Δώστε βάση, γιατί εδώ έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ πέρα από τα συνηθισμένα.
Το ντεμπούτο άλμπουμ των SWALLOWED, ετοιμαζόταν χρόνια τώρα και σε προσωπικό επίπεδο μπορώ να πω ότι είχαν δημιουργηθεί τρελές προσδοκίες για αυτό (και σχεδόν όλα τα πράγματα στη ζωή αξιολογούνται βάσει προσδοκιών). Έκανε μπαμ ότι οι Φινλανδοί δεν είναι απλώς ένα ακόμα συγκρότημα της σειράς που καταπιάνεται με τον παλιακό death metal ήχο. Λίγο το βάψιμο α-λα BEHERIT, λίγο ότι ήταν αρκετά πιο σκοτεινοί και doom-y από τους περισσότερους και κυρίως αυτό το διαολεμένο ΕΡ του 2010. Μια χαρά το πήγαιναν και με τα 2 πρώτα τους demo που αποτελούν δείγματα παθιασμένης και καλοπαιγμένης θανατίλας στα χνάρια των NIHILIST και των AUTOPSY. Αλλά με το επόμενο βήμα, η μπάντα άρχισε να δείχνει δείγματα προσωπικότητας και πως βρίσκει πώς θέλει να ακούγεται.
Το “Lunarterial”, αν και με βάση το προαναφερθέν ΕΡ, πάει ακόμα παραπέρα, καταφέρνοντας να σοκάρει με το νέο πρόσωπο των SWALLOWED: Πιο άναρχο και χαοτικό, πιο βρώμικο, πιο άσχημο, πιο ακραίο και πολύ πιο απαιτητικό. Πραγματικά, δεν ξέρω αν αυτό το πράγμα μπορείς να το αποκαλέσεις μουσική, όντας αδόμητο στη μεγαλύτερη διάρκειά του, όσο και θορυβώδες. Αλλά το γεγονός είναι πως αποτελεί μία από τις πιο ανώμαλες, τρομακτικές και βασανιστικές μουσικές εμπειρίες, που όσο περισσότερο χρόνο και προσοχή του αφιερώσεις, τόσο περισσότερο σε απορροφά.
Όσον αφορά τις επιρροές, μαντεύω πως οι πιτσιρίκοι λατρεύουν την ακραία metal σκηνή της χώρας τους (τα black, death, death/funeral doom παρακλάδια) και μπάντες όπως ARCHGOAT, BEHERIT, FUNEBRE, UNHOLY, WORMPHLEGM και άλλα ωραία, που προσωπικά μου θύμισαν πόσο υποτιμημένη σκηνή είχαν εκεί επάνω. Εδώ λοιπόν ο ακροατής θα βρεθεί μπροστά σε ένα καταιγιστικό και εντελώς απρόβλεπτο ηχητικό ντελίριο χαμηλών συχνοτήτων, στριμμένων lead και διαταραγμένης αισθητικής. Μεγάλο μερίδιο στο συνολικό αποτέλεσμα έχουν το παίξιμο στα τύμπανα και τα δαιμονισμένα φωνητικά, που για εμένα είναι η μισή σχεδόν ατμόσφαιρα. Η οποία παρεμπιπτόντως είναι τόσο άρρωστη, όσο μπορεί να υποθέσει κανείς κοιτώντας το απίστευτο εξώφυλλο του δίσκου.
Μπορεί ο δίσκος να ακούγεται τελείως ψυχανώμαλος, όμως οι Φινλανδοί ξέρουν ακριβώς τί τους γίνεται και έχοντας καταλάβει ποιό είναι το νόημα της μουσικής, αποφάσισαν να το τραβήξουν στα άκρα. Δίχως αμφιβολία, το “Lunarterial” είναι από τα πιο δύσκολα άλμπουμ που έχω ακούσει τελευταία και όσοι τη βρίσκουν/ιντριγκάρονται με απαιτητικά ακούσματα, θα σκαλώσουν για πάρα πολύ καιρό εδώ. Oι περισσότεροι, πιθανολογώ πως θα το παρατήσουν στο τεταρτάκι, πριν καν φτάσουν στο 25λεπτο “Libations” που κλείνει θριαμβευτικά τον δίσκο και με κάνει να αναρωτιέμαι πού θα το πάνε μετά από αυτό.
8/10
Νίκος Χασούρας
