>
Η φάση με τις ταινίες του Guy Ritchie είναι πολύ απλή. Δεν χρειάζεται να ξεροσταλιάσεις προσδοκώντας κάποιο αριστούργημα της έβδομης τέχνης, αλλά ούτε κι ένα παρακμιακό φιλμάκι τριτοτέταρτης διαλογής. Παρόλα αυτά, κατά ένα διαβολεμένο τρόπο, καταφέρνουν πάντα να σε κάνουν να νιώθεις πως πρόκειται για ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό φετίχ, στο οποίο είναι εξαιρετικό δύσκολο να μην υποκύψεις.
Το “The Man from U.N.C.L.E.” συνεχίζει επάξια αυτή την ιδιότυπη παράδοση. Μόνο που αυτή την φορά το concept δεν τοποθετεί σε πρώτο πλάνο μια κουστωδία από μαφιόζικες, υπερ-cult παρουσίες του βρετανικού υποκόσμου ή βικτωριανές ντετεκτιβικές φιγούρες σαν εκείνη του διαβόητου Sherlock Holmes αλλά χρησιμοποιεί ως υπόβαθρο την ομώνυμη κατασκοπευτική σειρά του 1964 και δη τις περιπέτειες δυο πρακτόρων που αναλαμβάνουν να σώσουν τον κόσμο από την απειλή μιας πυρηνικής βόμβας, παρότι ανήκουν στα δυο κατεξοχήν αντίπαλα στρατόπεδα του Ψυχρού Πολέμου. Η συγκεκριμένη επιλογή αποδεικνύεται ομολογουμένως κάτι παραπάνω από πανέξυπνη και πετυχημένη. Δεν μιλάμε άλλωστε για ένα σκοτεινό, ψυχοπλακωτικό film,παραγεμισμένο με χολυγουντιανά εφέ και κουλά κασκαντεριλίκια, παρά μόνο για μια καλοφτιαγμένη ταινία, σερβιρισμένη με όλα εκείνα τα απολαυστικά στοιχεία που βρωμάνε από χιλιόμετρα μακριά Guy Ritchie. Έξυπνα δομημένους χαρακτήρες, διαλόγους-επιτομή του καυστικού χιούμορ και φυσικά υπολογισμένα καρέ δράσης χωρίς κάποιο ματωμένο ξυλίκι διαρκείας.
Η μαγκιά όπως του σκηνοθέτη είναι πως τα καταφέρνει και πάλι χωρίς να έχει στα χέρια του ηθοποιάρες επιπέδου ημιτελικών Champions League και βάλε. Πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τον Henry Cavill δεν νομίζω ότι υπάρχει. Ο συμπαθής Βρετανός ηθοποιός κλειδώνει για λίγο την μπέρτα του “Man of Steel” στο ντουλάπι και παρουσιάζει έναν χαρακτήρα που πέρα από το πρακτοριλίκι του στην CIA και την σεσημασμένη κλοπή πανάκριβων έργων τέχνης, διακρίνεται κυρίως για την φινέτσα, το απαράμιλλο στυλ καθώς και το εκλεπτυσμένο χιούμορ που ξέρει να γεμίζει όλα τα κενά που δημιουργούνται στην ταινία. Ναι δεν ήταν καθόλου υπερβολή να ισχυριστούμε ότι επί της ουσίας ο Napoleon Solo του Guy Ritchie αντιπροσωπεύει την προσωπική ματιά του σκηνοθέτη σε έναν παλιομοδίτικο 007 που ξέρει να φέρνει σε πέρας την δουλειά χωρίς απαραίτητα να οδηγεί Aston Martin, να πίνει με τη σέσουλα “shaken, not stirred” βότκα μαρτίνι και εσχάτως να επιδεικνύει προκλητικά τα καλογυμνασμένα μούσκουλα του όπως ο πιο-κρυόκωλος-και-από-τον-Timothy-Dalton με την κωδική ονομασία Daniel Craig.
Το δικό του ρεσιτάλ στο πλευρό του Henry Cavill δίνει επίσης και ο Armie Hammer ερμηνεύοντας τον πράκτορα της KGB, Illya Kuryakin. Σε ένα παράλληλο κινηματογραφικό σύμπαν και με μια φάτσα χειρότερη κι από αυτή του Vinnie Jones, θα μπορούσε άνετα να επωμιστεί τον ρόλο του Ρώσου villain,που παραφυλάει στα σκοτάδια μέχρι να φυτέψει μια σφαίρα στο κούτελο του James Bond. Στο “The Man from U.N.C.L.E.” ωστόσο, εξελίσσεται στο ιδανικό alter ego του Napoleon Solo,πείθοντας σε ότι παρά τις πολλαπλές κρίσεις θυμού και την ψυχοπαθητική λούπα στην οποία αρέσκεται να πέφτει συχνά πυκνά στην ταινία, πρόκειται κατά βάθος για τον τύπο με τον οποίο θα πήγαινες τα βράδια για σκάκι και βότκες όταν θα είχε καθαριστεί μια και καλή η μπουγάδα.
Δεν υπάρχει όμως ταινία του Ritchie που να σέβεται τον εαυτό της και να μην διαθέτει πάντα ένα άκρως προσεγμένο soundtrack. Πέρα από την εκπληκτική χημεία ανάμεσα σε Cavill και Hammer, είναι εξάλλου εκείνο το στοιχείο που υπενθυμίζει διαρκώς ότι η δράση εκτυλίσσεται εντός των πλαισίων ενός vintage κατασκοπευτικού film,διαχέοντας την αύρα των 60’s μέσα από soul άσματα σαν το “Take care of business” της Nina Simone, το “Crytome” του Solomon Burke καθώς το ιταλικό “Chevuole questa musica stasera”του Peppino Gagliardi.
Σε γενικές γραμμές βρήκα το “The Man from U.N.C.L.E.” άκρως απολαυστικό. Σαφώς και δεν πρόκειται σε συνεπάρει όπως ας πούμε ένα “Rock n’ Rolla” ή ένα “Snatch”. Δεν παύει όμως να αποτελεί μια ταινία ειλικρινής, προσεγμένη και χωρίς τρανταχτά σεναριακά κενά. Και στην τελική Guy Ritchie είναι αυτός. Πέρα από το τραγικότατο ρομάντσο του “Sweptaway” ευτυχώς δεν μας έχει προσφέρει κάποια άλλη τρανταχτή απογοήτευση.
Η ταινία θα προβάλλεται από την Πέμπτη 10/09 στους κινηματογράφους από την Tanweer.
Πάνος Δρόλιας
