Το χρειάζονταν ένα reboot στην καριέρα του ο ιδιόρρυθμος Marilyn Manson και η παρέα του. Η παρακμή του σε μουσικό επίπεδο ήταν ολοένα και μεγαλύτερη, μετά από εκείνο το ξεχασμένο στη λήθη “Holy wood” πριν από 10+ χρόνια. Και κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει τη μεγαλειώδη πατάτα του “Born villain” πριν από πέντε χρόνια.
Το reboot λοιπόν ήρθε με το “The pale emperor”. Πρώτη στρατηγική κίνηση του Manson ήταν να αλλάξει το composing team δίπλα του. Για πρώτη φορά μετά από το magnum opus “Antichrist superstar” δε συμμετέχει στη σύνθεση των τραγουδιών το δεξί του χέρι Twiggy Ramirez, αλλά την αναθέτει εξ ολοκλήρου σε εξωτερικό συνεργάτη. Και όπως τότε ο μέντορας Trent Reznor είχε δημιουργήσει ένα αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα, κάτι ανάλογο πετυχαίνει και εδώ ο διάσημος Tyler Bates, γνωστός ως συνθέτης/παραγωγός σε soundtracks ταινιών (Get Carter, 300, Halloween, Guardians of the galaxy), τηλεοπτικών σειρών (Californication) και video games (God of War:Ascension).
Με τον άνθρωπο-ορχήστρα και ταυτόχρονα παραγωγό Bates και με τον καθόλου αμελητέο Gil Sharone στα drums (ex-THE DILLINGER ESCAPE PLAN, όχι αστεία), ο Marilyn Manson βρίσκει τον παλιό καλό του εαυτό, αυτόν που αγάπησαν οι αναρίθμητοι φίλοι του. Και η συνταγή είναι απλή: άρρωστη ατμόσφαιρα. Μια ατμόσφαιρα που αναδύεται από τους mid tempo ρυθμούς που κυριαρχούν ολοκληρωτικά στο “The pale emperor” και σε κάνουν να ακούσεις το album από την αρχή ως το τέλος μονορούφι.
Από το βγαλμένο από τις εποχές δόξας “Deep six”, στον gothic ύμνο “Third day of a seven day binge” και από εκεί στην παράνοια του “Cupid carries a gun” και στο groove του “Slave only dreams to be king”, εδώ υπάρχουν όλα τα αγαπημένα MARILYN MANSON clichés και δεν πρόκειται να συναντήσετε fillers. Η μουσικότητα, η έμφαση στη λεπτομέρεια και η στιχουργική επιδεξιότητα ήταν στοιχεία που, πραγματικά, είχαν να εμφανιστούν σε αρμονική συνύπαρξη τoυλάχιστον από το προαναφερθέν “Holy wood”, για να μην πω και λίγο πιο νωρίς.
Με το “The pale emperor” λοιπόν κλείνει (μάλλον) η παρατεταμένη παρακμή των MARILYN MANSON με εμφατικό τρόπο και ανοίγει νέα σελίδα στην ιστορία της μπάντας και του κυρίου Warner. Δεν πλησιάζει με τίποτα τα υψηλότατα standards των “Antichrist superstar” και “Mechanical albums” (είναι κάποια κλικ παρακάτω), αλλά αυτό δεν αναιρεί ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα απολαυστικό album. Ελπίζω να εκμεταλλευτούν το momentum που μόλις απέκτησαν με αυτή την εξαιρετική δουλειά και να πούμε όλοι μαζί «Περασμένα ξεχασμένα».
8 / 10
Γιώργος Κόης
