"/>
PARADOX. Αλήθεια, πόσο αγαπημένο σχήμα, ιδιαίτερα με τους δύο εκπληκτικούς πρώτους δίσκους τους, το “Product of imagination” του 1987 και ιδιαίτερα με το “Heresy” δύο χρόνια αργότερα. Ένα σχήμα που αν δεν άκουγες τη χαρακτηριστική γερμανική χροιά του ηγέτη, κιθαρίστα/τραγουδιστή Charly Steinhauer, θα έκοβες το χέρι σου ότι πρόκειται για σχήμα του Bay Area. Οι αλλαγές στη σύνθεσή τους, αλλά και τα πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας του Steinhauer, που παραλίγο να του κοστίσουν ακόμα και τη ζωή τους, τους τράβηξαν πίσω, τους άφησαν σε ανενεργό καθεστώς για αρκετά χρόνια και προφανώς έχασαν όσες ελπίδες είχαν να γίνουν μεγάλο όνομα.
Παρόλα αυτά, οι δίσκοι που κυκλοφόρησαν έκτοτε ήταν δείγματα στιβαρού, καλοπαιγμένου thrash metal, πάντα με τα χαρακτηριστικά μελωδικά riff του Steinhauer να ξεχωρίζουν, όπως και τα μελωδικά ρεφρέν του. Με το “Pangea”, το οποίο φημολογούνταν ότι θα είναι το δεύτερο μέρος του “Heresy”, οι PARADOX φαίνεται ότι συνεχίζουν εκεί που άφησαν το έργο το 1989, σαν να κάνουν ένα νέο ξεκίνημα. Γράφοντας τον πιο μεγάλο σε διάρκεια δίσκο της καριέρας τους, ίσως και τον πιο απαιτητικό θα έλεγα (παρότι το concept του “Heresy” ήταν κι αυτό πολύ απαιτητικό), ο Charly Steinhauer, δείχνει να εμπιστεύεται πολύ την Ελλάδα, μία χώρα που έχει στηρίξει –οπαδικά- το γκρουπ του, πάρα πολύ όλα αυτά τα χρόνια, παίρνοντας στις τάξεις του τον Gus Drax (SUICIDAL ANGELS, SUNBURST, BLACK FATE) στη lead κιθάρα και τον Κώστα Μυλωνά (OUTLOUD, SUNBURST), δύο καταπληκτικούς παίχτες, που απογειώνουν το τελικό αποτέλεσμα.
Θα ήθελα πραγματικά να σταθώ στη φυσιογνωμία του Gus Drax. Δεν είναι τυχαίο ότι –πάντα κατά την προσωπική μου άποψη- έδωσε νέα ώθηση στους SUICIDAL ANGELS, να βγάλουν έναν καταπληκτικό δίσκο, το “Division of blood” και τώρα κάνει το ίδιο με τους PARADOX. Μέσα σ’ έναν χρόνο επίσης, ήταν βασικό γρανάζι και στους δύο καταπληκτικούς δίσκους των BLACK FATE και των SUNBURST. Τι άλλο να ζητήσει κανείς απ’ αυτόν; Δύσκολο μερικά πράγματα να γίνονται επαναλαμβανόμενα και να υποστηρίζει κάποιος ότι είναι αποτέλεσμα τύχης και συγκυριών…
Επανερχόμενος στο δίσκο, θα ήθελα να σταθώ στο εκπληκτικό “Raptor”, από τα καλύτερα thrash κομμάτια που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια, στο καταιγιστικό “Ballot or bullet”, αλλά και στο εφτάλεπτο “Manhunt”, με τις χαρακτηριστικές εναλλαγές συναισθημάτων και ταχυτήτων που έχουν τα τραγούδια των PARADOX. Κατά τα ψέματα, οι PARADOX ποτέ δεν θα γίνουν KREATOR ή ακόμη και SODOM. Είναι μάλλον αδύνατο να φτάσουν στην ίδια δημοτικότητα με τους συμπατριώτες τους. Παραμένουν όμως τίμιοι, μελωδικοί όσο δεν πάει, με τα κομμάτια τους να κρύβουν πάντα εκπλήξεις αλλά και ενέργεια που συναντάς σε συγκροτήματα με πολύ λιγότερα χρόνια στο κουρμπέτι και φυσικά ηλικιακά πολύ μικρότερα. Αν δεν τους έχετε ακούσει ποτέ, το “Pangea” θα μπορούσε να είναι η πρώτη σας επαφή μαζί τους. Αν πάλι έχετε μείνει στα δύο πρώτα άλμπουμ και αγνοείτε τη συνέχειά τους, δοκιμάστε άφοβα το “Pangea”. Είμαι βέβαιος ότι πέρα από τη νοσταλγία του παρελθόντος, θα σας προσφέρει όμορφες συγκινήσεις…
8 / 10
Σάκης Φράγκος
