"/>
Αν ήσασταν χιπστεράς, δεν θα τους γνωρίζατε αν και θα έπρεπε. Ένα ντουέτο από το Μεξικό, μέχρι πρότινος και ζευγάρι, που με μόνο όπλο τις ακουστικές τους κιθάρες και τα μαγικά τους δάχτυλα, μεταμορφώνουν τραγούδια, συνθέσεις αλλά και ηχοχρώματα, σε ακουστική μαγεία. Εμπνευσμένοι από το hard rock και το heavy metal, αλλά και το φλαμένκο, κάνουν την μουσική να μας ακούγεται τόσο γνώριμη όσο και μοναδική. Στο τέταρτο στούντιο άλμπουμ τους, έχουν εννιά συνθέσεις, με τις οκτώ να είναι αφιερωμένες σε ανθρώπους, κυρίως του πνεύματος, που τους επηρέασαν.
Όπως πάντα την δουλειά την κάνουν οι ακουστικές κιθάρες και τα δάχτυλα, ου τρέχουν σαν δαιμονισμένα πάνω στην ταστιέρα, με αρπισμούς, δακτυλισμούς και πάνω από όλα έμπνευση, συνθετική και εκτελεστική. Δεν αφήνουν καμία μανιέρα να τους περιορίσει, αν και το ρυθμικό κομμάτι, ξεκαθαρίζει ότι έχουν και θα έχουν rock, να μην πω metal καταγωγή. Συνθέσεις σαν τα “Soundmaker”, “Torito”, “Fram” αλλά και το “Megalopolis” συνεχίζουν να χτίζουν το όνομα ενός σχήματος, που έχει καθιερωθεί στους rock κύκλους, για την δεξιοτεχνία του και την προσέγγιση του, με “φλαμένκο” τρόπο σε πιο rock νόρμες.
Σήμερα με ένα ακόμα άλμπουμ, καθηλώνουν τον ακροατή και προκαλούν το mainstream και το hype, ζητώντας αυτό που τόσο τους αξίζει την αναγνώριση και την δικαίωση. Απολαυστικό άλμπουμ, που χωρίς να έχει ηλεκτρισμό, σαν κινητήρια δύναμη, ηλεκτρίζει, μαγνητίζει και αφήνει τον έλλογο ακροατή, με το στόμα ανοιχτό να ταξιδεύει σε παραδείσους συγχορδιών… Ολέ.
8,5 / 10
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
