>
Πάντα η κυκλοφορία στούντιο δίσκου από τους DEF LEPPARD, είναι κάτι που κάνει την καρδιά μου να χτυπά εντονότερα, αφού οι Βρετανοί, με το “Pyromania”, πολλά-πολλά χρόνια πίσω (ελάχιστα μετά την κυκλοφορία του), ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που ξεκίνησα να ακούω αυτή τη μουσική κι ως εκ τούτου, είναι ένα από τα πολυαγαπημένα μου all-time classic σχήματα (παρότι δεν μου φαίνεται!!!).
Το “Songs from the sparkle lounge” δεν θα έλεγα ότι με απογοήτευσε (άλλωστε τον «τίτλο» αυτόν, τον κρατά σφιχτά το “Slang” και δεν νομίζω ότι θα του το πάρει εύκολα κάποιος άλλος δίσκος τους), δεν με γοήτευσε όμως κιόλας. Παρότι χαρακτηριστικά αργοί στις κυκλοφορίες των δίσκων τους, αυτή τη φορά το παράκαναν ακόμα και για τα δικά τους στάνταρ, αφού πέρασαν ήδη εφτά χρόνια από την προηγούμενη δουλειά τους και μιλάμε για ένα σχήμα, που αν βγάλουμε δύο δίσκους διασκευών ουσιαστικά που έχουν κάνει (το “Retroactive” και το “Yeah!”) και τα live άλμπουμ, από το 1983 που έβγαλαν το τρίτους τους άλμπουμ, το “Pyromania”, μέχρι σήμερα, έχουν κυκλοφορήσει συνολικά, μαζί με το ομώνυμο άλμπουμ που παρουσιάζουμε τώρα, μόλις εφτά στούντιο προσπάθειες!!! Εφτά δίσκοι σε 32 χρόνια δηλαδή!!!
Στο δια ταύτα λοιπόν. Οι LEPS, πήγαν να βγάλουν μερικά τραγούδια για single ή EP και κατέληξαν να βγάλουν δίσκο, σύμφωνα με δηλώσεις τους και μάλιστα με τον Vivian Campbell να ταλαιπωρείται πολύ σοβαρά από το λέμφωμα non-Hodgkins. Το ερώτημα είναι, αν καταφέρνουν να κάνουν ένα δίσκο που να μην αξίζει μόνο για να μπει στη δισκοθήκη δίπλα στα διαμάντια των 80’s. Ξεκάθαρα για μένα, η απάντηση είναι «ΝΑΙ». Εντάξει, δεν είναι ούτε “Hysteria”, ούτε “Pyromania” και φυσικά δεν θα κάνει ούτε στο ελάχιστο τις πωλήσεις τους, δεν είναι καν “Adrenalize” (ούτε κατά διάνοια δεν κοιτάζω παραπίσω), είναι όμως ένας απολύτως τίμιος rock δίσκος με κάποιες pop πινελιές και όλα τα trademark στοιχεία του γκρουπ που γουστάρουμε να ακούμε τόσα χρόνια, όπως για παράδειγμα τα δεύτερα φωνητικά (που άνετα γίνονται πρώτα!!!).
Αυτό, μπορεί να το ακούσει κανείς στο πρώτο single, το “Let’s go”, του οποίου η ομοιότητα με το “Pour some sugar on me” είναι τρομερά εμφανής κι αυτό είναι το μόνο τρωτό του σημείο. Και το δεύτερο single όμως, το “Dangerous”, είναι ένα ξεκάθαρο hard rock κομμάτι, που είναι αρκετά κοντινό στο “Promises” (από το “Euphoria”). Αυτό που βλέπω ότι έχουν κάνει οι DEF LEPPARD, είναι ότι έχουν κάνει ένα δίσκο που αντικατοπτρίζει πάρα πολύ τις επιρροές τους. Έχει πολλά 60’s – 70’s στοιχεία, με κορυφαίο το εντελώς glam rock “All time high” (που είναι μακράν το αγαπημένο μου στο δίσκο) και αρκετά τραγούδια που θα μπορούσαν να είναι στο “Retroactive”, αλλά να έφερναν τη συνθετική υπογραφή τους, υπάρχουν κλασικά LEPPARD τραγούδια όπως το uptempo “Invincible” ή το pop-rock “We belong” με το πολύ ωραίο ρεφρέν και το “Wings of an angel”, το Zeppelin-ικό “Battle of my own”, η δική τους εκδοχή για το “Another one bites the dust” με τον τίτλο “Man enough”. Δεν διστάζουν να βάλουν ακόμα και τραγούδια που θα ταίριαζαν στο “Slang”, όπως το “Energized” (με το ενοχλητικό εφέ). Από μπαλάντες, θα έλεγα ότι με ξάφνιασαν αφού δεν έχουν και τόσες πολλές, με εξαίρεση το “Last dance” που περνά αδιάφορο και φυσικά το έπος “Blind faith” που κλείνει το δίσκο, με μία μαγική μελωδία και το ανατριχιαστικό σόλο στο τέλος που μου έφερε στο μυαλό το παραγνωρισμένο αλλά μεγαλειώδες “Paper sun”.
Από παραγωγή αλλά και εκτελεστικά, δεν χρειάζεται να πούμε κουβέντα, καθώς ακόμα και στις χειρότερες –συνθετικά- στιγμές τους, αυτά τα στοιχεία τα είχαν σε απόλυτο βαθμό. Μπορεί να λείπουν τα σόλο, αλλά αυτά έχουν σχεδόν εξαφανιστεί εδώ και αρκετά χρόνια, οπότε το ξεπερνάμε. Αν έχει κανείς στο μυαλό του το “Retroactive” και το “Yeah”, ώστε να χωνέψει καλά τις επιρροές του σχήματος, βάλει μετά το “Hysteria” και λίγο από την πιο “pop” περιόδό τους, με τα “Euphoria” και “X”, νομίζω ότι έχει τον μουσικό καμβά του “Def Leppard”, ενός δίσκου που πραγματικά φαίνεται να περικλείει πολλές από τις περιόδους του σχήματος, να έχει ποικιλία στον ήχο και να φέρει απολύτως δικαιολογημένα τον τίτλο τους. Ακόμα και μέσα από τις απίστευτες κακοτυχίες που τους κυνηγάνε δαιμονισμένα από το ξεκίνημα της καριέρας τους, οι μεγάλοι Βρετανοί δεν το βάζουν κάτω και μας χαρίζουν ένα δίσκο που είναι ανέλπιστα καλός, δεδομένων των προηγούμενων δίσκων τους αλλά και της συγκυρίας με την υποτροπή της ασθένειας του Campbell.
8 / 10
Σάκης Φράγκος
