"/>
Αν κάτι ξέρουν οι Σκανδιναβοί να κάνουν καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους στον πλανήτη Γή, σε ότι έχει να κάνει με τη metal μουσική, είναι να συνδυάζουν την καφρίλα με μελωδίες και ατμόσφαιρα.
Σε αυτή την «κλίκα» λοιπόν, ανήκουν και οι Σουηδοί MEADOWS END, οι οποίοι μόλις κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους, με τίτλο “The sufferwell”.
Η μπάντα είχε βγάλει το πρώτο της demo το 1998, αλλά χρειάστηκε να φτάσουμε στο 2010 για να κυκλοφορήσει το ντεμπούτο της, “Ode to quietus”. Δεν είχα καμία απολύτως επαφή μέχρι το δεύτερο άλμπουμ, το οποίο και μας ενδιαφέρει στην προκειμένη, ούτε με το όνομα, ούτε και με τη μουσική τους, οπότε δεν ήξερα τι να περιμένω, με την ολοκλήρωση όμως της ακρόασης του δίσκου, η απορία μου ήταν “γιατί αυτή η μπάντα δεν έχει συμβόλαιο;”.
Οι τύποι συνδυάζουν το μελωδικό death, κυρίως όπως αυτό εκφραζότανε στα τέλη των 90s, με το συμφωνικό στοιχείο, με τα πλήκτρα να έχουν βασικό ρόλο στη μουσική τους και το doom/death να υπάρχει διάσπαρτο σε ολόκληρο το άλμπουμ και πολλές φορές να αποτελεί τη βάση, αφού οι ταχύτητες των περισσότερων κομματιών είναι mid και mid προς up, παρά καθαρά up tempo. Groove, σκοτεινή ατμόσφαιρα, brutal φωνητικά, ωραία πλήκτρα, κάποια πιάνα, όχι τόσα πολλά lead και heavy παίξιμο, προσαρμοσμένο στο σήμερα και όλα περασμένα με ένα τρόπο που τους κάνει να μην ακούγονται σαν κόπια κάποιας μπάντας, έστω και αν έχουν επιρροές.
Με εξαίρεση μόλις ένα, το “Masses flee”, όλα τα κομμάτια έχουν λόγο ύπαρξης, με κάποια να ξεχωρίζουν. Αυτά είναι το εναρκτήριο “Kings of greed” με το πολύ ωραίο συμφωνικό ρεφραίν, το “Trench of souls” που το ακολουθεί με την groove-α και τη μελωδία να είναι τα χαρακτηριστικά του, το εξαιρετικό ακουστικό και μόνο με γυναικεία φωνητικά “Under a canopy of stars”, το “Devilspeed loathekill” που θυμίζει και AMON AMARTH και το οκτάλεπτο σχεδόν “Insurrection” που κλείνει το δίσκο και παρουσιάζει και μία διαφορετική πλευρά του συγκροτήματος, με τη χρήση και καθαρών αντρικών φωνητικών εκτός των brutal και τις πολλές και ωραίες εναλλαγές του, που πάει προς OPETH παλιότερων εποχών.
Αρνητικά του άλμπουμ είναι ότι στηρίζεται μόνο στα brutal φωνητικά στην ουσία, ενώ έχει πολλά σημεία που τα καθαρά αντρικά θα ήταν πολύ πιο ταιριαστά από τα brutal, αλλά και το ότι όταν ακούς το “Insurrection”, λες ότι τελικά η μπάντα αυτή μπορεί ακόμα περισσότερα και πιο πειραματικά πράγματα από ότι μας έδειξε στα κομμάτια του υπόλοιπου άλμπουμ.
Δεν είναι η αποκάλυψη του χώρου, είναι όμως μία μπάντα που σίγουρα αξίζει να τσεκάρει όποιος αρέσκεται σε αυτούς τους ήχους και το “The sufferwell” θα τον ικανοποιήσει σίγουρα. Αν καταφέρουν και εξελίξουν ακόμα λίγο το ύφος τους και συνθέσουν ακόμα περισσότερα πολύ καλά κομμάτια, μπορούμε να περιμένουμε ακόμα καλύτερες κυκλοφορίες από αυτούς τους Σουηδούς. Πάντως ο δίσκος είναι για συμβόλαιο. Όχι ακόμα σε κάποια από τις 2-3 major εταιρείες, αλλά σε μία καλή σίγουρα.
6.5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
