Σάββατο βράδυ και η ώρα έχει έρθει για τους πολυαγαπημένους στο ελληνικό κοινό PARADISE LOST να εμφανιστούν για ακόμη μια φορά στη χώρα μας. Η περιέργεια μεγάλη καθώς οι απόψεις για τις τελευταίες τους εμφανίσεις ήταν ιδιαίτερα διχασμένες σχετικά με την απόδοση και την ενέργεια που επιδεικνύουν τελευταία. Παρόλα αυτά, ο πιο πρόσφατος δίσκος τους, “Tragic idol” σίγουρα κέρδισε την αγάπη του κοινού.
Η ώρα 8μιση ακριβώς και χωρίς καμία ατασθαλία από το πρόγραμμα, οι Έλληνες POTERGEIST βγαίνουν στη σκηνή. Αν και ακόμη πασχίζω να καταλάβω τη μουσική συνάφεια μεταξύ αυτών και των PARADISE LOST, η παρουσία τους στη σκηνή ήταν κάτι παραπάνω από ευχάριστη, όπως άλλωστε συμβαίνει κάθε φορά που παίζουν ζωντανά. Οι PΟTERGEISΤ είναι μια δεμένη μπάντα με έντονη σκηνική παρουσία, μεγάλο ιστορικό στην ελληνική σκηνή και ευχάριστη μουσική με περάσματα από stoner και γρήγορους sludge ήχους. Ο ήχος με το μέρος τους, η διάρκεια του set τους ιδανική για support σχήμα, ήταν ότι έπρεπε για να ιντριγκάρουν το ενδιαφέρον του κόσμου. Το μόνο πρόβλημα η τραγικά υψηλή θερμοκρασία που όλο και ανέβαινε, με τη ζέστη μέσα στο χώρο να καταντά το λιγότερο αποπνικτική. Έντονα δυστυχώς και τα παράπονα του κόσμου μέχρι εκείνη την ώρα για την απρόσμενη τιμή του εισιτηρίου που συνάντησαν στο ταμείο.
Ειρήνη Τάτση
O απόηχος της 25ης επετείου καλά κρατεί απ’ ότι φαίνεται για τους Βρετανούς από το Yorkshire αφού δύο χρόνια συνεχίζουν να πραγματοποιούν διάφορα one-off shows με αυτήν ως αφορμή. Το ασφυκτικά γεμάτο Stage Volume 1 και η ζέστη που κυριαρχούσε στο χώρο δημιούργησε μία σχεδόν αποπνικτική ατμόσφαιρα παρά την ανοιχτή οροφή και την θετική διάθεση των περισσοτέρων παιδιών που περίμεναν υπομονετικά την αγαπημένη τους μπάντα. Οι PARADISE LOST ξεκίνησαν με το “Mortals watch the day”, ένα τραγούδι από το ένδοξο παρελθόν της μπάντας και ένα από τα καλύτερα της καριέρας που επιτέλους μετά από αρκετά χρόνια ξαναβρήκε τη θέση του στο set-list αν και παρατηρούσα ότι στον κόσμο από κάτω υπήρχε ένα μούδιασμα και μία ανοχή για όση ώρα παιζόταν το τραγούδι κάτι που άλλαξε εντελώς όταν αμέσως μετά ακολούθησε το “So much is lost”.
Δεν ξέρω αν έφταιγε ο επετειακός χαρακτήρας του live ή αν επίτηδες διάλεξαν να ξεκινήσουν με αυτές τις δύο ετερόκλητες επιλογές αλλά με αυτή ακριβώς την επιλογή τους έδειξαν σε όλους τι πρεσβεύει η μπάντα και ότι η «αλήθεια» η δική μου και τα «πιστεύω» μου γι’ αυτή τη μπάντα, μπορεί να είναι εντελώς διαφορετική από τα νεαρά παιδιά που στεκόντουσαν δίπλα μου και χαιρόντουσαν την κάθε στιγμή της εμφάνισης των PARADISE LOST. Για τη συνέχεια ακούστηκε το “Remembrance” που προκάλεσε ενθουσιασμό στο άκουσμά του και εκνευρισμό σε μένα που τέτοιους ύμνους δεν τους ακούμε πιο συχνά στις συναυλίες τους όπως και τα περισσότερα τραγούδια από το “Icon”. Στο “Gothic” ο Nick Holmes απέδωσε τα φωνητικά του όσο πιο πιστά μπορούσε στην αρχική εκτέλεση και το “Enchantment” συνεχίζει να διεγείρει τις αισθήσεις 19 χρόνια μετά. Το set-list απ’ ότι αποδείχτηκε περιείχε τουλάχιστον ένα τραγούδι από κάθε δισκογραφική τους δουλειά, με εξαίρεση τα “Believe in nothing” και “In requiem”, και τραγούδια όπως τα “Faith divides us – Death unites us” και “Tragic idol” από τα πρόσφατα ομότιτλα άλμπουμ τους, “Isolate” και “Erased” από το “Symbol of life” όπως επίσης τα “One second” και “Say just words”.
Mε αρκετά heavy ήχο στις κιθάρες, δυνατό-στιβαρό μπάσο και ένιωσα για πρώτη φορά ότι ο Adrian Erldandsson βρισκόταν πίσω από τα τύμπανα, όλα αυτά τα τραγούδια όπως τα άκουγες διάσπαρτα κατά τη διάρκεια της συναυλίας και έβλεπες τα μέλη της μπάντας πάνω στη σκηνή να τα αποδίδουν χωρίς διακρίσεις και τον χαρακτηριστικό τους τρόπο, συνειδητοποιείς πως οι εποχές των μεγάλων πειραματισμών από το doom/death ύφος των πρώτων ημερών φτάνοντας στο «αιρετικό» “Host” και η μετέπειτα πορεία που με κάθε τους κυκλοφορία επέστρεφαν δειλά προς το ύφος που τους καθιέρωσε, δείχνει πως οι PARADISE LOST είναι μία μπάντα που έχει κάνει τον κύκλο της και γι’ αυτό το “Rotting misery” από το ντεμπούτο τους “Lost paradise” ακούστηκε τιμώντας το παρελθόν τους παρά τις υποτιμητικές δηλώσεις των ίδιων για το εν λόγω άλμπουμ πριν από κάποια χρόνια.
Από κει και πέρα η αποστασιοποιημένη στάση τους για όση ώρα βρίσκονται στο σανίδι, όσο ελκυστική φαινόταν στις προ εικοσαετίας συναυλίες τους, πλέον στους περισσότερους φαίνεται ως απαξίωση για το κοινό τους και είναι εύκολα παρεξηγήσιμο παρά τις φλεγματικές δηλώσεις του Nick Holmes και το γεγονός ότι οι εμφανίσεις τους ξεπερνούν με τη βία τα 70 λεπτά ενώ έχουν κυριολεκτικά πλούτο τραγουδιών από σχεδόν όλα τους τα άλμπουμ που θα μπορούσαν να επιλέξουν δυστυχώς το τέλος προκάλεσε γκρίνιες στους παρευρισκόμενους κι ας βγήκαν για encore παίζοντας το “The last time” όταν προηγουμένως το “Over the madness” τυπικά θα αποτελούσε το ρίξιμο της αυλαίας. Έχοντας δει σχεδόν όλες τους τις εμφανίσεις επί ελληνικού εδάφους κάθε τραγούδι με μετέφερε στην εκάστοτε περιοδεία και αποτέλεσε ένα ευχάριστο mind-trip αλλά δυστυχώς για πολλούς η δέκατη πέμπτη επίσκεψη των PARADISE LOST στη χώρα μας αποτέλεσε μία τυπική διαδικασία (αν και λιγότερο εμφανής από άλλες φορές) και παρά την όποια θετική διάθεση είχε ο καθένας μας αυτό δεν θα μπορούσε να μην έχει τον αντίκτυπό του.
Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Ειρήνη Τάτση
PARADISE LOST setlist:
Mortals watch the day
So much is lost
Rememberance
Gothic
Enchantment
Faith divides us
Tragic idol
Isolate
Say just words
Rotting misery
One second
Erased
Over the madness
Encore
The last time
