>
Ας το παραδεχτούμε. Οι SPOCK’S BEARD εδώ και πολλά χρόνια έχουν σταματήσει να είναι μια πραγματικά προοδευτική μπάντα. Ναι, μπορεί να φημολογείται ότι παίζουν prog-rock/metal όπως αυτό οριοθετήθηκε στα 70’s από τα μεγαθήρια του ήχου και τους DREAM THEATER στις αρχές των 90’s, όμως η καλλιτεχνική τους παρουσία από το “V” (2000) και μετά, δεν απαριθμεί ομόρρυθμα ευρηματικές δουλειές και κυρίως δεν δημιουργούν την αίσθηση ότι αλλάζουν συνταγές. Με τον ανεξάρτητο δίσκο, τιτλοφορούμενο ως “X” (2010) να αποτελεί φάρο στην post 90’s περίοδο, το γκρουπ συνεχίζει να παίζει με ειλικρίνεια την μουσική που του αρέσει, με ότι αυτό συνεπάγεται. Το “Brief Nocturnes and Dreamless Sleep” πριν 2 χρόνια επανέφερε τους SPOCK’S στην Inside Out, αλλά μαζί με το νέο συμβόλαιο επανήλθαν και οι ανεπιθύμητες παιδικές αρρώστιες, αν και στο σύνολο του το αποτέλεσμα ήταν σίγουρα αξιόλογο. Το φρέσκο “Oblivion Particle” που κυκλοφορεί στα τέλη Αυγούστου είναι η 12η συναπτή, studio κατάθεση της θετικής διάθεσης πέντε εξαιρετικών μουσικών που ζουν και αναπνέουν για prog, αλλά πιο πολύ ακούγονται σαν AOR.
Το να εκθειάσεις τους Morse, Okumoto, Meros, Leonard, Keegan για την τεχνική τους, είναι μια εύκολη υπόθεση. Αρκούν ελάχιστες νότες για να επιβεβαιώσεις πως όλα αυτά που τους αναδεικνύουν είναι εδώ. Και ο Ted να στέκει υπέροχα, με την ανάλαφρη φωνή του, σε ένα περιβάλλον γλυκανάλατο που πολύ του ταιριάζει. Όλα είναι απόλυτα τακτοποιημένα, καλογυαλισμένα, ακίνδυνα. Κανένα ρίσκο συνθετικά, ίσως μόνο κάποιες PURPLE εξάρσεις που με εξέπληξαν αρχικά (κυρίως γιατί προσθέτουν ηλεκτρικές αναλαμπές σε έναν μετριοπαθή ήχο), αλλά δεν επαναλήφθηκαν στην συνέχεια. Αναζητώντας ωραία περάσματα ή ενδιαφέρουσες στιγμές, συνειδητοποιώ ότι οι SPOCK’S, στο “The Oblivion Particle” διαθέτουν ιδέες που θα μπορούσαν να χτίσουν πάνω τους (πχ ο διάλογος ακουστικής/ηλεκτρικής μετά το πέμπτο λεπτό του “Tides of Time”). Όμως προτιμούν να τις θυσιάζουν στον βωμό της «άτολμης φυσιολογικότητας» που διέπει τα γκρουπ αυτής της γενιάς. Έχουν ξαναπέσει και έχουν σηκωθεί. Προσπερνάμε το “The Oblivion Particle” και περιμένουμε την επιστροφή τους, όταν θα έχουν κάτι πραγματικά όμορφο να προσφέρουν.
5 / 10
Αλέξανδρος Τοπιντζής
