>
Ήρθε η στιγμή για τους PARKWAY DRIVE να απαρνηθούν τη γη τους, να λησμονήσουν την κληρονομιά τους. Ο λόγος για την κραταιά αυστραλιανή core σκηνή, της οποίας ως επάξιοι πρεσβευτές, φρόντισαν να τη διατρανώσουν στον υπόλοιπο πλανήτη. Απ’ ότι φαίνεται όμως, ήρθε η στιγμή του απογαλακτισμού ή αλλιώς του μεγαλύτερου εκείνου βήματος που θα τους ωθήσει στο πραγματικά ευρύτερο κι “εμπορικότερο” κοινό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε, πως αντίστοιχες μπάντες του ίδιου βεληνεκούς, όπως οι BRING ME THE HORIZON, κατέφυγαν σε πιο mainstream μονοπάτια με σκοπό (δικαίως) να γιγαντωθούν.
Κάπως έτσι, οι PARKWAY DRIVE έγιναν metal. Έκπληξη; Δεν το περιμένατε; Προσωπικά όσο κι αν έβρισκα το “Atlas” (2012) γλυκανάλατο για τα δεδομένα του συγκροτήματος, παρότι χρειάζονταν μία ανανέωση μετά το επίπεδο και στεγνό “Deep Blue”, δεν περίμενα σε καμία περίπτωση μία τόσο ραγδαία αλλαγή.
Από το πρώτο δευτερόλεπτο του “Ire”, έχεις την εντύπωση ότι κάποιο λάθος έγινε στο εξώφυλλο, άλλο όνομα ήθελαν να γράψουν και με άλλο κατέληξαν. Τι να σχολιάσεις; Τη χιλιοπαιγμένη πατέντα του μουσικού αμερικάνικου ονείρου; Τα μεγαλεπήβολα sing along φωνητικά στα ρεφραίν; Ναι, όλα αυτά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο είχαν εμφανιστεί και στο “Atlas”, με μία όμως ειδοποιό διαφορά. Τότε είχαμε να κάνουμε με μια πιο εξευγενισμένη πλευρά της metalcore σκηνής, ενώ εδώ έχουμε μία πιο τραχιά (έως εκεί) όψη της metal σκηνής. Η αλλαγή των μέτρων των συνθέσεων, η κατακόρυφη πτώση του ρυθμού, η τεράστια απώλεια των breakdowns και των καταιγιστικών κιθάρων, συνθέτουν μία εικόνα πλήρους αναδιαμόρφωσης. Πρόκειται για μία δοκιμασμένη συνταγή, που θα ωθήσει πολλούς από τους παλιούς οπαδούς στην έξοδο και δυσανάλογα περισσότερους προς την επαφή με τη δισκογραφία των PARKWAY DRIVE.
Και όμως, το μεγάλο ερώτημα έρχεται ξανά και ξανά όσο ο δίσκος παίζει από την αρχή. Τι είναι αυτό που περιμένεις από το συγκρότημα; Ένα νέο “Killing with a smile” (2006) ή μήπως κομμάτια πανομοιότυπα με το τιτανοτεράστιο “Boneyards”; Όχι. Ίσως το “Ire” να είναι τελικά ο δίσκος που θα ήθελα να ακούσω από αυτούς. Η αλλαγή αυτή στη πορεία τους, τους βρίσκει αυτομάτως πολύ ψηλά, αφού το μέταλλο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) με το οποίο είναι φτιαγμένος ο δίσκος, είναι καθαρό και ανθεκτικό. Φαίνεται πως η θητεία τους όλα αυτά τα χρόνια στον ακραίο ήχο τους προετοίμασαν κατάλληλα, ώστε να δημιουργήσουν ένα δίσκο που θα τους οδηγήσει στην «μεγάλη» κατηγορία. Διότι το “Ire”, μπορεί να αποστασιοποιείται από το παρελθόν, ωστόσο, κρατάει κάποιους ισχυρούς δεσμούς με αυτό.
Ο Winston McCall φυσικά είναι ο δυνατότερος συνδετικός κρίκος, καθώς τα φωνητικά του, παρά τη νέα τους, πιο άμεση και καθαρή χροιά, σου βγάζουν αυτή την σκληράδα και την επιβλητικότητα που μας έχουν συνηθίσει. Οι μελωδίες είναι ένα άλλο κεφάλαιο στο οποίο η μπάντα έχει εντρυφήσει εδώ και πολλά χρόνια. Το αποτέλεσμα φυσικά δε θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο από εκπληκτικό και πάνω απ’ όλα… πιασάρικο.
Κλείνοντας, θα έλεγα για το πολύ καλό στήσιμο του “Ire” και το πόσο δεμένο είναι σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Πόσο καλά χειρίζονται οι PARKWAY DRIVE την metal πλευρά τους και τις παγίδες που έχουν πέσει, με αποτέλεσμα να χάνουν πολύ από τη δυναμικότητα και τον συνθετικό πλουραλισμό του παρελθόντος. Ωστόσο, θα παραθέσω το σχόλιο ενός φίλου hardcore-ά όταν τον ρώτησα πως του φάνηκε: “Είναι αμερικανιά, είναι η μουσική που βάζεις στο αμάξι όταν βγαίνεις με γκόμενα που δεν είναι στη φάση και της λες, ‘ουπς συγνώμη, ξέρω ότι δεν ακούς τέτοια’, έχεις βάλει επίτηδες PD γιατί το αντέχουν κάπως, δεν είναι πχ DARKTHRONE, αν λοιπόν η γκόμενα πει ‘α, δε με πειράζει’, θα περάσεις καλά”.
7,5 / 10
Νίκος Ζέρης
