H καλή ημέρα από την αρχή φαίνεται όπως λένε. Από την πρώτη ακρόαση κάτι δεν μου πήγαινε καλά με τον νέο δίσκο των FLYLEAF, που γενικότερα μου είναι ένα πολύ συμπαθές group και παρακολουθώ όλα αυτά τα χρόνια την πορεία τους.
Η αλλαγή της τραγουδίστριας παίζει μεγάλο ρόλο στο τωρινό αποτέλεσμα, η άσημη Κristen May αντικατέστησε την επί χρόνια Lacey Sturm και σίγουρα αδυνατεί να φτάσει το συναισθηματικό της επίπεδο. Επίσης η πιο mellow στροφή στην μουσική τους έρχεται να μου θυμίσει τους PARAMORE , κάτι τέτοιο νομίζω ότι δεν το έχουν ανάγκη σχήματα με τόσο πετυχημένη πορεία όπως οι FLYLEAF.
Νιώθω ότι κάπου έχει χαθεί ο τσαμπουκάς και η ζωηρή hard rock ενέργεια που έβγαζαν σαν μπάντα, αντ’ αυτού έχει επιλεχθεί- νομίζω σκόπιμα αυτήν την φορά- μια πιο μελωδική πλευρά που ταιριάζει γάντι στην φωνή της νέας τραγουδίστριάς τους και όσοι δεν έχουν πρόβλημα με αυτήν την στροφή μπορεί να ικανοποιηθούν πολύ περισσότερο από εμένα.
Υπάρχουν και κάποιες καλές στιγμές στον δίσκο αλλά σε 14 καινούργια κομμάτια και σε επιπλέον δύο bonus είναι φωτεινές εξαιρέσεις και μπορώ να πω με σιγουριά ότι ο τέταρτος δίσκος του σχήματος είναι ότι πιο αδύναμο έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής. Ας ελπίσουμε σε γρήγορη ανάκαμψη. Και να φέρουν την Lacey πίσω.
6 / 10
Γιάννης Παπαευθυμίου
