"/>
Είναι από τις φορές που αναρωτιέται κανείς τι στο καλό συμβαίνει με την αγαπημένη του μπάντα, που κυκλοφορεί έναν ανούσιο δίσκο μετά από χρόνια. Και αυτό συμβαίνει συχνά στις μπάντες που φέρουν ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία.
Μπορεί κανείς να ξεχάσει το “St. anger” των METALLICA που ήταν πολυαναμενόμενο comeback και τελικά ήταν μια παταγώδης αποτυχία καλλιτεχνικά. Εμπορικά, όμως, πήγε καλά και ο κόσμος δεν έπαψε να πηγαίνει στις συναυλίες του! Γιατί;
Το 2008 έφυγε από τους MAYHEM ο Rune Eriksen, ο κύριος συνθέτης της ύστερης εποχής του group με 3 full length albums και ένα EP. Ήταν ο άνθρωπος που επωμίστηκε το πολύ δύσκολο έργο της αναμόρφωσης της, πιο ιστορικής σε όνομα, μπάντας του black metal. Το αν τα κατάφερε φαίνεται από τη διαιώνιση του ονόματος του για 13 χρόνια που ήταν παρών, όταν τα υπόλοιπα μέλη ήταν ωσεί παρών στην καυτή πατάτα που λέγεται καινούριο album. Και όταν έφυγε, απέφευγαν την καυτή πατάτα που λέγεται νέο album, κάνοντας ανούσιες live εμφανίσεις και 25χρονα γενέθλια, έχοντας στις τάξεις τους νέους κιθαρίστες. Και ήρθε η ώρα τώρα να κυκλοφορήσουν νέο υλικό μετά από 7 χρόνια. Αποτέλεσμα; Ίδιο ύφος με το “Ordo ad chao” του 2007 και συνθέσεις που θυμίζουν συρραφές ιδεών παρά ολοκληρωμένες ιδέες. Προς τι λοιπόν η αναμονή τόσων χρόνων και γιατί στην τελική να μπουν στη διαδικασία να βγάλουν νέο δίσκο ντε και καλά αφού τα νέα μέλη δεν είναι οι συνθέτες που θα γράψουν ένα δίσκο αντάξιο του ονόματος των MAYHEM;
Την απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα την είχε δώσει στο έντυπο του Rock Hard η Μαριλένα Σμυρνιώτη αποδίδοντας στους MAYHEM χαρακτηριστικά συστήματος! Δηλαδή λειτουργώντας ως σύστημα πρέπει να διαιωνίζεται το όνομα του στο χρόνο, κρατώντας τον πήχη ψηλά. Αλήθεια υπάρχει μεγάλο σε όνομα group που να μην έχει περάσει από αυτό το στάδιο;
Μεγαλύτερο όνομα από τους IRON MAIDEN δεν υπάρχει στο να αποδειχτεί σύστημα. Όλα ξεκίνησαν με τη φυγή κακήν κακώς του Blaze Bayley. Εκει που οι Άγγλοι είχαν αρχίσει να αποκτούν μια διαφορετική ταυτότητα μαζί του, κάνοντας φιλότιμες προσπάθειες, αποφάσισαν να επαναφέρουν όχι μόνο τον Dickinson αλλά και τον Adrian Smith χωρίς να διώξουν τον Janick Gers! Έτσι με 3 κιθάρες έγραψαν εσπευσμένα το “Brave new world”, με το οποίο ξαναμπήκαν στο χάρτη με τις γιγαμπάντες του είδους. Πλέον θα μπορούσαν να κάνουν ό,τι θέλουν στουντιακά χωρίς αυτό να έχει αντίκτυπο στις συναυλίες τους. Η μήπως όχι;
Όταν κυκλοφόρησε το “Dance of death” είχα μείνει με το στόμα ανοιχτό όσον αφορά την παραγωγή που ήταν σαν πλαστική. Τελείως επίπεδη και με συνθέσεις που το καθιστούσαν ένα ανουσιούργημα ανευ προηγουμένου. Και τι έκανε το σύστημα MAIDEN; Τι αποφάσεις πήρε;
Είναι γνωστό σε όλους ότι ο Rod Smallwood παίζει τεράστιο ρόλο στις λήψεις των αποφάσεων που τους αφορούν. Βλέποντας ότι στουντιακά αρχίζουν να ξεφεύγουν από το φλερτάρισμα που είχαν μέχρι τότε στον κλασικό τους ήχο, κάνει την κίνηση ρουά ματ ανακοινώνοντας την περιοδεία για τα πρώτα 4 albums. Η ανταπόκριση μετουσιώθηκε ως εγχείρημα και με την κυκλοφορία του DVD “The early days”, που είχε ό,τι υλικό υπήρχε διαθέσιμο από τις βιντεοκασέτες και άλλο σπάνιο υλικό της εποχής. Στα live αυτά οι MAIDEN διασκέδασαν τις εντυπώσεις του “Dance of death” και ξεκίνησαν μια διαδικασία αναπόλησης του παρελθόντος τους με την τακτική νέος δίσκος-περιοδεία για το δίσκο- περιοδεία με παλιό υλικό. Το εγχείρημα αυτό τους έφερε στην ευχάριστη θέση να παρουσιάσουν ολόκληρο το “A matter of life and death” το 2006, ένας δίσκος πλήρως διαφορετικός από το κλασικό 80s ύφος τους. Και μάλιστα αυτός ο δίσκος αποθεώθηκε από πολλούς που δεν ήταν υπέρ του συστήματος MAIDEN.
Σε όσους δεν άρεσε ο δίσκος, πήρανε το 2008 μια γερή τζούρα από τα παλιά με την “Somewhere back in time” περιοδεία που πέρασε και από τα μέρη μας και προκάλεσε ντελίριο σε σημείο πολλοί να διακόψουν τις διακοπές τους για να είναι στις 2 Αυγούστου παρόντες στο Terravibe. Μόνο που το σύστημα MAIDEN ήταν πιο οργανωμένο από ποτέ γι’αυτή την περιοδεία. Ναυλώθηκε αεροσκάφος και με πιλότο τον Bruce Dickinson όργωσαν όλο τον κόσμο και βιντεοσκόπησαν μέρη από κάθε τους εμφάνιση! Αποτέλεσμα μοναδικό που αποτυπώθηκε και σε DVD που έγινε ανάρπαστο. Και μετά τι;
Μα τι άλλο από καινούριο album! Το “The final frontier” τους βρήκε πιο αποδυναμωμένους από ποτέ καλλιτεχνικά, αλλά αυτό δεν τους πτόησε καθόλου, μιας και έπιασαν τη θέση του headliner σε πολλά Sonispherefestivals. Με την ώθηση που είχαν από τη “Somewhere back in time” ακόμα και μια πατάτα σαν κι αυτή δεν μπόρεσε να αφαιρέσει ούτε ένα γραμμάριο από το ειδικό βάρος που είχαν αποκτήσει με αυτές τις περιοδείες από τα παλιά. Καλλιτεχνικά ήταν κατώτεροι του αναμενομένου μιας και έβαζαν στο setlist τους και κομμάτια που δεν ήταν της εποχής που αναφέρονταν οι συναυλίες όπως το χιλιοπαιγμένο “Fear of the dark”. Το αποτέλεσμα όμως μετράει και η “Maiden England” περιοδεία καλά κρατεί για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά. Για καινούριο album κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά, μιας και οι ίδιοι έχουν βάλει τον πήχη πολύ χαμηλά.
Αντίστοιχο σύστημα είναι και οι METALLICA που έπαιξαν στην πορεία του χρόνου πολύ με τη δημοσιότητα. Απόδειξη της αποτελεσματικότητας τους ήταν το “Mission Metallica”, στο οποίο επιδόθηκαν σε μια συνεχή πληροφόρηση της καινούριας τους προσπάθειας να επιστρέψουν στα παλιά, επιστρατεύοντας και τον Rick Rubin. Η αναμονή γιγαντωνόταν μέρα με τη μέρα και το “Death magnetic” αγκαλιάστηκε από τον Τύπο και τους οπαδούς τους. Τώρα αν καλλιτεχνικά μετράει σαν δίσκος, αυτό φαίνεται από τα setlist των συναυλιών τους που στηρίζονται στο 80s υλικό τους. Καλά κάνουν θα πείτε, αλλά ποιο το νόημα να δεις και να ξαναδείς τους METALLICA live όταν δεν παρουσιάζουν καινούριο υλικό για πάνω από 6 χρόνια! Όμως το σύστημα METALLICA είχε προσπαθήσει και νωρίτερα να επιστρέψει στα 80s με μια φαινομενική επιτυχία.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το εγχείρημα του “Garage inc”; Ποιος μπορεί να ξεχάσει το κερδισμένο γόητρο μετά το “S&M” μετά τις καυτές πατάτες του “Load” και του “Reload”; Ήταν η εποχή που οι METALLICA είχαν χάσει την πυξίδα τους. Δεν ήξεραν ουσιαστικά ποιοι είναι, τι πρεσβεύανε και που θέλανε να πάνε. Και τότε το σύστημα μίλησε και τους έφερε την αύρα από τα παλιά στο “Garage inc” και στο “S&M”. Νέο υλικό ούτε λόγος μιας και τα προβλήματα φάνηκαν ακριβώς μετά και φάνταζαν τεράστια για τη μεγαλύτερη metal μπάντα όλων των εποχών. Ήταν η εποχή που επιστρατεύτηκε ακόμα και ένα ντοκιμαντέρ για να διαιωνίσει το όνομα τους στην πορεία του χρόνου. Και όχι μόνο δεν έχασαν από το “Some kind of monster”, αλλά κέρδισαν αποδοχή και αναγνώριση άνευ προηγουμένου.
Οι εντυπώσεις διασκεδάστηκαν μετά το “St. anger”, μιας και στην περιοδεία που επακολούθησε δεν τόλμησαν να παίξουν – όπως συνήθιζαν μέχρι τότε – μεγάλο μέρος του νέου τους υλικού. Το album μπορεί να είναι το καλλιτεχνικό τους ναδίρ, αλλά συναυλιακά δεν έχασαν ούτε ένα οπαδό. Και πώς το κατάφεραν; Ανασύροντας από το χρονοντούλαπο της ιστορίας τους κάθε ξεχασμένο τους κομμάτι. Πλέον έχουν παίξει όλα μα όλα τα κομμάτια τους από τους 5 πρώτους δίσκους. Κι αν ήταν το 2006 η αρχή που πρωτοπαρουσίασαν ολόκληρο ένα album για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του “Master of puppets”, επακολούθησαν τα τελευταία χρόνια συναυλίες που παρουσίαζαν ολόκληρο το “Black album”. Και μάλιστα εκεί το σύστημα έκανε μια κίνηση ρουά ματ γι’αυτόν τον άνισο δίσκο. Έπαιξαν τα κομμάτια ανάποδα από τη θέση τους στο tracklist του δίσκου. Τυχαίο;
Όχι βέβαια! Αυτό το έκαναν ακριβώς γιατί ξέρουν και οι πέτρες ότι τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια του δίσκου, βρίσκονται στις πρώτες 5 θέσεις του album. Αν παρουσίαζαν πρώτα αυτά η συναυλία θα έκανε «κοιλιά» και θα φαινόταν η ανισότητα των hits και των υπολοίπων κομματιών του δίσκου. Και όσοι δεν πιστεύετε πως είναι άνισος δίσκος, αρκεί να ρίξετε μια ματιά στο DVD που σκιαγραφεί το “Metallica” σαν ιστορικός δίσκος. Δίνεται έμφαση σε αυτά τα κομμάτια και προσπερνά εντέχνως τα υπόλοιπα που φαντάζουν fillers για έναν ιστορικό δίσκο σαν κι αυτόν. Περισσότερο έχει μείνει στην ιστορία για την πραγματικά φανταστική παραγωγή του παρά για το περιεχόμενο του. Δεν είναι τυχαίο που σπάνια επιλέγουν κομμάτια σαν το “My friend of misery” που είναι πραγματικό αριστούργημα!
Αναμφίβολα αυτά είναι τα δύο πιο ισχυρά συστήματα της μεταλλικής σκηνής με τους METALLICA να είναι πιο μεγάλοι σε πολλές παραμέτρους! Και μόνο που σκέφτηκαν να κανουν δικό τους festival και να γυρίσουν δική τους ταινία αρκεί! Εκ του αποτελέσματος και των στρατηγικών τους κινήσεων κατάφεραν να διαιωνίσουν το όνομα τους, μεταφράζοντας όλα αυτά σε sold out συναυλίες. Και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στις μέρες μας, μιας και τα έσοδα από τις συναυλίες είναι τα μοναδικά που λαμβάνουν πλέον οι καλλιτέχνες. Πώς όμως ένα group αποκτά χαρακτηριστικά συστήματος;
Χαρακτηρίζοντας σύστημα ένα group τίθενται παράμετροι που αφορούν το όνομα τους στο χώρο που κινούνται πρώτα από όλα. Έχουν αποκτήσει δηλαδή μια φήμη που τους καθιστά κυρίαρχους πρώτα στο χώρο τους και αυτό συμβαίνει κυρίως ετεροχρονισμένα. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Ένα από τα πιο κραυγαλέα είναι οι EMPEROR που αποθεώνονταν στα mid/late 90s από κοινό και Τύπο, αλλά έπρεπε να περάσουν 10 χρόνια και να διαλύσουν το 2001, ώστε να γίνουν ένα τεράστιο όνομα για τον extreme ήχο συνολικά. Αποτέλεσμα ήταν να κάνουν αρκετές reunion συναυλίες αντί αστρονομικού ποσού! Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά δήλωσαν μετά από τις συναυλίες ότι “Emperor is dead! Long live the emperor”. Έλα όμως που τα λεφτά και το hype είναι πολλά και ξαναενώθηκαν για να αποκαλύψουν live το ιστορικό “In the nightside eclipse” για τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του!
Βασικό, λοιπόν, ρόλο στη δημιουργία των συστημάτων παίζει ο χρόνος. Κι αυτό γιατί τιμωρεί όσους απέκτησαν φήμη που δεν άξιζαν, μεταφράζοντας την επιτυχία σε hype στην πορεία του χρόνου. Τέτοιο παράδειγμα είναι οι HAMMERFALL που εκτοξεύτηκαν στην κορυφή από την πρώτη μέρα και έκτοτε είναι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας το όνομα τους. Έτσι λοιπόν αποδεικνύεται ο χρόνος ως κυρίαρχη παράμετρος στη δημιουργία επιτυχημένων συστημάτων. Και πως λειτουργεί ο χρόνος ευεργετικά;
Υπάρχουν μπάντες που είναι πολύ μπροστά από την εποχή τους. Είναι εκείνες οι μπάντες που δεν τις κατάλαβε ούτε το κοινό ούτε ο Τύπος τότε που δισκογραφούσαν. Μέγιστο παράδειγμα είναι οι Ελβετοί CORONER, που αν και είχαν αποθεωθεί όλα τους τα album από τον Τύπο, το κοινό δεν αγόρασε τους δίσκους τους. Αντίθετα έκαναν πολλές πετυχημένες περιοδείες και κέρδιζαν τις εντυπώσεις όπου και να έπαιζαν. Αποτέλεσμα; Όταν διαλύσανε οι οπαδοί τους έκλαιγαν για τη χαμένη ευκαιρία να διαιωνιστεί στο χρόνο μια μπάντα τόσο φοβερή στουντιακά και live! Ήταν ένα χαμένο στοίχημα από όλες τις πλευρές. Όμως ο χρόνος τους δικαίωσε γιατί κατατάχτηκαν όλοι τους οι δίσκοι σαν πλήρως αντιπροσωπευτικοί του technothrash, έχοντας το “Grin” σαν το απόλυτο magnum opus τους. Η επανασύνδεση τους ήταν το γεγονός στο Hellfest, που δεν έχασαν ευκαιρία να αναγγείλουν την εμφάνιση τους στο επόμενο lineup του festival ένα χρόνο πριν! Από τότε όπου και να παίξουν είναι headliners και συνεχώς τους καλούν για live. Και εκεί που ήταν να δώσουν ορισμένο αριθμό συναυλιών, συνεχίζουν ακάθεκτοι στα live χωρίς τον drummer τους, που δήλωσε με ειλικρίνεια ότι αυτό το reunion ήταν για περιορισμένο αριθμό εμφανίσεων και δεν μπορεί να συνεχίσει να παίζει μαζί τους. Οι άλλοι δύο του group δεν πτοήθηκαν και βρήκαν άλλο drummer και ετοιμάζονται να συνεχίσουν να διαιωνίζουν το όνομα του group. Και άλλη μια απόδειξη της τεράστιας αναγνώρισης που έχουν πλέον είναι το γεγονός ότι τα albums τους σε βινύλιο πωλούνται αντί αστρονομικών ποσών στο ebay και στodiscogs. Και ερωτάται τώρα κάποιος, μα καλά πως το κατάφεραν αυτό οι CORONER;
Σε μια συνέντευξη που είχα κάνει για τους DEICIDE, ο drummer και κύριος συνθέτης τους Steve Asheim μου είχε πει ότι η μπάντα του ανέβηκε σαν όνομα και πάλι στα mid 00s, γιατί οι νέες μπάντες τους αναφέρουν σαν κύρια επιρροή τους. Αυτό το γεγονός κεφαλαιοποίησε την πολύχρονη παρουσία τους στη σκηνή και πλέον μπορούν να κυκλοφορούν τους δίσκους τους από μεγάλες εταιρίες και να περιοδεύουν ως headliners σε πακέτα συναυλιών. Άλλη μια παράμετρος που παίζει ρόλο στη δημιουργία ενός συστήματος είναι και οι αναφορές των νεότερων μουσικών απέναντι στο group-σύστημα. Και τι συμβαίνει ως επακόλουθο όλων αυτών; Το επακόλουθο είναι να δημιουργούνται συστήματα καλλιτεχνικώς πλήρως αποτυχημένα, τα οποία συνεχίζουν να πουλάνε το brand name τους. Μεγιστο παράδειγμα είναι οι CRADLE OF FILTH, οι οποίοι δισκογραφικά πάνε από το κακό στο χειρότερο, αλλά συνεχίζουν να δίνουν συναυλιες! Κανονικά με το υλικό που έχουν από το 2003 και μετά θα έπρεπε κανείς μα κανείς να τους δίνει σημασία ακόμα και για τα live τους. Να λοιπόν ένα παράδειγμα μπάντας που λειτουργεί σαν brand name…
Όταν ένα group μετατρέπεται σε σύστημα αυτόματα το όνομα του μεταφράζεται πολλαπλώς σε επιτυχημένα αποτελέσματα. Και αυτά είναι το κεφάλαιο πάνω στο οποίο κινούνται όλα τα χαρακτηριστικά που το μετέτρεψαν σε σύστημα. Είναι κατά κάποιο τρόπο ονόματα larger than life, που δεν επιδέχονται εποικοδομητικής κριτικής από τους οπαδούς τους και από τον Τύπο. Συνηθίζω να τα αποκαλώ ως τα group που «φοβούνται» οι οπαδοί τους. Ένα κραυγαλέο παράδειγμα είναι ο BURZUM που από τη στιγμή που αποφυλακίστηκε, κυκλοφορεί κάθε του ιδέα σε δίσκο, χωρίς να καθίσει επί μακρόν να δουλέψει τις ιδέες του. Θα μου πείτε αυτό δεν το έκανε ποτέ! Ναι, αλλά όταν είχε την έμπνευση ηχογράφησε σε 15 μήνες υλικό για 4 full length και ένα EP! Τώρα κυκλοφορεί κάθε χρόνο και από κάτι για να διαιωνίζεται το όνομα του κάθε χρονιά. Ο Vikernes δεν κεφαλαιοποιεί το όνομα των BURZUM σε τίποτα άλλο πέρα από πωλήσεις των δίσκων του και του εκτενούς merchandise που έχει δημιουργήσει για να το υποστηρίξει.
Τα group που είναι συστήματα, λειτουργούν με αντανακλαστικά επιτυχημένων εταιριών σε ένα καπιταλιστικό σύστημα. Προσφεύγουν σε λύσεις μετά από αρκετή σκέψη και ανάλυση των παραμέτρων που το χαρακτηρίζουν. Ένα παράδειγμα άψογου συστήματος είναι οι KREATOR! Οταν ο Mille έπαψε να ενδιαφέρεται για το metal, δε δίστασε να κυκλοφορήσει το “Endorama”, που σαν δίσκος είναι πολύ καλός. Αλλά τι έλεγαν όλοι; Δεν είναι KREATOR! Εκεί ακριβώς που φάνηκε ο Mille να έχει χάσει την πυξίδα του, ήρθε η αναβίωση του thrash να του δείξει το δρόμο. Τι κι αν δεν ενδιαφερόταν πλέον να ξαναπαίξει metal… Ήταν πρωταρχικός στόχος η διαιώνιση του ονόματος της μπάντας που είχε δώσει όλη του τη ζωή για να φτάσει εκεί που είχε φτάσει. Αναγκαστικά θα έπαιζε και πάλι thrash και το “Violen trevolution” ήταν ένας safe δίσκος από μια μπάντα που είχε λοξοδρομήσει στα late 90s. Ήρθε όμως το “Enemy of god” για να κερδίσει όλους τους νέους οπαδούς της αναβίωσης του thrash και έκτοτε οι KREATOR δεν είναι τίποτε λιγότερο από την, πιο πετυχημένη καλλιτεχνικά, thrash μπάντα όλων των εποχών. Και το σύστημα KREATOR φαίνεται περίτρανα και στα live, όπου επιλέγονται τα titletracks της δισκογραφίας τους για το setlist. Κι αυτό δε γίνεται τυχαία μιας και στους 4 τελευταίους δίσκους τους, τα titletracks είναι υπερεπιτυχημενα singles και videoclips!
Και το ερώτημα που τίθεται είναι το εξής: Μας αρέσουν τα συστήματα; Τα θέλουμε; Είναι αναγκαία;
Αναμφίβολα όταν μια μπάντα όταν μετατρέπεται σε σύστημα, χάνει πολλά από την καλλιτεχνική της αύρα που την καταξίωσε. Τρανό παράδειγμα είναι οι MY DYING BRIDE που από το 1999 κυκλοφορούν διαφορετικές εκδοχές του ίδιου ατμοσφαιρικού death ήχου. Το σύστημα τους διαιωνίζει το όνομα και το κρατά σταθερό στην πορεία του χρόνου χωρίς σκαμπανεβάσματα. Όμως οι αληθινές μπάντες δεν είναι συστήματα! Και ποιες είναι αυτές;
Ο Chuck Schuldiner δεν νοιάστηκε ποτέ για το παρελθόν του πέρα από τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων στις συνεντεύξεις που έδινε στον Τύπο. Οι DEATH με κάθε νέο τους δίσκο άλλαζαν ύφος και ήχο και μετατρέπονταν σε μια υπερεπιτυχημένη καλλιτεχνικά κολλεκτίβα μουσικών. Πίσω από τον Chuck κάθισαν να τον βοηθήσουν τεράστιοι μουσικοί, που δε δίστασαν εμπράκτως να δείξουν το σεβασμό τους σε αυτόν τον υπέροχο μουσικό. Και να που ακόμα και μετά θάνατον οι DEATH έγιναν σύστημα και περιοδεύουν αυτοί οι μουσικοί κάτω από το όνομα των DEATH. Τρίζουν τα κόκκαλα; Ισως ναι, αλλά και ίσως όχι γιατί αυτή η κίνηση περισσότερο μεταφράζεται σε κάβλα να παίζεις αυτό το υλικό παρά σε κάποιο άλλο οικονομικό όφελος. Όπως και να’χει το όνομα των DEATH είναι από τα πιο χαρακτηριστικά που δεν είναι σύστημα!
Διαβάζοντας όλα αυτά σας προτρέπω να ψάξετε κι εσείς για άλλους τέτοιους μουσικούς και να τους στηρίξετε με όλες σας τις δυνάμεις για να διαιωνιστούν στο χρόνο. Και με τα συστήματα κρατήστε τις αποστάσεις που πρέπει σαν οπαδοί. Πως θα το καταφέρετε; Να μην τα «φοβάστε»! Δηλαδή να είστε απαιτητικοί και κριτικοί απέναντι τους σε κάθε κίνηση που κάνουν. Δηλαδή να μη νιώθετε κορόιδα που ασχολείστε μαζί τους! Γιατί αν νιώθετε κορόιδα τότε έχετε πολλούς λόγους για να εγκαταλείψετε την διαρκή επαφή μαζί τους! Μην ξεχνάτε πως με αυτόν τον τρόπο τα συστήματα καταφέρνουν τον σκόπο τους, που δεν είναι άλλος από τη διαιώνιση του μύθου τους. Γι’αυτό μη δίνετε τόση μεγάλη σημασία στα ανούσια νέα που τους αφορούν και δεν έχουν κανένα καλλιτεχνικό αντίκτυπο, που θα σας γεμίσει ψυχικά. Κι αυτό γίνεται μόνο με καινούριο υλικό ικανό να σας κάνει να πίνετε στο όνομα τους και στην υγειά τους για τη συντροφιά που σας δίνουν σε τόσο δύσκολους καιρούς.
Λευτέρης Τσουρέας
