>
O τραγουδιστής/κιθαρίστας των BACKYARD BABIES, κυκλοφορεί τη δεύτερη (τρίτη αν υπολογίσουμε και το EP) προσωπική δουλειά του, λίγο πριν αρχίσουν να ηχογραφούν το άλμπουμ της επανασύνδεσης. Η δουλειά του έχει κάποια στοιχεία από τον αντικοινωνικό βρυχηθμό του μητρικού σχήματος, αλλά σε γενικές γραμμές, είναι πιο μελωδική και ήρεμη. Με αρκετές επιρροές από την μοντέρνα ροκ σκηνή, τον ανεξάρτητο ήχο αλλά και pop κατευθύνσεις, χρωστά περισσότερα στους GREEN DAY, PLACEBO, KILLERS, KEANE, JAMES, MANIC STREET PREACHERS παρά στο punk rock υβρίδιο των BACKYARD BABIES. Μελωδικό αλλά και αλήτικο, είναι μια μίξη από επιρροές αλλά και διεξόδους από το σχήμα που τόσα χρόνια, τον έκανε γνωστό. Η ηχητική ανάμνηση των πιο εμπορικών στιγμών των MANIC STREET PRACHERS και της Βρετανικής σχολής, δείχνει τις προσωπικές επιρροές αλλά και θέλω του Σουηδού κιθαρίστα. Εύπεπτο, εύκολο και ελαφρύ άλμπουμ, που χωρίς την βία και τον τσαμπουκά των ΒΒ, περνάει όμορφα αλλά δίχως να αφήνει κάποια ιδιαίτερη αίσθηση. Καλοδουλεμένο, με τραγούδια που ξεχωρίζουν για την αίσθηση της μοναξιάς και της εγκατάλειψης, έστω και με επίστρωση από ζάχαρη, σαν χάπι με πικρό φάρμακο, σαν τα “End of the rainbow” (από τα τραγούδια της χρονιάς), “Midsummer mad”, “Borrowed feathers” αλλά και πιο σκληρά τραγούδια, με το pop/punk συναίσθημα σαν τα “This army”, “Makin’ out with chaos” που θυμίζουν έντονα GREEN DAY. Hard rock με εμπορικά στοιχεία και αίσθημα του δρόμου σε σωστές αναλογίες, μέχρι να έρθει η ολοκληρωμένη δουλειά του μητρικού σχήματος.
7,5 / 10
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
