>
Πόσο όμορφο το συναίσθημα να βλέπεις μια μπάντα να εξελίσσεται. Ανεξαρτήτως του μουσικού είδους που καταπιάνεται, τις αλλαγές μελών της ή το χρονικό διάστημα μέχρι την ωρίμανση, νομίζω πως όλοι μας έχουμε βιώσει αυτό το συναίσθημα, που μοιάζει σχεδόν με δικαίωση για τις προσδοκίες που τρέφουμε για μία συγκεκριμένη ομάδα ατόμων που καταφέρνει να μας χαρίσει ακριβώς τον ήχο που ψάχνουμε να ακούσουμε. Μια τέτοια περίπτωση είναι οι TOUNDRA και η τελευταία τους κυκλοφορία “IV”.
Το τετραμελές σχήμα μας έρχεται από την Ισπανία, μία χώρα που δε φημίζεται και τόσο για την post σκηνή της. Γενικότερα, πέρα από τους σκατόψυχους black-μεταλάδες AVULSED, δε φημίζεται για τις metal μπάντες. Παρόλα αυτά, το συγκρότημα ήδη από το 2007 έχει κυκλοφορήσει τρεις δίσκους, η ποιότητα των οποίων δεν υστερεί σε τίποτα από αυτή των αντίστοιχων “μεγάλων” συγκροτημάτων του είδους. Αναφέρομαι στους RUSSIAN CIRCLES, LONG DISTANCE CALLING (με τους οποίους μοιράζονται και την ίδια δισκογραφική στέγη) και όλα αυτά τα σχήματα που κινούνται στον χώρο μεταξύ post και instrumental. Διότι το post μπορεί να είναι και instrumental, ενώ το instrumental ενδέχεται να μην έχει post στοιχεία στον ήχο του. Διότι, οι post instrumental μπάντες διαθέτουν μία αμεσότητα και μία τέτοια ποικιλία στη μουσική τους, που τις κάνει να ξεχωρίζουν από τα πιο εσωστρεφή μονοπάτια της post rock κοινότητας.
Στο διά ταύτα, γιατί οι TOUNDRA φαντάζουν πιο ώριμοι; Και πάνω απο όλα, γιατί αξίζει κάποιος να ασχοληθεί μαζί τους; Η απάντηση στη δεύτερη ερώτηση έρχεται αβίαστα. Μα γιατί από τον πρώτο ομότιτλο δίσκο τους, έδειξαν ότι δεν αρκεί μόνο να ξέρεις να παίζεις καλά, αλλά χρειάζεται να ακούς κιόλας καλά. Κάπως έτσι λοιπόν, όντας δέκτες μιας πλούσιας παρακαταθήκης που από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας άρχιζε να πολλαπλασιάζεται, έγιναν πομποί μιας (σταδιακά) προσωπικής τους δημιουργικής πραγματικότητας. Εδώ κάπου έρχεται η απάντηση στο πρώτο ερώτημα. Οι Ισπανοί, από ακόμα μια ταλαντούχα post μπάντα, μεταμορφώθηκαν σε ένα συγκρότημα με μουσική ταυτότητα.
Και όχι, δεν καταλήγει κάποιος σε αυτό το συμπέρασμα επειδή το “IV” είναι ένα θεματικό άλμπουμ, ούτε επειδή εμπλούτισαν τον ήχο τους με πνευστά και έγχορδα όργανα. Ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιούνται τα παραπάνω, καθορίζει την επιτυχία του εγχειρήματος. Αυτό που έχουν καταφέρει τα μέλη της μπάντας, είναι να σκαρφιστούν μία ιστορία, να την σκηνοθετήσουν μέσα στο μυαλό τους και ύστερα να την παρουσιάσουν στο κοινό. Έτσι λοιπόν, η ιστορία των δύο αλεπούδων που κυνηγημένες από τον κίνδυνο της πύρινης λαίλαπας αναζητούν καταφύγιο μακριά από το δάσος, περιγράφεται με τα ζωηρότερα χρώματα. Ο ακροατής σε πολλά σημεία του δίσκου, θα βιώσει την ίδια αγωνία με τους πρωταγωνιστές. Θα νιώσει την πρόσκαιρη ασφάλεια, τη λαχανιασμένη ανάσα πριν από τον νέο αγώνα για την επιβίωση.
Αυτή τη θεατρικότητα, την ευρηματική εκτέλεση και αυτόν τον πειραματισμό θα εκτιμήσει τόσο ο νέος, όσο και ο παλιός οπαδός του συγκροτήματος, και θα αποφανθεί για την αξία του δίσκου. Διότι μπορεί ο προκάτοχος του “IV” (μπορείτε να ακούσετε το “III” εδώ) να ήταν δισκάρα από τις λίγες, ωστόσο σήμερα έχουμε την πιο μεστή και γνήσια εκδοχή της μπάντας.
8.5/10
Νίκος Ζέρης
