>
Από τις αγάπες του Σουηδικού heavy ήχου οι TAD MOROSE, ιδιαίτερα στα 00s, με τις 3 δισκάρες (“Undead”, “Matters of the dark” και “Modus vivendi”) και τον τεράστιο Urban Breed στα φωνητικά.
Μετά από μία απουσία 10 ετών, το προπέρσινο “Revenant” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), έστω και με τις τεράστιες αλλαγές στο lineup της μπάντας και με τον Ronny Hemlin στα φωνητικά, μου είχε αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων και είχε «ξυπνήσει» τη δίψα για τη μουσική τους μέσα μου.
Έχοντας λοιπόν την καλύτερη ψυχολογία ως προς το νέο τους άλμπουμ και έχοντας ήδη απολαύσει το πρώτο βίντεο του δίσκου, για το κομμάτι “Forlorn”, έβαλα το 8ο αυτό πόνημά τους, με τίτλο “St. Demonius”, να παίξει. Αλλά απογοητεύτηκα αυτή τη φορά.
Μουσικά δε θα βρείτε τρελές διαφορές με το “Revenant”. Ο δίσκος απορρέει αυτή τη σκοτεινή ατμόσφαιρα (και χωρίς τη χρήση πλήκτρων ουσιαστικά) του heavy/power metal της μπάντας, τα τραγούδια είναι mid tempo κυρίως με κάποια up tempo, όπου στα περισσότερα πάλι έχουμε mid tempo σημεία και κυρίως ρεφραίν, η φωνή του Hemlin είναι η ίδια, ο λυρισμός σαφέστατα και υπάρχει και όλα δείχνουν στη θεωρία πολύ καλά. Η ποιότητα όμως των κομματιών δεν είναι. Τα μισά κομμάτια είναι αδιάφορα, γενικότερα υπάρχει μία επανάλειψη ιδεών, αποτέλεσμα ίσως της έλλειψης έμπνευσης που επανειλλημένα μας έχουν κάνει να παραδεχθούμε στο παρελθόν οι Σουηδοί και στο τέλος της ακρόασης των 12 συνθέσεων που έχει το άλμπουμ, μένει περισσότερο η κούραση, παρά η ικανοποίηση. Η έλλειψη δε των στοιχείων της περιόδου του Breed στη μπάντα, αυτή τη φορά είναι περισσότερο εξόφθαλμη και λείπει, ακριβώς επειδή τα κομμάτια δε στηρίζουν το σήμερα των TAD MOROSE.
Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο, το ότι για κάθε καλή ή πολύ καλή στιγμή του δίσκου (όπως είναι τα “Forlorn”, “The shadows play”, “Fear subside”, “Bow to the reapers blade” και “The world is growing old”), υπάρχει και η αντίστοιχη αδιάφορη ή ακόμα και κακή. Πολύ στατικό άλμπουμ, πολύ κατώτερο του προκατόχου του, που περνάει και δεν ακουμπάει σε καμία περίπτωση. Κρίμα.
5/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
