"/>
Η αλήθεια είναι ότι ούτε οι EDGUY, ούτε προσωπικά ο Tobias Sammet χρειάζονται κάθε φορά να αποδεικνύουν το πόσο σημαντικό ρόλο έχουν παίξει στο power metal από το 1995 που κυκλοφόρησε το “Savage poetry”, μέχρι και το “Hellfire club” του 2004. Όταν έχεις δίσκους όπως τα “Vain glory opera”, “Mandrake” και τα δύο “Metal opera” των AVANTASIA, ε «το ‘χεις» ρε παιδί μου και μάλιστα πάρα πολύ. Έτσι απλά!
Αλήθεια είναι όμως και το ότι οι EDGUY έχουν μία συνεχή πτωτική πορεία τα τελευταία πολλά χρόνια, περιορίζουν όλο και περισσότερο τις power metal ρίζες τους και ο Tobias προσπαθεί να παίξει hard rock, arena rock, ότι θέλετε πείτε το, των 80s. Όχι με ιδιαίτερη επιτυχία προσωπικά.
Μετά την μέτρια με κάποιες καλές στιγμές τριάδα των “Rocket ride”, “Tinnitus sanctus” και “Age of the joker” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), το “Space police: Defenders of the crown” δε μου δημιουργούσε καμία ιδιαίτερη ελπίδα ανάκαμψης. Βάλτε και το βίντεο του “Love tyger”, ενός τραγουδιού που αν εξαιρέσεις το χαβαλέ που όντως έχει, δεν έχει τίποτα άλλο να δώσει, ε οι προσδοκίες ήταν λίγες.
Το δέκατο πλέον άλμπουμ των Γερμανών, δε διορθώνει την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα τελευταία χρόνια συνθετικά. Η προσπάθεια του Tobias να μπασταρδέψει το “Hellfire club” με την ανάγκη/επιθυμία του να παίξει hard rock των 80s (σε πολλά σημεία μου φέρνει στο μυαλό μια πιο εκμεταλλισμένη έκδοση των DEF LEPPARD, χωρίς ουδεμία σύγκριση φυσικά), είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Όμως, πλην κάποιων λίγων εξαιρέσεων, δεν είναι και η πλέον επιτυχημένη. Είναι κομμάτια που σου φέρνουν στο μυαλό τις παλιότερες και power metal εποχές της μπάντας, είναι άλλα που απλά περνάνε και δεν ακουμπάνε, αλλά και κομμάτια τόσο 80s rock που αν έβγαιναν όντως τότε, θα έκαναν τους EDGUY μία από τις «δεύτερες» μπάντες του hard rock/AOR και λοιπών στερεωμάτων.
Το κακό με το “Space police”, είναι ότι εκεί που πάει να σε κάνει να γουστάρεις, σου πετάει τη μετριότητα και ξενερώνεις. Ξεκινάς με “Sabre & torch”, μια χαρά μελωδικό heavy power κομμάτι και λες «καλά το αρχίζουμε». Μετά νομίζεις ότι έγινε κάποιο λάθος και ξεκινάει το “King of fools”, μιας και η εισαγωγή του “Space police” θυμίζει πάρα πολύ το κλασικό κομμάτι της μπάντας. Ωραίο κουπλέ, παντελώς αδιάφορη η συνέχεια. Το “Defenders of the crown” επαναφέρει το μελωδικό power metal και ανεβάζει πάλι την ποιότητα της κυκλοφορίας. Το “Love tyger” όμως την κατασπαράζει και φτήνει απλά ένα κοκκαλάκι που ακούει στο όνομα “The realms of Baba Yaga”, που πέραν του πάρα πολύ ωραίου κουπλέ του, δεν έχει κάτι άλλο να προσφέρει. Η αχρείαστη διασκευή στο super-hit “Rock me Amadeus” των FALCO, δεν έχει κάτι να πεί, αλλά το “Do me like a caveman” έχει και μάλιστα πολλά. Παίζει να είναι το κομμάτι που ήθελα να ακούσω περισσότερο από όλα όταν διάβασα το track listing του άλμπουμ για πρώτη φορά. Και το κομμάτι αξίζει. Μελωδικό, groove-άτο, υπέροχο κουπλέ, ωραίο ρεφραίν, μια χαρά κομμάτι, με καμία διάθεση για χαβαλέ μουσικά, όπως περιμέναμε οι περισσότεροι ίσως με τέτοιο τίτλο. Το “Shadow eaters” είναι ένα τυπικό EDGUY power metal κομμάτι, αλλά τίποτα περισσότερο από αυτό. Η μελωδική μπαλάντα “Alone in myself” είναι ΟΚ απλά, για να κλείσει ο δίσκος με ένα από τα καλύτερα κομμάτια του, το εννιάλεπτο “The eternal wayfarer” που κάπου σε πάει σε WHITESNAKE, κάπου δε DEF LEPPARD, αλλά τους «έκατσε» καλά που λέμε.
Ο Tobias είναι από τους τύπους που γουστάρω πολύ στο χώρο. Μια χαρά άτομο, κάνει αυτό που γουστάρει με όποιον τρόπο γουστάρει χωρίς να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τις αντιδράσεις όπως φαίνεται, ξέρει αποδεδειγμένα να γράφει σπουδαία μουσική, έχει χαβαλέ και τον περνάει στη μουσική του, αλλά τα τελευταία χρόνια συνθετικά δείχνει σαν να έχει βαλτώσει σε κάποια πράγματα.
Το “Space police: Defenders of the crown” είναι ένας μέτριος δίσκος, ένα κλικ πάνω από το “Age of the joker”, με τις καλές και αδιάφορες ή κακές στιγμές του να είναι μοιρασμένες. Δε με ενδιαφέρει αν πουλάει τρελά (όσο μπορεί να είναι στις μέρες μας το «τρελά»), ούτε ξέρω αν έχει πάρει φόρα από την κορυφή του Έβερεστ και δε λέει να σταματήσει εμπορικά. Μουσικά δεν είναι σίγουρα αυτοί που ήτανε οι EDGUY και κάτι τέτοια άλμπουμ με κάνουν να πιστεύω ότι οι AVANTASIA έγιναν η κύρια μπάντα του και οι EDGUY το σχήμα μέσω του οποίου κάνει απλά το χαβαλέ του ή αν θέλετε, βγάζει τα μουσικά απωθημένα του σε μεγαλύτερο βαθμό και με μεγαλύτερη ελευθερία.
6/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Υ.Γ Το “England” που υπάρχει στην limited edition του δίσκου, αποδεικνύει το χιούμορ του Tobias, ενώ θα μπορούσε να είναι κομμάτι των TENACIOUS D. Κάλλιστα χωρούσε στο κανονικό άλμπουμ! H prog version του “Space police” από την άλλη, επίσης στη limited edition, είναι πολύ καλύτερη αυτής του δίσκου.
