Όταν σμίγουν μουσικοί που εκτιμώ, σίγουρα έχω την περιέργεια να ακούσω το αποτέλεσμα της συνεργασίας τους. Ενίοτε, έχω αντιρρήσεις, ενστάσεις και συχνά αμφιβολίες για τις συνεργασίες αυτές, αλλά επειδή πρωτίστως μου αρέσει να δίνω προτεραιότητα στην μουσική, προσπαθώ να τις ξεπερνώ.
Το κακό με την καθ’ όλα συμπαθητική Ιταλική δισκογραφική εταιρία, είναι πως προσπαθεί να ξεζουμίσει κάποιους καλλιτέχνες με απανωτές κυκλοφορίες. Ο Russell Allen που τραγουδά εδώ, έχει ήδη κυκλοφορήσει το τελευταίο κεφάλαιο των ALLEN/LANDE, ενώ παράλληλα έχει τους ADRENALINE MOB και κάποιες συμμετοχές εδώ κι εκεί.
Από την άλλη, τα 4/5 των μελών, είναι οι PRIMAL FEAR/VOODOO CIRCLE, που συνηθίζουν να παίζουν μαζί. Βέβαια η ποιότητά τους είναι αδιαμφισβήτητη. Κύριος υπεύθυνος ο μπασίστας και αρχισυνθέτης Mat Sinner. Στις κιθάρες οι Roland Grapow και Alex Beyrodt, που δεν έχουν συνηθίσει να παίζουν τίποτα λιγότερο από πρώτο βιολί. Ο Randy Black είναι βράχος και καλός στρατιώτης, που σκοτώνει στα τύμπανα, ότι και να του δώσεις να παίξει. Τέλος ο Ιταλός της υπόθεσης, Alessandro Del Vecchio που κολλάει σε κάθε δουλειά της Frontiers προσθέτει τα πλήκτρα.
Αν σας κόφτει κι εσάς το μουσικό σκέλος, απλά να πω οτι είναι ακριβώς αυτό που περίμενα. Τίποτα λιγότερο από ποιοτικό heavy με κλασικά στοιχεία και μοντέρνα παραγωγή. Αλλά και τίποτα περισσότερο. Δεν υπάρχει άσχημο τραγούδι, με τα διπλοηχογραφημένα φωνητικά του Allen να είναι το μεγάλο διαμάντι, μέσα από συνθέσεις που ακροβατούν μεταξύ όλων των συγκροτημάτων που αναφέραμε παραπάνω. Αυτό είναι και το ζητούμενο των κυκλοφοριών αυτών, να τραβήξουν την προσοχή σας όλα τα ονόματα, αν και το επίπεδο δεν είναι πάντα αντάξιο.
Από το πρώτο δείγμα που μπορείτε να δείτε και να ακούσετε στο βίντεο, θα καταλάβετε για τον ήχο που επικρατεί στο “Chapter one”. Βαριές κιθάρες, γεμάτες κλασικά ριφ, βιρτουόζικα σόλο, το μπάσο μπροστά, γεμίσματα από πλήκτρα χωρίς sustain, a la PURPLE και πάνω από όλα, η φωνάρα του Russell Allen.
“Blasphemy” και “Cry no more” είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα καλής συνεργασίας. Μόνο ένα “Scream and shout” θα έλεγα οτι είναι του πεταματού, αλλά τα υπόλοιπα 11, φροντίζουν να δέσουν τις δυο πλευρές του Ατλαντικού, παντρεύοντας τους SINNER/PRIMAL FEAR με τους ADRENALINE MOB.
Όπως τραγουδά ο “Sir” στο εξαιρετικό mid-tempo “The soul is eternal”, παραδέχομαι πως “I’m hooked, I must agree”. Διαχρονικό, κλασικό, ενδιαφέρον, αλλά και όπως το περιμέναμε, δίχως τρελές συγκινήσεις.
7 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
