>
Όσοι έχει τύχει να διαβάσουν γραφόμενά μου τα τελευταία 20 χρόνια, είναι βέβαιο ότι θα έχουν διαπιστώσει τη μεγάλη μου αγάπη για τους QUEENSRYCHE, αλλά και την τεράστια απογοήτευσή μου για πολλές από τις δισκογραφικές τους προσπάθειες από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 και μετά. Επίσης, δηλώνω πλήρως απογοητευμένος από τη διάσπασή τους με τον τρόπο που συνέβη και όλη αυτή τη σαπουνόπερα που ακολούθησε για πολύ καιρό, μέχρι να καταλήξουν σε εξωδικαστικό συμβιβασμό και την κυκλοφορία δύο δίσκων υπό το όνομα των QUEENSRYCHE.
Πλέον, όλα αυτά είναι ιστορία και ο Geoff Tate, με τη δική του εκδοχή του συγκροτήματος, με νέο όνομα πλέον, OPERATION MINDCRIME, έβαλε μπρος έναν μεγαλεπήβολο στόχο, να κάνει ένα conceptάλμπουμ, το οποίο θα ολοκληρωθεί σε τρεις δίσκους, αρχής γενομένης με το “The key”, που κυκλοφορεί στα μέσα Σεπτεμβρίου, από την Ιταλική Frontiers. Ακούγοντας τα νέα της κυκλοφορίας αυτού του δίσκου, μάλλον ήμουν επιφυλακτικός, αφού δεν ήξερα σε τι κατάσταση θα μπορούσε να βρίσκεται ο Tate, μετά από το απογοητευτικό “Kings & thieves” σόλο άλμπουμ του και το “Frequency unknown” που είχε κυκλοφορήσει με το όνομα των QUEENSRYCHE και το οποίο ήταν αρκετά μέτριο με μερικές εκλάμψεις.
Το πρώτο single, “Re-inventing the future”, έδωσε πάρα πολλές ελπίδες, αφού ήταν στο πνεύμα των ‘RYCHE που οι οπαδοί τους αγαπήσαμε και βρίσκω ότι είναι το καλύτερο κομμάτι που έχει γράψει ο σπουδαίος αυτός τραγουδιστής, μετά το “The hands”, από το “Operation: mindcrime 2”. Κάπου εδώ, θα ήθελα να δώσουμε ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι ο Tate υπήρξε ο αποκλειστικός υπεύθυνος της μουσικής πορείας των QUEENSRYCHEτα τελευταία χρόνια, αφού τα υπόλοιπα μέλη του γκρουπ, απλά ακολουθούσαν όσα τους έλεγε κι έπαιζαν απλά τα μέρη τους, χωρίς να συμμετέχουν στη συνθετική διαδικασία κατ’ ελάχιστο. Είναι πολύ σημαντικό αυτό, για να μπούμε σε μία διαδικασία να καταλάβουμε τις μουσικές ανησυχίες του Tate. Και λέω μουσικές ανησυχίες, διότι ποτέ δεν επαναπαύτηκε στο να παίζει το στυλ το οποίο καθιέρωσε εκείνον και το συγκρότημά του, αλλά προσπαθούσε να πάει σε άλλα, ανεξερεύνητα απ’ αυτόν, εδάφη. Βέβαια, στην πορεία, υπέπεσε σε σωρεία λαθών και είχαμε ηχητικά αποτελέσματα όπως το βδελυρό “Dedicated to chaos” (και όχι μόνο). Αλλά ποτέ δεν έπαψε να αναζητά το διαφορετικό, το εναλλακτικό κι αυτό πιστώνεται στα υπέρ του.
Στο δια ταύτα τώρα. Το “The key”, είναι ένα άλμπουμ, που μπορεί κανείς να καταλάβει ότι είναι στη φλέβα των QUEENSRYCHE, αναμφισβήτητα. Μην περιμένετε όμως “Operation: mindcrime” ή “Empire” επιρροές, πόσο μάλλον για τα πιο πρώτα άλμπουμ. Ο πειραματισμός του Tate, ο οποίος πλαισιώνεται από σημαντικούς μουσικούς, όπως ο John Moyer (DISTURBED), ο Simon Wright (AC/DC) αλλά και οι συνοδοιπόροι του από την εποχή των MYTH, Kelly Gray και Randy Gaine (πλήκτρα), με τους οποίους συνέθεσε και το άλμπουμουσιαστικά. Υπάρχουν πολλά “Promised land” στοιχεία, όπως στο “On queue” και το “Kicking in the door”, υπάρχει το κλασικό κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το “The fall”, που είναι πραγματικά καλό, με πολύ συναισθηματική ερμηνεία, όπως σχεδόν πάντα, ακόμα και στις μετριότητες των τελευταίων ετών, φυσικά το “Re-inventing the future” που φέρνει στο μυαλό ένδοξες εποχές των QUEENSRYCHE, αλλά και το ρυθμικό “Life or death” (που δεν μπορώ να κρατηθώ και να μην πω ότι όταν κραυγάζει ο Tate “I’m sorry”, είναι ίδιο με το ομώνυμο κομμάτι των EVERGREY!!!).
Στο δίσκο, υπάρχει μία διάχυτη prog rock αισθητική, όχι με την έννοια του όρου που έχουμε συνηθίσει στις μέρες μας, δηλαδή όποιο γκρουπ αντιγράφει τους παλιούς GENESIS και YES, αλλά με το ότι οι δομές είναι πιο χαλαρές, υπάρχουν πολλά σημεία με πλήκτρα, ακόμα και σόλο πλήκτρα, αρκετό σαξόφωνο (παιγμένο από τον ίδιο τον Tate) και διάθεση να αφήσει και τους υπόλοιπους μουσικούς να βάλουν το δικό τους στοιχείο, κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα σε κομμάτια όπως το “The stranger”, το οποίο μπορεί να μην μου αρέσει προσωπικά, αλλά φαίνεται ότι έχει αφήσει για παράδειγμα τον Moyer, να βάλει τον ήχο που ήθελε, κάνοντας το κομμάτι να ακούγεται πιο πολύ σαν KORN, παρά σαν ‘RYCHE.
Εκτιμώ πάρα πολύ το γεγονός ότι για μία ακόμη φορά στην καριέρα του, ο Geoff Tate, δεν επέλεξε την πεπατημένη, δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο, δηλαδή τα αναμασήματα του παρελθόντος (είτε τα κάνει κάποιος με επιτυχία, είτε όχι) κι επιμένει σ’ αυτό που τον εκφράζει αυτή την εποχή. Αυτή η πρακτική του, είχε κοστίσει σε αρκετούς δίσκους, η συνταγή όμως δείχνει να πετυχαίνει στο “The Key”, κάνοντάς με να περιμένω τους υπόλοιπους δύο δίσκους της τριλογίας, με ιδιαίτερη ανυπομονησία. Προσοχή, δεν λέω ότι είναι το νέο “Rage for order”, αλλά είναι ότι καλύτερο έχει κάνει από το “Operation: mindcrime 2” και μετά, με πολύ μεγάλη άνεση. Και, ρε γαμώτο, γουστάρω πάρα πολύ που ακούω τη φωνή αυτή, να ερμηνεύει με τρομερό συναίσθημα για μία ακόμη φορά και να δείχνει ότι δεν είναι αποπροσανατολισμένος από αυτά που συμβαίνουν στη ζωή και την καριέρα του. Δεν εθελοτυφλώ περιμένοντας αριστουργήματα, το “The key” όμως, διατηρεί την υστεροφημία του Tate και μας κάνει, έστω και προσωρινά, να παραβλέψουμε κάποια από τα στραβοπατήματά του.
7 / 10
Σάκης Φράγκος
