>
“Unfit for metal mainstream”
Οι Βρετανοί death metallers, CARCASS, έρχονται για πρώτη φορά για club show στην Ελλάδα (μετά από τις δύο εμφανίσεις τους σε Rockwave), την Παρασκευή 27 Μαρτίου στο Principal στη Θεσσαλονίκη και το Σάββατο 28 Μαρτίου στο Gagarin205 στην Αθήνα κι ο μπασίστας/τραγουδιστής του συγκροτήματος, Jeff Walker, γνωστός από τα παλιά, με άπειρες ώρες συζήτησης κατά την περασμένη δεκαετία, κάλεσε στο Skype και μετά από ανελέητο αγώνα να παρκάρω ώστε να είμαι στην ώρα μου και αφού μίλησε και με τη γυναίκα μου αλλά και τον γιο μου, περίσσεψε και λίγος χρόνος για την –πολύ ουσιαστική πάντως- κουβέντα μας!
Έχει περάσει καιρός απ’ όταν τα είπαμε για τελευταία φορά, Σάκη… Δεν σε είδα την τελευταία εμφάνισή μας στο Rockwave.
Ναι, δεν μπορούσα, δυστυχώς…
Δεν έχασες και τίποτα (γέλια). Παίξαμε μισή ώρα και είχα γίνει σαν hot dog από τον ήλιο. Ήταν αδύνατο να παίξουμε αξιοπρεπώς κάτω απ’ αυτές τις καιρικές συνθήκες.
Με όσους ανθρώπους είχα μιλήσει, μου έλεγαν για το κόκκινο πρόσωπό σου. Πρέπει να είχες ψηθεί από τον ήλιο.
Και ο διοργανωτής πάντως, πρέπει να έχασε αρκετά λεφτά με το billing που είχε το φεστιβάλ. Πραγματικά δεν κατάλαβα αυτήν την επιλογή να έχει metal και mainstream μπάντες, χωρίς να έχει κάποιον πραγματικά μεγάλο headliner. Τέλος πάντων… Ξέρεις, σε θυμόμουν εκείνη τη στιγμή, με την ιστορία που μου έλεγες για κάποιο black metal συγκρότημα που έπαιζε στον ήλιο και είχε λιώσει από τη ζέστη…
Μιλάς για τους IMMORTAL, που σου έλεγα ότι έλιωνε το corspepaint τους!
Ναι, ναι!!! Γελούσα τότε, μέχρι που το ένιωσα κι εγώ, έστω και χωρίς corpsepaint!
Πάντως, τώρα που θα έρθετε για τα πρώτα club show σας στην Ελλάδα, περιμένουμε πολλά περισσότερα.
Λογικό είναι. Έχουμε περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας, να παρουσιάσουμε το υλικό μας, οπότε σίγουρα θα είναι καλύτερα.
Ελπίζω να παίξετε περισσότερα τραγούδια από το “Swan song”, ένα άλμπουμ που συνήθως δεν τιμάτε στις συναυλίες σας…
Γιατί το λες; Παίζουμε το “Keep on rotting…” και την εισαγωγή από το “Blackstar”.
Ναι, αλλά συνολικά είναι πάρα πολύ μικρό ποσοστό και νομίζω ότι ο δίσκος αυτός ταιριάζει αρκετά με την τωρινή σας προσέγγιση για τη μουσική.
Πρέπει να καταλάβεις ότι σε κάθε συναυλία μας, είμαστε υποχρεωμένοι να παίζουμε πολλά τραγούδια από τη δισκογραφία μας, που περιμένει να τα ακούσει ο κόσμος, αλλά και θέλουμε να παρουσιάζουμε και κομμάτια από το “Surgical steel” και να το στηρίξουμε. Πιστεύουμε σ’ αυτόν το δίσκο και δεν θέλουμε να είμαστε σαν άλλα γκρουπ που επανασυνδέονται, βγάζουν δίσκο και παίζουν 1-2 τραγούδια και τα υπόλοιπα είναι από τα 80’s και τα 90’s. Δεν θα κάναμε ποτέ κάτι τέτοιο. Επίσης, πλέον παίζουμε γύρω στα 90’, οπότε έχουμε την ευκαιρία να παρουσιάσουμε και περισσότερα τραγούδια συνολικά. Στο ακραίο metal, λόγω της ενέργειας που απαιτείται από τη μπάντα και τον κόσμο, μπορεί μία μπάντα να παίξει 45-60’ και να είναι ΟΚ όλη η φάση. Πλέον, εμείς μπορούμε και παίζουμε αρκετά παραπάνω από το φυσιολογικό, παρότι δεν είμαστε παιδιά, έχουμε όμως τη διάθεση και το ρεπερτόριο να το στηρίξουμε. Είναι σύνηθες όμως και ο κόσμος να είναι εξουθενωμένος μετά την πρώτη ώρα… Πάντως, όταν παίζουμε σε φεστιβάλ, πρέπει οπωσδήποτε να παίζουμε συγκεκριμένα τραγούδια. Φαντάζεσαι τι μπορεί να γίνει αν δεν παίξουμε το “No love lost” για παράδειγμα ή το “Heartwork”. Θα πέσουν πάνω μας, να μας φάνε.
Μιας και ανέφερες το “Blackstar”, θα έκανες άλλο δίσκο με τους BLACKSTAR;
Μπα, σε καμία περίπτωση. Δεν νομίζω ότι θα είχε νόημα κάτι τέτοιο τώρα…
Μα γιατί; Αφού ο ήχος αυτός πλέον έχει πέραση κι εγώ τον ακούω ακόμα και σήμερα!
Πρέπει να σε κοιτάξει γιατρός μου φαίνεται (γέλια)
Συντάκτης μου, που σας έχει δει δύο φορές με την τωρινή σας σύνθεση (λέγε με Κώστας Αλατάς), στο Rockwave και το Hellfest, μου είπε ότι αποδίδετε πολύ καλύτερα απ’ ότι όταν είχατε τον Amott και τον Erlandsson. Φαίνεται ότι τα νέα μέλη έχουν ενσωματωθεί πολύ ομαλά. Πιστεύεις κι εσύ το ίδιο και για ποιον λόγο πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;
Δεν θέλω να πω οτιδήποτε κακό για τον Amott και τον Erlandsson. Και οι δύο τους είναι πολύ καλοί μου φίλοι κι έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους στα reunion shows των CARCASS. Πλέον όμως είμαστε πραγματικό συγκρότημα. Ο Adrian Erlandsson παίζει σε πολλά σχήματα και ο Mike Amott έχει λαμπρή καριέρα στους ARCH ENEMY, ενώ τώρα έχουμε όλο το χρόνο να κάνουμε όσες πρόβες θέλουμε και να είμαστε δεμένοι, όπως ένα πραγματικό συγκρότημα. Επαναλαμβάνω όμως, τρέφω απεριόριστο σεβασμό για την προσπάθεια του Mike και του Adrian και δεν θέλω να περάσει τίποτα αρνητικό πάνω σ’ αυτό.
Το “Surgical steel”, εκτός του ότι ήταν ένα καταπληκτικό άλμπουμ, έχω την εντύπωση ότι ισχυροποίησε το όνομα των CARCASS σε σημείο που να έχουν ακόμα πιο ισχυρό status απ’ ότι πριν διαλυθούν. Το ίδιο πράγμα έχει συμβεί και με άλλα συγκροτήματα της γενιάς σας, που επανασυνδέθηκαν, όπως οι AT THE GATES. Πιστεύεις ότι αυτό οφείλεται στην άνοδο του extreme metal ή στο ότι πολλοί είναι απογοητευμένοι από τις νέες μπάντες και γυρνάνε σ’ αυτά που άκουγαν όταν ήταν παιδιά;
Έχεις πολύ μεγάλο δίκιο σ’ αυτό που λες. Σίγουρα οι CARCASS είναι πιο δημοφιλείς τώρα, παρά πριν διαλυθούν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους AT THE GATES. Ναι, υπάρχει σαφώς περισσότερος κόσμος που ακούει ακραίο metal κι αυτό μας διευκολύνει να έχουμε περισσότερο κόσμο. Όμως, δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον κατακερματισμό που υπάρχει, που ενώ παλιότερα όποιος άκουγε SLAYER, άκουγε και DEATH και VENOM και POSSESSED και CARCASS, τώρα έχουν χωριστεί σε τόσα υπο-είδη, που ακούνε μόνο black, μόνο death, μόνο thrash… Πραγματικά δεν μπορώ να το καταλάβω αυτό το πράγμα, αλλά πρέπει να ζήσουμε μ’ αυτό, μου φαίνεται.
Θα πρέπει να σου πω, ότι μιλώντας πριν λίγες μέρες με τον Rudolf Schenker των SCORPIONS, μου εξηγούσε πόσο είχε ξαφνιαστεί με το πόσος νεαρός κόσμος πήγαινε στις συναυλίες τους και άκουγε το συγκρότημα για πρώτη φορά. Το ίδιο δεν συμβαίνει και με εσάς;
Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει. Εμείς περιμέναμε όταν επανασυνδεθήκαμε, το κοινό μας να αποτελούνταν από μεγαλύτερους σε ηλικία ανθρώπους, που θα μας άκουγαν από παλιά, θα έμαθαν ότι επανασυνδεθήκαμε και θα ξαναέρχονταν να μας δουν. Δεν είναι έτσι όμως. Φυσικά υπήρχε και αρκετός τέτοιος κόσμος, πάρα πολλοί από τους παλιούς μας οπαδούς όμως, έχουν μεγαλώσει πια, έχουν οικογένειες, παιδιά, δάνεια να εξυπηρετήσουν ή εγώ δεν ξέρω τι και η μουσική, γενικότερα, δεν είναι στις προτεραιότητές τους. Όμως, έχουμε την τύχη να είμαστε σε μία πολύ μεγάλη εταιρία, αφού η Nuclear Blast, είναι σίγουρα η μεγαλύτερη εταιρία του χώρου και κάνει τρομερή δουλειά στην προώθηση, που έχουμε την ευκαιρία να μας μάθει πολύς κόσμος σε κάθε γωνιά της γης. Αυτό όμως, συμβαίνει μέσω της δισκογραφικής για λίγο καιρό. Δηλαδή, οι δίσκοι δεν έχουν τη διάρκεια ζωής που είχαν παλιά. Βλέπεις τις πωλήσεις που μετά τη δεύτερη εβδομάδα πέφτουν στο μισό, την τρίτη εβδομάδα μειώνονται ακόμα περισσότερο και μετά τον δεύτερο μήνα είναι εντελώς μηδαμινές, εκεί που παλιότερα ένας δίσκος πουλούσε σχεδόν για ένα χρόνο συνέχεια…
Οπότε, τα live πιστεύεις ότι σας έχουν ισχυροποιήσει τόσο;
Ακριβώς αυτό, Σάκη. Είχαμε την ευκαιρία να παίξουμε σ’ ένα σωρό φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια και να μας δουν εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου, που είτε μας ήξεραν είτε όχι. Παλιότερα δεν υπήρχαν τα Wacken και τα Hellfest… Υπήρχε το Monsters of Rock, θα μου πεις, αλλά αυτό ήταν για τους SCORPIONS και τους KISS, άντε τους IRON MAIDEN, σίγουρα όχι για τους CARCASS. Έτσι λοιπόν έχουμε την ευκαιρία να μας δει πολύς νέος κόσμος και να εκτιμήσει τη μουσική μας.
Προσωπικά (όπως και ο Κώστας Αλατάς που πρότεινε την ερώτηση), βλέπω τους CARCASS σαν μία φοβερή heavy metal μπάντα, που έχει brutal φωνητικά. Είμαι σίγουρος ότι έρχεται πολύς κόσμος που γουστάρει τη μουσική κατεύθυνση των πρώτων σας άλμπουμ και σας ζητάνε κάτι παρόμοιο, αλλά αυτό θα συμβαίνει από την εποχή του “Necroticism…”.
Συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες για τη μουσική μας. Προσωπικά, μας βλέπω σαν τους SAXON, μόνο που έχουμε πιο ακραία φωνητικά (γέλια). Από την άλλη, στο “Surgical steel”, έχει σίγουρα κάποια σημεία που θα μπορούσαν να βρίσκονται στο ντεμπούτο μας, για παράδειγμα. Δεν γίνεται όμως να παίξουμε όπως στο “Reek of putrefaction” και θέλεις να σου πω γιατί; Είναι απλό. Ο ήχος εκείνου του δίσκου, βγήκε κατά λάθος και το εννοώ αυτό. Άλλα θέλαμε να κάνουμε και άλλα μας βγήκαν. Αυτός ο ήχος και αυτή η ατμόσφαιρα, δεν μπορούν να επαναληφθούν.
Μπορείς να φανταστείς να βγάζατε το “Surgical steel”, με τον Amott στις κιθάρες; Θα μπορούσαν να χωρέσουν τρεις ηγέτες συγκροτημάτων στους CARCASS;
Κοίτα να δεις, κάποια στιγμή ο Mike έμαθε ότι γράφαμε κομμάτια και μίλησε με τον Bill Steer μήπως μπορούσε να συμμετάσχει κι αυτός, αλλά τα κομμάτια είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί και δεν υπήρχε νόημα να έρθει και να παίξει απλά solos. Συζήτησαν διάφορα πράγματα με τον Bill, αλλά μάλλον εκείνον πρέπει να ρωτήσεις τι είπαν… Πάντως, έχεις δίκιο, ότι τρεις ισχυρές απόψεις σ’ ένα συγκρότημα είναι πολλές και οι πιθανότητες τσακωμού είναι μεγάλες.
Μπορούσες να φανταστείς παλιότερα ότι τραγούδι των CARCASS θα έπαιζε σε τηλεοπτικό σήριαλ, όπως συνέβη με τη σειρά του CBS, το “Elementary”;
Αν με ρωτούσες παλιότερα, θα σου έλεγα «σε καμία περίπτωση». Πλέον όμως, όλα είναι πιθανά και δεν ξαφνιάστηκα που επέλεξαν τραγούδι μας γι’ αυτή τη σειρά.
Ποιος είναι ο ρόλος του Ken Owen στο συγκρότημα πια;
Χμ… Κοίτα, δεν μπορεί να παίξει ντραμς, τον βάλαμε σε κάποια σημεία στο δίσκο σαν “special guest”, αλλά δεν μας συνοδεύει πλέον στα live… Εισπράττει όμως κανονικά τα χρήματα από τα πνευματικά δικαιώματα των δίσκων που έπαιξε, παρότι δεν ήταν από τους βασικούς συνθέτες…
Σε ρωτάω, γιατί μου είχες εκμυστηρευτεί ότι στις reunion περιοδείες σας, έπαιρνε μερίδιο κι εκείνος.
Ναι, η αλήθεια είναι ότι στις πρώτες συναυλίες που δίναμε για το reunion, έπαιρνε μερίδιο σαν κανονικό μέλος του συγκροτήματος, σ’ αυτές τις συναυλίες όμως, δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.
Με τους BRUJERIA τι γίνεται; Υπογράψατε στη Nuclear Blast απ’ ότι είδα…
Ο δίσκος είναι έτοιμος και θα κυκλοφορήσει γύρω στον Απρίλιο με Μάιο. Τα τραγούδια βέβαια, έχουν γραφτεί εδώ και πολλά χρόνια, αλλά όταν έχεις να κάνεις με τον John Brucho, όλα μπορούν να συμβούν, όπως και το να κάνει να κυκλοφορήσει άλμπουμ 15 χρόνια!
Οι GUNS N’ ROSES μπροστά σας φαίνονται «γατάκια»…
(γέλια) Ξέρεις, του πρότεινα να το βγάζαμε “Mexican democracy”!!! Μη φανταστείς όμως ότι ήταν εντελώς έτοιμο το άλμπουμ. Πριν λίγες εβδομάδες τελείωσε το mastering και η μίξη. Όταν έχεις στη μπάντα μουσικούς με τόσες υποχρεώσεις όπως ο Shane Embury, ο Nick Barker και όλοι οι υπόλοιποι, δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Έχεις δηλώσει ότι γουστάρεις τους BABY METAL…
Έλα μωρέ, σταμάτα κι εσύ!!! (γέλια) Αυτή ήταν μία δήλωση που έκανα μία φορά, την έβγαλαν από το πλαίσιο που εξέφρασα την άποψή μου και θεωρήθηκε ότι γουστάρω αυτό που παρουσιάζουν. Αν είσαι γιαπωνέζος, έχεις αυτήν την κουλτούρα, με μπόλικο κιτς κι όλα αυτά τα θέματα με τα manga κτλ, είναι απολύτως λογικό να σου αρέσουν. Μου κάνει τρομερή εντύπωση πώς μπορούν να αρέσουν σε κόσμο που έχει εντελώς διαφορετική κουλτούρα .
Μπορείς, κλείνοντας να μου περιγράψεις με 2-3 λέξεις τους δίσκους σας; Ξεκινάμε με το “Reek of putrefaction”.
Ηχητικό έκτρωμα!
“Symphonies of sickness”
Ο δίσκος που θα θέλαμε να βγάζαμε σαν ντεμπούτο. Όπως σου είπα, το “Reek…” βγήκε έτσι κατά λάθος.
“Necroticism – Descanting the insalubrious”
Αυτό ήταν το progressive rock άλμπουμ μας. Δεν εννοώ ότι ακούγαμε CAMEL και EMERSON LAKE AND PALMER όταν το δημιουργούσαμε, αλλά είχαμε πρωτοποριακά στοιχεία για το συγκρότημα, πράγματα που δεν έκαναν άλλα παρόμοια με εμάς συγκροτήματα.
“Heartwork”
Ο απόλυτος ήχος στις κιθάρες και ο δίσκος που έκανε την αρχή για το nu metal! (γέλια) Σοβαρολογώ. Δεν έγινε άμεσα, από εμάς, αλλά συγκροτήματα όπως οι MACHINE HEAD, για παράδειγμα, πήραν τον παραγωγό μας, τον Colin Richardson και προσπάθησαν να βγάλουν τον ήχο μας και από σχήματα όπως εκείνοι, ξεκίνησε το κίνημα του nu metal.
“Swansong”
To hard rock άλμπουμ μας. Βέβαια ο Bill, δεν πολυθέλει να μιλάμε γι’ αυτό!
“Surgical steel”
Αυτό είναι το thrash άλμπουμ μας. Όχι ότι παίζουμε σαν τους EXODUS ή τους TESTAMENT, αλλά σίγουρα έχουμε αρκετά thrash στοιχεία, περισσότερα από κάθε άλλη φορά.
Για νέο δίσκο πότε να περιμένουμε;
Δεν έχουμε κάτι προγραμματισμένο. Θέλουμε με κάθε δίσκο να είμαστε διαφορετικοί και αν είναι δυνατόν και πρωτοποριακοί. Αν δεν νιώσουμε ότι έχουμε κάτι αξιόλογο να παρουσιάσουμε στον κόσμο, δεν θα βγάλουμε άλλο δίσκο και θα ξαναδιαλυθούμε. Άλλα γκρουπ ξεκινάνε από κάπου και όσο πάνε σκληραίνουν, εμείς ξεκινήσαμε εντελώς αντίθετα (γέλια). Εμείς είμαστε μία περίεργη περίπτωση συγκροτήματος. Ξεκινήσαμε με τον πιο ακραίο μας δίσκο και στη συνέχεια «μαλακώσαμε» τον ήχο μας. Λογικό είναι κάποιοι να μας έχουν αφήσει στην πορεία, αλλά και να έρθουν και καινούργιοι οπαδοί. Δεν θέλουμε να βγάζουμε δίσκο, μετά να περιοδεύουμε και να ξαναμπαίνουμε στο στούντιο με το έτσι θέλω ίσα-ίσα για να έχουμε υλικό να ξαναβγούμε περιοδεία. Πρώτα απ’ όλα θέλουμε να είμαστε τίμιοι απέναντι στους εαυτούς μας αλλά και στους οπαδούς μας.
Ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα. Θα τα πούμε πάλι από κοντά στη συναυλία σας στην Αθήνα,
Ελπίζω αυτή τη φορά να σε δω!
Σάκης Φράγκος
www.facebook.com/OfficialCarcass
Δισκογραφία:
“Reek of putrefaction” (1988)
“Symphonies of sickness” (1989)
“Necroticism – Descanting the insalubrious” (1991)
“Heartwork” (1993)
“Swansong” (1996)
“Surgical steel” (2013)
Line-up:
Jeff Walker – φωνητικά, μπάσο
Bill Steer – κιθάρες
Daniel Wilding – ντραμς
Ben Ash – κιθάρες
