Τους BEARDFISH τους έμαθα από τη συμμετοχή τους στην Progressive Nation Tour που διοργάνωναν πριν από λίγα χρόνια οι DREAM THEATER και αμέσως με τραβήξανε όπως και πολύ άλλο κόσμο που έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στο retro prog. Στη δισκογραφία τους έχουν δυνατές κυκλοφορίες και έτσι το νέο τους άλμπουμ με τον τίτλο – +4626-Comfortzone αναμενόταν με μεγάλο ενδιαφέρον.
Με το απαραίτητο κομμάτι-εισαγωγή “The one inside part one” το οποίο περιλαμβάνει μουσικά θέματα που θα ακουστούν διάσπαρτα και στον υπόλοιπο δίσκο, μπαίνουμε στο κλίμα του άλμπουμ το οποίο φέρνει το πρώτο «κανονικό» κομμάτι “Hold on”. Κλασικό και στο στυλ που μας έχουν συνηθίσει οι Σουηδοί, σχεδόν 8 λεπτά περνάνε ευχάριστα χωρίς όμως να εντυπωσιάζει. Το ομώνυμο κομμάτι, το “Comfortzone”, με 9 λεπτά διάρκεια, αρχίζει και τονώνει το ενδιαφέρον στο δίσκο αποτελώντας μια από τις καλύτερες στιγμές του άλμπουμ. Το “Can you see me now” είναι απλά καλό και το “King” που ακολουθεί είναι το κομμάτι του δίσκου με ένα πιο “metal” στήσιμο. Το “The one inside part two” είναι ένα ακουστικό κομμάτι με τη θεατρική ερμηνεία του Rikard που ξέρουμε. Το “Daughter/Whore” κινείται σε up tempo ρυθμούς και είναι ένα πολύπλευρο τραγούδι και ακόμα μια από τις πολύ καλές στιγμές του δίσκου. Το έπος όμως που λέγεται “If we must be apart” σταματάει μετά από 15+ λεπτά prog μουσικής και είναι το κομμάτι που θα πρότεινα σε κάποιον να ακούσει από αυτό το με μία έντονη γεύση από πρώιμους GENESIS σε όλη τη διάρκεια του. Το προτελευταίο “Ode to the Rock n Roller” θα το χαρακτήριζα αδύναμο ενώ το καταληκτικό “The one inside part three” απλά συνοψίζει το συναισθηματικό κλίμα του δίσκου και τα κύρια βασικά θέματα.
Έχοντας παρακολουθήσει αρκετά τη συγκεκριμένη μπάντα κι έχοντας λατρέψει τις προηγούμενες δισκογραφικές τις δουλειές, θα έλεγα ότι το τελευταίο τους πόνημα είναι ένα σκαλί κάτω απ’ όσα περιμέναμε και παρόλο που οι φοβερές στιγμές στο δίσκο είναι πολλές, δυστυχώς είναι διάσπαρτες και χαμένες ανάμεσα σε πιο μέτρια σημεία. Με συνολική διάρκεια στα 65 λεπτά θεωρώ ότι πολλά μέρη θα μπορούσαν να λείπουν και να είχαμε ένα λίγο πιο συμπιεσμένο αποτέλεσμα αλλά συνάμα πιο ενδιαφέρον.
7 / 10
Δημήτρης Θεοδωρόπουλος
