"/>
Όσο η υπερπροσφορά μετριότητας συνεχίζει με αμείωτη ένταση να ταλαιπωρεί το μεταλλικό στερέωμα, είναι ευλογία και προνόμιο για το underground η ανάδειξη ακατέργαστων διαμαντιών σαν τους MANTAR. Με μηδαμινό budget και μοναδικό στήριγμα τη δύναμη της θέλησής του,το ντουέτο με έδρα το μουντό και παγωμένο Αμβούργο κατάφερε πριν από δυο χρόνιανα κλέψει τις εντυπώσεις με το ισοπεδωτικό ντεμπούτο του, “Death by Burning”. Αυτή ήταν και η απαρχή του δειλού ανοίγματός τους προς μια μικρή μερίδα κοινού εκτός του στενού φάσματος του underground, εξέλιξη που οδήγησε τα λαγωνικά της Nuclear Blast να τους εντάξουν άμεσα στο δυναμικό τους.
Το πόδι παραμένει το ίδιο κολλημένο στο γκάζι και στο “Ode to the Flame”. Η ελαφρώς πιο καθαρή παραγωγή μπορεί σαφέστατα να κάνει το τελικό αποτέλεσμα λιγότερο χύμα και μπαχαλώδες από τον προκάτοχό του, ουσιαστικά όμωςδεν επιφέρει καμία απολύτως δραστική μεταβολή στην μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ, η οποία θεμελιώνει σε ακόμα πιο γερές βάσεις ένα σταυροδρόμι συνάντησης ανάμεσα στο μινιμαλιστικό black metal, το punk και το λασπωμένο sludge με μια αμυδρή πινελιά ερεβώδους doom στο (πολύ) βάθος.
Στην πράξη, βέβαια, από τον τρόπο που ξεδιπλώνει το οργανικό δέσιμο όσο και τα ανεξάντλητα αποθέματα ενέργειαςτης και στα δέκα κομμάτια του άλμπουμ, η μπάντα δείχνει πως έχει γραμμένες εκεί που δεν πιάνει μελάνι κάθε λογής ταμπέλες και τραβηγμένα από τα μαλλιά “σεμινάρια” τεχνικής. Απλά παίζει μονίμως στο 101% των δυνατοτήτων και των αντοχών της, ποντάροντας στην κάλυψη των κενών μέσα από την ισορροπημένη σύμπραξη ανάμεσα στις κιθάρες και τα drums. Κάπως έτσι από την μια πλευρά, σε highlights σαν τα “Era Borealis”, “I, Omen” και “Schwanenstein” νιώθεις το αυτί σου να αλυσοδένεται σε έναν οχετό από τσιμεντένια riffs που χτυπάνε κατευθείαν στο ψαχνό με περίσσιο τσαμπουκά, groove και μηδενική έπαρση, ενώ από την άλλη το ογκωδέστατο και στεντόρειο drumming που τέμνει ιδανικά κομμάτια όπως τα “Hint” και “Cross the Cross”, περιορίζει στο ελάχιστο την αίσθηση της ρυθμικής απουσίας μπασογραμμών.
Το “Ode to the Flame”, λοιπόν, δεν αποτελεί τίποτα λιγότερο από τον θρίαμβο του απόλυτου αουτσάιντερ που σαρώνει τα σκάλπ των ανυποψίαστων αντιπάλων του με άνεση και στυλ εφάμιλλο μπαρουτοκαπνισμένου ονόματος από το πάνω ράφι. Προκλητικά ωμό και συνάμα ανεπιτήδευτα λιτό, είναι όσο metal πρέπει για να (ξανα)βάλει τα γυαλιά στην πλειοψηφία των “μοντέρνων” συγκροτημάτων που σκαρώνουν μανιωδώς εύπεπτα riffs και refrains προκειμένου να κρύψουν όσο το δυνατόν πιο έξυπνα την κουλαμάρα τους. Ασυζητητί, χαλαρά και επάξια έχει ήδη κλείσει θέση στην προσωπική μου δεκάδα με τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς.
8 / 10
Πάνος Δρόλιας
