>
Απόλυτα ταιριαστή η τιτλοφορία του νέου δίσκου των SPIRITUAL BEGGARS, μιας και η πορεία των proto-vintage rockers αντανακλάται εύστοχα με την πορεία του ήλιου από την ανατολή (1994-2005) στην δύση (2010-2016). Οι διαδοχικές αποχωρίσεις του Spice και των JB/Nilsson έχουν αποδυναμώσει σταδιακά την συνθετική ικανότητα του γκρουπ, το οποίο φαίνεται να στηρίζεται αποκλειστικά σε αναμασήματα των επιρροών του. Ελπίζοντας στο μέλλον να εκπλαγούμε ευχάριστα, τα τελευταία αρκετά χρόνια η μπάντα του Michael Amott συνεχίζει να μας προσφέρει μέτριους δίσκους που δεν έχουν καμία σχέση με την ποιότητα των παλιότερων κυκλοφοριών τους.
Αν και στο προηγούμενο album (“Earth Blues”), οι BEGGARS άφηναν την αίσθηση ότι θα βρουν τον βηματισμό τους, τρία χρόνια αργότερα και σε ένα περιβάλλον όπου η vintage αισθητική έχει εμπεδωθεί ακόμα περισσότερο στις συνειδήσεις του κοινού, το group διαπράττει ένα τεράστιο ολίσθημα δοκιμάζοντας να επιστρέψει σε πράγματα που έχει ήδη κάνει στο εξαιρετικό “On Fire” αλλά δυστυχώς πετυχαίνει να ακούγεται εξαιρετικά κοντά στο πλήρως αποτυχημένο “Return to Zero”.
Αντλώντας πληροφορίες από κάθε σύνθεση, τα συμπεράσματα δεν διαφέρουν καθόλου. Εάν δεν υπάρχει κάποιο μεγαθήριο (DEEP PURPLE, RAINBOW, KYUSS, WHITESNAKE κτλ) να δανείσει το βασικό θέμα ή την κεντρική ιδέα (riff, φωνητική μελωδία) τότε το εκάστοτε τραγούδι θα θυμίζει κάτι παρόμοιο που έχει συνθέσει η μπάντα στο παρελθόν. Και αν κάποιες εξάρσεις και δυναμικές μας ψυχαγωγήσουν, αυτό πηγάζει κυρίως από την εξοικείωση μας με τον όμορφα πλασμένο, trademark ήχο των BEGGARS. Δεν χρειάζεται να ειπωθούν πολλά περισσότερα, μιας και το “Sunrise to Sundown” αποτελεί τον χειρότερο δίσκο της καριέρας τους, τόσο λόγω υλικού όσο και προθέσεων. Και όσοι προκαταβάλετε την άποψη μου, ότι η αποστροφή μου ίσως συνδέεται με την έλευση του Apollo Papathanasio (που ενδόμυχα όλοι οι “ψαγμένοι” γουστάρουν να “τρυπάνε” με ευκολία), να επισημάνω ότι οι ερμηνείες του είναι από τα ελάχιστα πράγματα που διασώζονται.
4 / 10
Αλέξανδρος Τοπιντζής
