>
Ποιος να το ’λεγε μετά την τελευταία συναυλία τους στο Gagarin το Σεπτέμβριο του 2008 ότι θα τους ξαναβλέπαμε δύο ακόμα φορές; Τελικά όλα είναι πιθανά, αρκεί να υπάρχει ενδιαφέρον από τον κόσμο και διάθεση από τους μουσικούς για κάτι καινούριο. Κι ακριβώς αυτό είναι οι AT THE GATES του 2015. Μια μπάντα που ισοπέδωσε το Fuzz club και δικαιολόγησε την παρουσία της τόσο δισκογραφικά, όσο και συναυλιακά.
Ο κόσμος δε γέμισε το club από την αρχή και έτσι είδαν τους ENDSIGHT περίπου 500 άτομα. Επέλεξαν κομμάτια από τους δύο full length δίσκους τους, “…to a falling world” και “A vicious circle”, και στα 40 λεπτά που είχαν στη διάθεση τους ξεδίπλωσαν αριστοτεχνικά το metalcore τους. Ο frontman τους ήταν αεικίνητος και ξεσήκωνε συνεχώς τον κόσμο, ωθώντας τον να ξεκινήσει mosh pit. Ο ήχος θα μπορούσε να είναι καλύτερος, αλλά αυτό δεν πτόησε το κοινό που ανταποκρίθηκε στις παροτρύνσεις τους.
Στους CEREBRUM που ακολούθησαν, το club ήταν γεμάτο και οφείλω να ομολογήσω πως κέρδισαν τις εντυπώσεις. Με frontman τον πρώτο τους τραγουδιστή, Απόλλωνα, οι Αθηναίοι επιδόθηκαν στο techno thrash/death τους με φοβερό δέσιμο. Ο Δευκαλίωνας στα τύμπανα κατάφερε και έβγαλε άψογα τα 
μέρη των τυμπάνων που έχει ηχογραφήσει μαζί τους ο Γιώργος Κόλλιας (NILE). Από το ντεμπούτο τους “Spectral extravagance” επέλεξαν τα “Fragments of illusion”, “Salvia divinorum”, “Intolerable ado”, “Thorns of weakness”, “Pattern of fear” και “Scatter brain”, ενώ από το δεύτερο full length album τους, “Cosmic enigma”, επέλεξαν τα “Dream infusion side-effects”, “Chaotic orbits align” και “Self-regenerate”.
Με τον Απόλλωνα πίσω από το μικρόφωνο ήταν κάπως αναμενόμενο να επιλέξουν περισσότερα κομμάτια από το ντεμπούτο τους, ενώ στο δεύτερο album τους τα φωνητικά είχε αναλάβει ο κιθαρίστας τους, Δημήτρης. Πάντως κυκλοφορούσε σε όλη τη σκηνή με το μικρόφωνο στα χέρια και ήταν κυριολεκτικά σαν τον τρελό του χωριού που γυροφέρνει. Παρόλα αυτά τα πήγε περίφημα και το γενικό αποτέλεσμα ήταν κάτι παραπάνω από θετικό, κάτι που επιβεβαιώθηκε και από το χειροκρότημα του κόσμου που είχε, πλέον, κατακλύσει κάθε γωνιά του club. Και κατάφεραν μέχρι και να κάνουν ορισμένους να φωνάξουν το όνομά τους κατά τη διάρκεια του set τους, γεγονός που έδειξε το πόσο καλά απέδωσαν τα απαιτητικά μέρη τους. Ο Μιχάλης και ο Δημήτρης στις κιθάρες ήταν πραγματικά αλάνθαστοι και το rhythm section του Δευκαλίωνα και του Γιώργου ήταν άψογο απ’όλες τις πλευρές. Έτσι μετά από 45 λεπτά τεχνικού thrash/death ήταν η ώρα για το κυρίως πιάτο της βραδιάς.
Λευτέρης Τσουρέας
Η εισαγωγή του νέου τους άλμπουμ, το “El altar del dios desconocido”, μας κάνει να γυρίσουμε ξανά προς τη σκηνή του Fuzz, καθώς ήταν έτοιμο να σερβιριστεί το «κυρίως πιάτο» της βραδιάς.
Με τον κόσμο να έχει φτάσει τα 750 περίπου άτομα, οι Σουηδοί ξεκινάνε την τρίτη εμφάνισή τους στη χώρα μας, με το βίντεο από το “At war with reality”, το “Death and the labyrinth”, έχοντας προβληματάκια με τον ήχο, κάτι που δεν πτόησε όμως τον κόσμο. Που το έδειξε όταν ακολούθησε στα καπάκια το “Slaughter of the soul”, «πακέτο» με το “Cold”, μέσα από τη δισκάρα-ορόσημο του Σουηδικού μελωδικού death metal, το “Slaughter of the soul”. Η εμβληματική φιγούρα του Tomas Lindberg «όργωνε» τη σκηνή, με την υπόλοιπη μπάντα να μένει στα παιξίματα των κομματιών. Το “At war with reality” μας επαναφέρει στο σήμερα των Σουηδών, για να πάμε μετά στο 1994 και τον ομότιτλο κόμματο του “Terminal spirit disease” (μοναδικό που ακούστηκε από το άλμπουμ). Η πρώτη αναφορά στο δεύτερο άλμπουμ τους, “With fear I kiss the burning darkness”, έγινε με το “Raped by the light of Christ”, όπου και live συνειδητοποιείς και τη διαφορά, αλλά και την εξέλιξη στον ήχο του συγκροτήματος στην πορεία του. Ξανά από το νέο άλμπουμ, το “The circular ruins”, για να ξεσηκωθεί στη συνέχεια το Fuzz με το “Under a serpent sun”, όπου στο ρεφρέν, Lindberg και κόσμος γίνονται ένα. Το “Windows” μας πάει 23 χρόνια πίσω και στο ντεμπούτο τους, “The red in the sky is ours” και μας θυμίζει το γιατί από την αρχή τους οι AT THE GATES έδειχναν ότι θα γινόντουσαν 
μεγάλη μπάντα! Οι κιθάρες του “City of mirrors” λειτουργούν σαν εισαγωγή και «ηρεμία πριν την καταιγίδα» που ακούει στο όνομα “Suicide nation”. Ο Adrian Erlandsson ταλαιπωρούσε το δύστυχο set που – σύμφωνα και με τον ίδιο – παραλίγο να πέσει κιόλας κατά τη διάρκεια του live, χωρίς πάντως να είναι και στην καλύτερη κατάσταση που τον έχουμε δει (να κρατήσω μία μέση άποψη, καθώς με φίλους που τα λέγαμε και μετά το live, άλλοι τον είδαν σουπερ, άλλοι κακό). Τα αδέρφια Jonas και Anders Bjorler, ψυχή του συγκροτήματος και ο Martin Larsson, σταθερά εκεί, μαζί τους. Ακολουθεί το “Heroes and tombs”, πάλι από το νέο άλμπουμ, όμως όταν το ακολουθούν με τη σειρά τους τα “Nausea”, “World of lies” και “The burning darkness”, δε μπορείς να σταθείς ιδιαίτερα σε αυτό. Και οι αντιδράσεις του κόσμου σε αυτή την τριπλέτα-φωτιά, δείχνουν τα του λόγου το αληθές. Το βασικό set της μπάντας, θα κλείσει με ακόμα ένα κομμάτι από το “At war with reality”, το “The book of sand (The abomination)”.
Με το απαραίτητο, αλλά ευτυχώς πολύ μικρό διάλειμμα, η εισαγωγή του “Blinded by fear” σκορπίζει πανικό στο κοινό και το κομμάτι προκαλεί ακόμα και τους πιο ήσυχους καθ’ όλο το live λαιμούς να κουνηθούν! Τι έπος! Το “Kingdom gone” συνεχίζει να μας δίνει μαθήματα μελωδικού death metal από την υπέρλαμπρη εποχή του, για να κλείσει το live με το “The night eternal” και το ατμοσφαιρικό του outro.
Χωρίς πολλά πολλά, οι AT THE GATES ήρθαν, τίμησαν το νέο τους άλμπουμ (και πολύ καλά έκαναν) με 6 κομμάτια, τίμησαν ακόμα περισσότερο το μεγάλο τους αριστούργημα που ακούει στο όνομα “Slaughter of the soul” (7 κομμάτια) και με τις απαραίτητες τζούρες από τα ιστορικά, αλλά λιγότερο εμπορικά και διαφημισμένα, υπόλοιπα τρία άλμπουμ τους, για 70 λεπτά έκαναν πολλούς από εμάς να πάμε ένα ταξίδι εκεί στα mid 90s κυρίως. Προσωπικά, δεν ήταν τόσο καλοί όσο το 2008, ίσως ούτε όσο στη Μαλακάσα το 2013, αλλά όπως και να έχει, ξέρουν να σε κάνουν να περνάς καλά και με το παραπάνω. Άλλωστε, είναι τέτοιες οι κομματάρες, που σε κάνουν να προσπερνάς μερικές φορές την απόδοση.
Kλείνοντας, θέλω να πω ότι θεωρώ απαράδεκτα λίγα τα εισιτήρια που κόπηκαν σε ένα τέτοιο live, με πολύ τίμια τιμή εισιτηρίου, για τα δεδομένα της εποχής και με τις τιμές που παίζουν γενικά και σύμφωνα με το όνομα της μπάντας. Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα…
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
φωτογραφίες (Λευτέρης Τσουρέας)
