"/>
Πολλές φορές δημιουργούνται προσδοκίες για ένα ντεμπούτο άλμπουμ, λόγω προσωπικών γούστων, κολλημάτων, ή οτιδήποτε που έχει να κάνει με τα μέλη του συγκροτήματος. Πολλές από αυτές τις φορές, οι προσδοκίες πάνε αυτόν τον περίπατο για τσιγάρα στο περίπτερο…
Οι SAVN ήθελα να κυκλοφορήσουν κάτι καλό. Όταν πίσω από τη μπάντα είναι στην ουσία δύο μέλη των THE SINS OF THY BELOVED και συγκεκριμένα οι Stig Johansen (drums τότε, κιθάρα/μπάσο/drums/φωνητικά τώρα) και Anders Thue (πλήκτρα), δεν τη λες και παράλογη την επιθυμία μου. Επιθυμία ίσως και όσων γούσταραν και γουστάρουν ακόμα αυτό το gothic/doom metal των mid 90s. Γιατί το “Lake of sorrow” των THE SINS OF THY BELOVED, ήταν από τα πολύ ωραία άλμπουμ του συγκεκριμένου ιδιώματος εκείνα τα χρόνια.
Έχοντας μαζί τους την αδερφή της Liv Kristine Espenaes-Krull (LEAVES’ EYES, πρώην THEATRE OF TRAGEDY) και τραγουδίστρια των ανενεργών ουσιαστικά MIDNATTSOL, Carmen Elise Espenaes, οι Johansen και Thue, υπό το όνομα των SAVN (που σημαίνει «στέρηση»), κυκλοφορούν το ομότιτλο ντεμπούτο τους και μάλλον το όνομα της μπάντας ταιριάζει με την έμπνευση που είχαν για το δίσκο. Δυστυχώς.
Το άλμπουμ είναι πολύ μονότονο, κινούμενο σε mid προς up tempo ταχύτητες, με τη νοοτροπία να είναι ολόιδια σε όλα σχεδόν τα κομμάτια, το riffing να απουσιάζει και o ρόλος της κιθάρας να αναλώνεται σε εναλλαγή συγχορδιών απλά, ένα ίδιο και απαράλλαχτο δίκασο να «υποστηρίζει» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο σε κάθε κομμάτι κάποιο lead ή το ρεφραίν, και με εξαίρεση κάποια ωραία θεματάκια στα πλήκτρα ή το πιάνο, κάποιες ωραίες μελωδικές στη φωνή και κάποια ελάχιστα folk περάσματα, το απαλό μελωδικό gothic metal των Νορβηγών είναι κουραστικό, επαναλήψιμο και άνευρο.
Ούτε η Liv ήτανε ποτέ η τεράστια φωνή, ήταν όμως χαρακτηριστικότατη. Ούτε η Anita Auglend των THE SINS OF THY BELOVED ήταν κάτι τρομερό, αλλά ήταν μια χαρά για το ρόλο της. Και η Carmen είναι ΟΚ στους MIDNATΤSOL. Εδώ είναι αρνητική όμως. Υποτονική, επίπεδη, χωρίς καμία διαφοροποίηση σε κάποιο κομμάτι, τραγουδώντας με έναν συγκεκριμένο τρόπο από το πρώτο μέχρι το τελευταίο τραγούδι και σε πολλά σημεία χαλάει και κάποιες ωραίες μελωδίες που έχει. Κάποια λίγα brutal φωνητικά που υπάρχουν σε λίγα κομμάτια, ναι μεν προσφέρουν έναν ξεχωριστό τόνο, αλλά κι αυτά δεν αλλάζουν ιδιαίτερα την όλη κατάσταση.
Κάποια κομμάτια είναι καλά, δε λέω. Το “The demons in me” με τον Michelle Darkness των END OF GREEN να συνοδεύει την Carmen, το “I am free” με τη συνοδεία να αλλάζει χέρια και να περνάει σε αυτά της Liv Kristine, το “Sorrowful”, αλλά και το “Now or never”, με το θέμα του πιάνου να θυμίζει εντονότατα αυτό του “A Hamlet for a slothful vassal” από το ντεμπούτο των THEATRE OF TRADEGY. Όμως είναι όλα τόσο ίδια από όλες τις απόψεις και χωρίς κάποιο να είναι τόσο ιδιαίτερο, απλά τα προαναφερθέντα να είναι ένα κλικ πάνω, που δε σε «κρατάει» το άλμπουμ.
Η δήλωση της Liv Kristine, “αν σας άρεσουν οι παλιοί THEATRE OF TRAGEDY, θα απολαύσετε τους SAVN”, είναι εκτός τόπου και χρόνου. ΟΚ, αδερφή σου είναι, ο άντρας σου, Alexander Krull, έκανε την ηχογράφηση και τη μίξη του δίσκου, δεν είσαι εδώ και πολλά χρόνια στους T.O.T., αλλά είπαμε. Τι σχέση έχει το “Savn” με τις δύο πρώτες δισκάρες των T.O.T., δεν κατάλαβα. Ίσως το πιάνο του “Now or never”.
Αν κάποιοι στο όνομα των SAVN αναπολήσανε τους THE SINS OF THY BELOVED, όπως έκανα εγώ, ας μην ακούσουν το δίσκο, γιατί δε φτάνει εκείνα τα επίπεδα. Από την άλλη αν σας αρέσει οτιδήποτε με γυναικεία φωνητικά, ακούστε τον, αλλά πλην λίγων εξαιρέσεων, δε νομίζω ότι έχει κάτι να σας κρατήσει πραγματικά. Εκτός αν τα πάντα στο είδος είναι ωραία για εσάς. Το περίμενα πάρα πολύ καλύτερο. Μάλλον όμως δεν είναι τυχαία η 14ετής απουσία των μελών των T.S.O.T.B. από τη σκηνή.
4/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
Υ.Γ Στο βίντεο από κάτω, ας μου βρεί/αναλύσει παρακαλώ κάποιος τη «σκηνοθετική άποψη» εκεί στο 1:37 με 1:38. Μάλλον ερωτεύθηκε ο άνθρωπος, για να το πώ σεμνά! Ξέρω, άσχετο, αλλά δε μπορούσα να το κρατήσω μέσα μου.
