>
Υπάρχουν κάποια συγκροτήματα που «μεγαλώνεις» μαζί τους αφού έχεις βιώσει πολλά συναισθήματα ακούγοντας τους δίσκους τους. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ απαιτώ από τέτοια σχήματα να παραμένουν σε ψηλά standards και να μας χαρίζουν όσο το δυνατόν καλύτερες δουλειές προς τέρψη των αυτιών μας αλλά και να μην ξεφτιλίζονται δημόσια με δηλώσεις ή άλλες πράξεις. Δυστυχώς το σταριλίκι αλλά και η εν γένη επιτυχία οδηγούν πολλές φόρες τα group να αλλάζουν μέλη ή και να διαλύονται τελείως αφού ο ένας δεν μπορεί να αντέξει τον άλλο.
Ένα από τα σχήματα που αντιπροσωπεύουν τα παραπάνω, για τον γράφοντα, είναι και οι STRATOVARIUS. Ειδικά στο θέμα του ξεκατινιάσματος κατέχουν πρώτη θέση, αρκεί να ανατρέξουμε περίπου 10 και κάτι χρόνια πίσω θυμούμενοι όλα αυτά τα τραγελαφικά γεγονότα με τους τσακωμούς τους, τον πληκτρά Jens Johansson που κατούρησε τον Timo Tolkki επί σκηνής και ότι άλλο σπίλωσε άμεσα το όνομα του σχήματος. Νομίζω ότι το 2005 ήταν η χρονιά που για πολλούς οι STRATOVARIUS δισκογραφικά είχαν ήδη «τελειώσει».
Από τότε και μέχρι σήμερα έχουν έρθει νέα μέλη στο σχήμα και οι πιο «παλιοί», Kotipelto και Johansson προσπαθούν να ξαναδώσουν την χαμένη αίγλη σε ένα συγκρότημα που έχει γράψει το όνομα του στα τούβλα που είναι κτισμένο το Ευρωπαϊκό power metal οικοδόμημα. Το καταφέρνουν; Σίγουρα όχι 100% αλλά κάνουν μεγάλη προσπάθεια. Ειδικά το προ διετίας album τους “Nemesis” έκανε πολλούς οπαδούς να ονειρεύονται μια δεύτερη μεγάλη καριέρα αφού ήταν ποιοτικά μια ευχάριστη έκπληξη.
Αυτές τις μέρες κυκλοφορεί η καινούργια δουλειά τους με τίτλο “Eternal”. Δεν σας κρύβω ότι πάτησα το play με μια μικρή καχυποψία για το τελικό αποτέλεσμα. Βλέπετε δεν θεωρώ από την μια πως θα μπορούσαν να ξαναγράψουν/επαναλάβουν ένα πολύ καλό album. Από την άλλη όμως οι νέοι μουσικοί που πλαισιώνουν τους παλιούς, χωρίς να είναι mastermind ή οι καλύτεροι του πλανήτη, σε αυτό που κάνουν έχουν τον τρόπο να το αποδίδουν σωστά. Σκεφτείτε επίσης ότι πάντα στις μουσικές αγάπες που έχεις παρελθόν μαζί τους, επιθυμείς να κυκλοφορούν δουλειές που θα σε χαροποιήσουν.
Το album ανοίγει με το “My Eternal Dream”, ένα κομμάτι που έχει όλα τα στοιχεία ενός γρήγορου STRATOVARIUS τραγουδιού. Πομπώδες ρεφραίν, δυναμικές κιθάρες, ξεσηκωτικό «ριφ» στα πλήκτρα που είναι ότι πρέπει για να υψώσεις την γροθιά σου άμεσα. Τραγούδι που λογικά θα περάσει άμεσα στα αγαπημένα των fan και συνάμα ένα από τα καλύτερα που έχουν συνθέσει τα τελευταία χρόνια. Την σκυτάλη παίρνει το “Shine In The Dark”, ένα εξίσου ωραίο τραγούδι. Πιο mid tempo σύνθεση αλλά και πάλι έχει ωραία μελωδία, δυναμικό ρεφραίν και περάσματα. Ιδανικότατο ξεκίνημα δεν θα μπορούσε να γίνει. Σίγουρα και τα δυο θα κερδίσουν με ιδιαίτερη άνεση την εκτίμηση κάθε ακροατή.
Η συνέχεια έχει ηχητικά ότι ακριβώς θα περίμενε ένας οπαδός από το σχήμα. Γρήγορα τραγούδια αλλά και πιο mid tempo με ωραία κιθαριστικά μέρη, αρκετά ατμοσφαιρικά σημεία, ριφ που χαίρουν ωραίων μελωδίων, σχετικά ευκολομνημόνευτα ρεφραίν αλλά και σαφώς τα χαρακτηριστικά φωνητικά του Kotipelto, σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος. Οι λοιπές συνθέσεις είναι αρκετά δυναμικές και ξεσηκωτικές και ποικίλουν σε ύφος ανάλογα με την ταχύτητα που το σχήμα επιθυμεί να δώσει σε κάθε τραγούδι. Αν μη τι άλλο όλες ακούγονται καλοδουλεμένες. Ευτυχώς έχουν επιλέξει τα τραγούδια που εμπεριέχονται στο album να υπερισχύουν στο να κουνιέται ο μετρονόμος πιο γρήγορα και όχι πιο αργά, και δεν έχουν πιαστεί στην παγίδα των πολλών μπαλαντών που είθισται να χρίζουν πιο εύκολης εμπορικής επιτυχίας. Μόνη μικρή ένσταση ότι το τραγούδι που κλείνει το δίσκο “The Lost Saga” με διάρκεια σχεδόν εντεκάμιση λεπτά, θα μπορούσε να είχε μικρότερη διάρκεια. Είναι κάπως «ξεχειλωμένο» χωρίς λόγο.
Βεβαίως σε όλα τα παραπάνω υπάρχει και το έξης «κακό» στην νέα δουλειά. Τα τραγούδια δεν είναι σε καμία περίπτωση άσχημα ή αδιάφορα. Αλλά στο σύνολο τους σαν δουλειά είναι ένα κλικ κατώτερα από ότι παρουσιάστηκε στις δυο προηγούμενες κυκλοφορίες τους, ειδικά στο “Nemesis”. «Κάποιες μονάδες είναι καλές αλλά ομάδα δεν υπάρχει». Όσοι είχαν χαμογελάσει μάλλον τώρα θα «μαγκώσουν» κάπως. Δεν θα απογοητευτούν αλλά σίγουρα θα περίμεναν ένα λίγο πιο ποιοτικό αποτέλεσμα με το συγκρότημα να έχει συνθετική άνοδο. Βεβαίως οι παρωπιδιασμένοι οπαδοί θα κάνουν σπονδές κάτω από το βάθρο που θα εναποθέσουν όποια μορφή του album επιλέξουν να αγοράσουν.
Μετά από πολλές ακροάσεις το εν κατακλείδι είναι ότι σίγουρα το “Eternal” δεν θα αλλάξει το ρου της μουσικής ιστορίας ή της καριέρας της μπάντας, και δεν θα μείνει «Αιώνιο» στις καρδιές των απανταχού οπαδών του Ευρωπαϊκού power metal δίνοντας καινοτόμα στοιχεία. Οι STRATOVARIUS με την εν λόγω κυκλοφορία θα κρατήσουν «ζεστό» το όνομα τους δηλώνοντας παρόν. Σίγουρα όσοι το ακούσουν θα βιώσουν άπλετη διασκέδαση αφού από την αρχή μέχρι το τέλος ο οπαδός θα νιώσει μόνο χαρούμενα συναισθήματα. Ευτυχώς το album έχει τραγούδια που αξίζει να ακουστούν, άσχετα με τον χρόνο που θα διαθέσει ο καθένας. Άλλωστε οι ανατριχίλες που είχαμε μέχρι το 2003 έχουν πια καταπραϋνθεί και πολύ δύσκολα θα επιστρέψουν. Δεν νομίζετε;
6,5 / 10
Θοδωρής Μηνιάτης
