Χρειάστηκε ένας Ιρλανδός, έστω κι αν πλέον ζει στις ΗΠΑ, ο Ricky Warwick, για να κάνει τους πρώην THIN LIZZY και νυν BSR, από ένα tribute σχήμα, στο περισσότερα υποσχόμενο μοντέρνο Hard rock σχήμα. Υπερβολές Μπάσμπα, θα μου πείτε, λιγότερες από τα «δεν υπογράφω» του Βαρουφάκη θα σας απαντήσω. Η απόφαση των Gorham, Warwick, Johnson, να αλλάξουν όνομα και να μην ηχογραφήσουν σαν THIN LIZZY, λίγη σημασία έχει για όλους εμάς τους πιστούς ακολούθους της Ιρλανδικής σχολής. Οι δουλειές του Phil Lynott, αλλά και του Gary Moore όπως και του Rory Gallagher , είναι αυτές που έθρεψαν τη γενιά μας αλλά έκαναν και το σμαραγδένιο νησί, να έχει σήμερα σχήματα σαν τους PRIMORDIAL και CRUACHAN επίκαιρα. Όλα τα χρωστάμε σε μια παρέα ρομαντικών αλκοολικών, που αγαπούσαν το ουίσκι (Jameson κατά προτίμηση), τις κέλτικες μελωδίες, τα μπλουζ και τις δισολίες. Πώς λοιπόν να μην συνεχίσουμε να αγαπάμε τη φυσική συνέχεια τους, τον αληταρά, που ακούει στο όνομα Ricky Warwick, το πρωτοπαλίκαρο των θρυλικών ALMIGHTY, τον τροβαδούρο των σόλο άλμπουμ του, που παρέα με τον Αμερικανό Gorham, με τις AOR τάσεις στα προσωπικά του άλμπουμ (21 GUNS) και τον Νότιο, όπως τον χαρακτήρισε ο Warwick, Damon Johnson (BROTHER CANE), έδωσαν πνοή στη συνέχεια των THIN LIZZY, τους BSR. Όσοι δεν άντεξαν (βλέπε Downey, Warton ή ήθελαν πρωτοκαθεδρία όπως ο Mendoza), είναι πάντα στην καρδιά μας, όπως και ο μεγάλος Sykes, αλλά το πόνημα της Ιρλανδέζικης Hard rock ομάδας είναι εδώ και πρέπει να βρω τη δύναμη να το παρουσιάσω.
Ας αρχίσουμε με τα βασικά: δέκα συνθέσεις, τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο, δέκα και καλές. Από το εναρκτήριο ομότιτλο, με τις κέλτικες δισολίες, σαν μεταλλικό “Johnny the fox”, μπαίνουμε στο πιο σκοτεινό και γκρουβάτο, “Bullet blues”, με μια οσμή “Angel of death”. Ακολουθεί η πρώτη επιστροφή στα παλιά, με το “Soldierstown” και άρωμα “Emerald” και κέλτικες δισολίες. Όλοι σκέφτεστε «ναι, τα σαπάκια μας ταΐζουν μια από τα ίδια» (νοσταλγία, γρέζα φωνητικά και δισολία), αλλά δυστυχώς ή ευτυχώς η Ιρλανδία είναι στην φάση της ανάπτυξης και το στεγνό, μεταλλικό funky «Charlie I gotta go» μας τα χώνει σαν μια μεταλλική παραλλαγή του “Waiting for an alibi”. Ο Warwick έχει πάρει πια φωτιά και η αφήγηση του στο “Blindsided” θυμίζει τις εποχές που τα σχήματα έγραφαν τραγούδια για να τα ακούμε 30 χρόνια αργότερα, ένα τραγούδι με το αίσθημα του “Don’t believe a word”, αλλά τη δική του προσωπικότητα.
Σκληροί και ποζεράδες στο “Sex, Guns…”, με punk/sleaze επιρροές αλλά και πιο μοντέρνοι, και πάντα λίγο punk, στο “You little liar”, που ηχεί σκληρό, μοντέρνο, αιχμηρό σαν οι THIN LIZZY να διασκευάζουν SEX PISTOLS, σε 7 λεπτά κιθαριστικής ενδοσκόπησης.
Στο άλμπουμ θα βρει ακόμη τις δυνατές ροκιές των “Finest hour”, “Through the motions”, “In your arms” με τις κέλτικες δισολίες στο έπακρο και το punk κυρίως μέρος. Τραγούδια, που θυμίζουν γιατί οι LIZZY και οι ALMIGHTY έγιναν αγαπημένοι κάθε μελαγχολικού, σκληρού, αλλά κατά βάθος, μαλακού σαν βούτυρο rocker (το ευαίσθητος πηγαίνει στους συμφωνικούς metalheads- όχι εδώ).
Η δουλειά στο άλμπουμ είναι εκπληκτική, μοντέρνα παραγωγή, που τονίζει τις χαμηλές συχνότητες στα φωνητικά του Warwick, σε αντίθεση, χρώματος σκιάς, με τις κιθάρες των Gorham-Johnson. Κλασικότροπα ροκ περάσματα, μεταλλικές επιμειξίες, το ρυθμικό κομμάτι, σκηνή γουέστερν, με ατμομηχανή που βγαίνει από τούνελ, να περάσει την μισογκρεμισμένη γέφυρα, με τον Ιστγουντ, να την οδηγεί με το τσιγάρο στο στόμα. Διάχυτος ο ρυθμός, το αίσθημα, ακούστε τη εισαγωγή στο “Through the motions” και απλά κλάψτε. ΟΙ ALMIGHTY στα καλύτερά τους και η punk επιρροή του Warwick στο μέγιστο, μέχρι να μπει το hard rocking σόλο, που δίνει το σήμα κατατεθέν του τραγουδιού.
Ότι και να λέτε, παλιές καραβάνες σαν τους EUROPE, THUNDER, UFO, κάνουν την έναρξη του 2015, πανηγύρι για όλους εμάς που δεν παθιαζόμαστε από τα στενά δερμάτινα παντελόνια, τις δίκασες και τα pro tools, πόσο δε τα μούσια και το χαϊλίκι. Αν το ροκ ζει ακόμη, ζει χάρη σε κάτι αλάνια σαν τους Warwick, Gorham και είναι κρίμα που ακόμα ένα τόσο καλό άλμπουμ, θα παραμείνει για τους κλασικούς hard rockers, αφού δεν έχει μούσια, μαυρίλα και κατάθλιψη.
Μαζί με το THUNDER στην πεντάδα της χρονιάς και όποιος δεν γουστάρει, την μπίρα του και σε άλλο μαγαζί, εδώ είναι για μεγάλα αγόρια, με παλιομοδίτικες φαβορίτες και αγάπη στο ουίσκι.
8,5 / 10
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
