>
Ποιος θα το πίστευε, ότι το “Colors” κλείνει φέτος 8 χρόνια από την κυκλοφορία του, και ότι η μπάντα που το έφερε στο φως, έχει πια καθιερώσει το prog στοιχείο στην ακραία γωνιά της metal κοινότητας. Διότι, οι μέχρι τότε άγνωστοι σε πολλούς από εμάς BETWEEN THE BURIED AND ME, συνεχίζουν με ασίγαστη επιμονή και δημιουργικότητα να πλάθουν το καθόλα πλέον γνωστό μουσικό τους κράμα, προσθέτοντας σε κάθε κυκλοφορία και κι ένα νέο στοιχείο.
Στην προκειμένη περίπτωση, τα πράγματα περιπλέκονται κάπως, οι αναλογίες και η προέλευση των μετάλλων διαφέρει κατά τι περισσότερο από ότι στο παρελθόν. Το “Coma Ecliptic” φαίνεται πως είναι το μεγάλο στοίχημα για τη μπάντα, που μπορεί να μην έχει τίποτα να αποδείξει σε πειραματικό επίπεδο, ωστόσο, το φλέγον πάθος της ανακάλυψης, φαίνεται πως την κατατρώει ακόμα, μετά από τόσα χρόνια.
Σε αντίθεση με τον προκάτοχό του, “The Parallax 2: Future Sequence” (2012), το concept του οποίου απλωνόταν στα βάθη του σύμπαντος, το “Coma Ecliptic” αναδιπλώνεται στις πτυχές του εγκεφαλικού φλοιού ενός ατόμου που βρίσκεται σε κατάσταση κόματος. Έτσι λοιπόν, οι επικών διαστάσεων συνθέσεις του παρελθόντος, αναγραμματίζονται σε πιο γήινες μουσικές φόρμες, που παλινδρομούν μέσα στον χρόνο. Οι BTBAM προσπαθώντας να καλύψουν όλο το φάσμα των ονειρικών ταξιδιών που εικάζεται ότι κάνει ένα άτομο σε αυτή την κατάσταση, βάζουν κάτω από το ίδιο πρίσμα ένα ευρύ φάσμα επιρροών, που εκτείνεται από την rock opera, έως το γνώριμο core. Μεγάλου ρίσκου αποστολή, που μόνο μία έμπειρη σαν την εν λόγω μπάντα θα μπορούσε να φέρει εις πέρας.
Τα φωνητικά και η έκταση που καταλαμβάνουν, είναι το πρώτο στοιχείο που κάνει την διαφορά στις συνθέσεις. Ο Tommy Giles Rogers, για πρώτη φορά απομακρύνεται τόσο από τον σκληροτράχηλο εαυτό του, αποκαλύπτοντας τον τενόρο που έκρυβε μέσα του. Το συγκεκριμένο γεγονός, είναι ίσως και το σημείο όπου κάποιοι από τους ακροατές εγείρουν ερωτήματα σχετικά με τη νέα αυτή τροπή. Σε συνδυασμό μάλιστα με το βιρτουόζικο ύφος που αναδύεται μέσα από τις συνθέσεις, θα έλεγε κανείς ότι το “Coma Ecliptic” είναι ό,τι πιο κοντινό έχει να δώσει η μπάντα σε DREAM THEATER, χωρίς αυτό να είναι ούτε θετικό, ούτε αρνητικό σαν σχόλιο. Περισσότερο θα έλεγα ότι πρόκειται για την έμφαση που δίνεται στα μελωδικά φωνητικά και τις πολύπλοκες συνθέσεις, καθώς επίσης και τη θέση των πλήκτρων μέσα στα κομμάτια.
Ο δίσκος, παρά το γεγονός ότι είναι συμπαγής και ομογενοποιημένος, τυγχάνει να συσσωρεύει τις καλύτερες στιγμές του στα κομμάτια “Famine wolf”, “Turn on the darkness” και “Memory palace”, τα οποία είναι ταυτόχρονα και τα πιο αντιπροσωπευτικά δείγματα της νέας εποχής που επιχειρούν να δημιουργήσουν οι BTBAM. Στο υπόλοιπο μέρος του, το άλμπουμ φαντάζει πιο φλύαρο, χωρίς ωστόσο να δημιουργεί παραφωνίες ή να υστερεί δημιουργικά. Είναι και η διάρκεια, που υπερβαίνει κατά δέκα λεπτά τη μία ώρα, που καθιστά το όλο άκουσμα κάπως επίπονο καθώς φθάνει στο τέλος του. Άλλωστε, δύσκολα παραμένει κάποιος συγκεντρωμένος για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, προσπαθώντας να αποκαλύψει κάθε πτυχή ενός δημιουργήματος.
Εν τέλει τι; Ναι, ο δίσκος δικαίωσε τις προσδοκίες μου. Με μπέρδεψε/παίδεψε αρκετά στην αρχή μέχρι να καταλάβω τους σκοπούς και τους στόχους που έθεσε η μπάντα μέσω αυτού του πονήματος, ωστόσο, το πρόσημο βγήκε κάτι παραπάνω από θετικό. Βέβαια, εξακολουθώ να πιστεύω πως το “The Parallax 2: Future Sequence” βρίσκεται δυο σκαλιά πάνω, κυρίως λόγω της ατμόσφαιρας που δημιουργεί, παρόλα αυτά, πιστεύω πως το “Coma Ecliptic” είναι άξιος διάδοχός του.
8/10
Νίκος Ζέρης
