Ο Duncan Patterson, είναι αδιαμφισβήτητα μια μεγάλη μορφή στο χώρο του πεσιμιστικού rock/metal και όχι μόνο. Έχει γράψει θρυλικές μελωδίες, κυρίως στα χρόνια του στους πολυαγαπημένους ANATHEMA των 90s.
Μετά το “Alternative 4” και τη φυγή του από τους Βρετανούς, φάνηκε ότι θέλει να ακολουθήσει το ατμοσφαιρικό μονοπάτι του δίσκου αυτού. Οι ANTIMATTER ήταν μία μπάντα, στην οποία «πάτησε» σε αυτό, όπως και με την τωρινή, που αν μη τι άλλο, με το όνομά της, παραπέμπει από μόνη της στις μουσικές του κατευθύνσεις.
Έτσι λοιπόν, η δεύτερη κατά σειρά δουλειά των ALTERNATIVE 4, με τίτλο “The obscurants”, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, από την Prophecy Productions. Το πρόβλημά μου με τις μετά-ΑΝΑΤΗΕΜΑ δουλειές του Patterson, είτε μου άρεσαν, είτε όχι (λάτρεψα “Saviour”), είναι πως ανακυκλώνει τις ιδέες του, ιδιαίτερα τις πιο «εμπορικές». Πόσες φορές έχουμε ακούσει στους δίσκους του μελωδίες από “Alternative 4”, αλλά και πιο light εκδοχές του θρυλικού “The silent enigma”; Ρητορικό ερώτημα. Αν δεν το παραδέχεστε, τότε έχετε πέσει θύμα της αγάπης σας προς τον Patterson, λόγω του παρελθόντος του. Και εγώ τον έχω πολύ ψηλά, γιατί επηρέασε τα ακούσματά μου σε μέγιστο βαθμό, μα δε θα εθελοτυφλήσω.
Στο “The obscurants”, ίσως προσπαθεί να μην το κάνει τόσο πολύ, αλλά σε γενικές γραμμές, όλο και κάτι σου φέρνει στο μυαλό παλιές συνθέσεις. Τρανό παράδειγμα το “Returning the screw” που είναι διασκευή στους FUGAZI, παρόλα αυτά είναι εκτελεσμένη με τέτοιο τρόπο που «φωνάζει» “Alternative 4”! Πρόκειται για έναν ατμοσφαιρικό, experimental, ίσως prog rock δίσκο. Θα έλεγε κανείς ότι ακούγεται σαν μία dark/ambient έκδοση των PINK FLOYD (βλέπε “Dina”). Οι δεκαετίες των 60s, 70s και 80s, διέπουν όλο το δίσκο. Δε λέω, καλό ακούγεται και είναι σε γενικές γραμμές, αλλά εγώ θα γκρινιάξω! Πέρα από μερικές στιγμές τριπαρίσματος, δε μπορώ να αντιληφθώ τι ακριβώς ιδιαίτερο μπορεί να σου μείνει από το άλμπουμ. Σαν και αυτές του “The obscurants”, υπάρχουν δεκάδες συνθέσεις του παρελθόντος. Ακούγοντας το δίσκο αρκετές φορές, ούτε μισή μελωδία δε μου έχει κολλήσει στο μυαλό. Θα μου πείτε, στις μέρες πόσες μπάντες προσφέρουν κάτι νέο. Λάθος! Σε αυτό το είδος, αν το «έχεις», γράφεις παπάδες! Δεν είναι κακές οι συνθέσεις, μα δεν ξεχωρίζουν. Σαν bonus tracks παλιών prog/rock δίσκων mainstream συγκροτημάτων. Από τα οχτώ τραγούδια, ξεχωρίζω λίγο το “The tragedy shield”.
Στο ίδιο μοτίβο, ίδιος και απαράλλακτος ο Duncan Patterson. Αν είχε πιο καινούριες, ή πιο αυθεντικές αν θέλετε ιδέες, δε θα είχα πρόβλημα. Το “The obscurants” είναι ένας καλός δίσκος, αλλά τα «υλικά» του, είναι από πολτό ανακυκλωμένων ιδεών. Σίγουρα να του δώσετε μια ευκαιρία, μα δε νομίζω να σας μείνει και κάτι.
6 / 10
Γιώργος Δρογγίτης
Υ.Γ. ΠΡΟΣΟΧΗ! Μην ακούσετε το πρώτο τραγούδι, με τίτλο “Theme for the obscurantist” με ακουστικά! Ξεκινά με ήχο κουνουπιών, τα οποία βρίσκονται και στο εξώφυλλο! ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ!
