>
Καταιγιστικός φαντάζει ο ρυθμός με τον ο οποίον ο Aaron Turner παράγει μουσική τα τελευταία χρόνια. Από την αναβίωση των OLD MAN GLOOM, έως το περσινό “The Deal” των SUMAC, ο Turner έχει ταξιδέψει αρκετά μίλια προς τα έσχατα του κόσμου. Το “What One Becomes” δεν αποτελεί εξαίρεση των βιωμάτων αυτής της περιπλάνησης, ενώ αντίθετα, έρχεται να προσθέσει και άλλη απόσταση σε αυτό το ερεβώδες ταξίδι.
To “What One Becomes” είναι ένας δίσκος που θέλει το χρόνο του. Όπως και ο προκάτοχός του, δεν αποκαλύπτεται με μιας στον ακροατή. Η κλειστοφοβική ψυχοσύνθεση του, προϋποθέτει μία πιο ενδελεχή προσέγγιση, που φυσικά ωθεί και την υπομονή του καθενός στα άκρα. Οι πρώτες ακροάσεις φαντάζουν τόσο χαοτικές, που δεν ξέρω αν και οι οπαδοί του πιο επιθετικού “The Deal” βρίσκουν το νέο εγχείρημα του Turner έστω ελκυστικό. Μόνο όταν προσπεράσεις τα 2/3 του “Rigid Man” ίσως βρεις τον εαυτό σου να καταλαβαίνει τι πραγματικά παίζει με αυτόν το δίσκο. Διότι πραγματικά, το “Rigid Man” είναι η αφετηρία ενός μεγαλειώδους ξεσπάσματος του μουσικού τρίο των Turner, Yacyshyn, και Brian Cook.
Στη συνέχεια, το post-apocayptic “Clutch of Oblivion” είναι το κομμάτι που κάνει τη διαφορά. Το αργό χτίσιμο του πρώτου μέρους, σε συνδυασμό με την απροσδόκητη κλιμάκωση του τελειώματος, δίνει στο δίσκο το ξεχωριστό ιδίωμα που έλειπε από την μπάντα. Αυτό της στιβαρής και δομημένης σύνθεσης, που στο “The Deal” απουσίαζε ολοκληρωτικά. Βέβαια, το “The Deal” είχε εκ φύσεως μία χαοτική προσέγγιση, αλλά αυτό έχει αναλυθεί παλιότερα. Έτσι λοιπόν, η μπάντα έχοντας περάσει από τα δύο προαναφερθέντα κομμάτια, φθάνει στο “Blackout”, όπου προσωπικά θεωρώ ότι είναι η κορυφαία στιγμή αυτής της ανίερης μουσικής σύνδεσης. Το εν λόγω κομμάτι αγκιστρώνεται πάνω στις πιο μύχιες σκέψεις του καθενός, και φροντίζει να τους δώσει σάρκα και οστά, μέσα από μία επίπονη διαδικασία 17 λεπτών. Πρόκειται για μία τερατογένεση που, αφού προκαλέσει τα επιθυμητά αποτελέσματα, ξεφουσκώνει και χάνεται, αφήνοντάς σε να διαχειριστείς τις συνέπειες των πράξεών σου.
Το κλείσιμο του δίσκου αναλαμβάνει το “Will to Reach”, μία ακόμη ωδή στην ωμότητα, που βρίσκεται πάντα εκεί για να μας θυμίζει ποιοι πραγματικά είναι οι SUMAC. Διότι, πάρα το γεγονός ότι η μπάντα αποτίναξε από πάνω της την industrial χροιά και συμπεριέλαβε για τα καλά τον post ήχο στο sludge μανιφέστο της, δεν απομακρύνεται επουδενί από την σκληρότητα και τη θηριωδία της. Βέβαια, σε αυτό συμβάλει και ο Kurt Ballou (ο κύριος CONVERGE) που επιμελείται την παραγωγή του δίσκου.
Αλλά ας μη ξεχνάμε, το άκουσμα των SUMAC είναι για λίγους. Όχι γιατί περιέχει ψήγματα ελιτισμού ή κάτι παρεμφερές, αλλά επειδή η μουσική που παράγεται είναι απόμακρη και δύστροπη. Δεν ακολουθεί καμία συμβατική φόρμα δομής και απλά ξεχύνεται σαν θόρυβος από τα ηχεία. Όλο αυτό το χάος νιώθω ότι εξομαλύνεται μέσα από το “What One Becomes” και μπαίνει σιγά σιγά σε κάποιο ακαθόριστο καλούπι. Τώρα ποιο θα είναι το είδωλο που θα αποκαλυφθεί μόλις το καλούπι σπάσει και το κράμα μετάλλων θα έχει ψυχθεί, αυτό μένει να το ανακαλύψει ο καθένας μόνος του.
8.5 / 10
Νίκος Ζέρης
