Ειλικρινά αδυνατώ να σκεφτώ έστω και μία πρωτότυπη φράση που να μην έχω χρησιμοποιήσει για τους BLACKMORE’S NIGHT από το 2006 και μετά όταν ξεκίνησε η κατιούσα του…πεθερόπληκτου με την ξανθομαλλούσα ξελογιάστρα, Γιατί ως το 2003 και το “Ghost of a rose” οι δουλειές τους ήταν αξιόλογες και πραγματικά είχαν κάτι να πουν. Από εκεί και πέρα και για έξι (!) συνεχόμενα άλμπουμ το μόνο που κάνουμε είναι να πατάμε το “skip” στο CD player και να προσπαθούμε να εντοπίσουμε με το…μικροσκόπιο ίχνη ηλεκτρικής κιθάρας από τον Ritchie για να θυμηθούμε τα παλιά και αναπολήσουμε τις ένδοξες μέρες του παρελθόντος.
Τολμώ να πω ότι το “All our yesterdays” είναι ό,τι χειρότερο έχουν παρουσιάσει οι BLACKMORE’S NIGHT στα 18 χρόνια ύπαρξής τους και αυτό λέει πολλά αν αναλογιστούμε άλλα μουσικά εκτρώματα της δισκογραφίας τους όπως π.χ. το “Autumn sky” ή το “The village lantern”. Και φυσικά μην περιμένετε ιδιαίτερες αναλύσεις για τη νέα αυτή δουλειά τους και τα λίγα αξιοσημείωτα στοιχεία που μπορούμε να αναφέρουμε είναι οι 2 διασκευές σε Mike Oldfield (“Moonlight shadow”) και Sonny & Cher (“I got you babe”) και το επιβλητικό “Darker shade of black” το οποίο υπό ένα άλλο πρίσμα και φυσικά με διαφορετική ενορχήστρωση θα μπορούσα να το φανταστώ σε ένα από τα γνωστά ιντερλούδια του Ritchie με τους RAINBOW.
Από εκεί και πέρα το χάος! Ανούσιες, υποτονικές αναγεννησιακές μελωδίες με τον Ritchie να ασχολείται περισσότερο με το λαούτο παρά με την κιθάρα του και τις συνθέσεις να προορίζονται ιδανικά για τον εκάστοτε παιδικό σταθμό που θέλει να κοιμίζει τα νήπια. Και να σκεφτείτε όλα αυτά από τον Ritchie Blackmore, ίσως τον πιο καινοτόμο κιθαρίστα του σκληρού ήχου για τρεις σχεδόν δεκαετίες. Ας ελπίσουμε ότι η απόφαση του να δώσει έστω και 3-4 rock συναυλίες το καλοκαίρι του 2016 να μην είναι ένα ακόμη κακόγουστο αστείο γιατί πραγματικά του χρειάζεται ένα διάλειμμα (για να μη χρησιμοποιήσω τη λέξη: απόδραση) από το…δάσος με τις νεράιδες που βρίσκεται από το 1997.
3 / 10
Σάκης Νίκας
