"/>
Το “Fly people fly” ορίζει αχνά ένα πρότυπο για το γράψιμό τους στις μπαλάντες (στις οποίες οφείλουν ένα μεγάλο μέρος της μελλοντικής επιτυχίας τους). Στο “Far away” ακούμε πολύ URIAH HEEP, διόλου τυχαίο, μιας και οι Άγγλοι πρωτοπόροι είχαν μεγάλο ρεύμα επί γερμανικού εδάφους, ενώ προσωπικά μπορεί να το παραλλήλιζα με τον πρώιμο ήχο των THIN LIZZY στα τρία πρώτα άλμπουμ τους που κυκλοφόρησαν πάνω κάτω την ίδια εποχή.
Το συγκρότημα έπρεπε τώρα να γράψει και να ηχογραφήσει νέο υλικό για του σκοπούς του “Fly to the rainbow”. Έτσι, τον Απρίλιο του 1974 χρησιμοποίησαν δύο στούντιο για να γίνει η δουλειά, πρώτα το ιστορικό (πλέον) Musicland στο Μόναχο κι έπειτα στο Maschen, κοντά στο Αμβούργο. Το πρώτο έμελλε να γίνει ιδιαίτερα διάσημο, μιας και πλειάδα επιτυχημένων άλμπουμ θα ηχογραφούνταν εκεί μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80 από καλλιτέχνες όπως οι DEEP PURPLE, οι URIAH HEEP, οι RAINBOW, ο Rory Gallagher, οι LED ZEPPELIN, οι WHITESNAKE, οι ELECTRIC LIGHT ORCHESTRA, οι QUEEN και οι IRON MAIDEN, μεταξύ πολλών άλλων. Οι SCORPIONS, ήταν από τις μπάντες που πέρασαν νωρίς από εκεί, ένα χρόνο μετά τους ROLLING STONES και τους T-REX του Marc Bolan. Στο Maschen, σαφώς μικρότερο, είχαν δουλέψει οι LUCIFER’S FRIEND, άλλη μία γνωστή (και από τις πρώτες) μπάντα της γερμανικής σκηνής.
Για την παραγωγή του άλμπουμ επιλέχθηκε ο Frank Bornemann. Αν είστε fan του progressive rock και, δη, του γερμανικού, σίγουρα έχετε ξανακούσει αυτό το όνομα. O Bornemann είναι ο ιδρυτής, κιθαρίστας και τραγουδιστής των γνωστών και πολύ αγαπητών στο ελληνικό κοινό, ELOY, που τότε είχαν ήδη κυκλοφορήσει δύο άλμπουμ, ενώ παράλληλα ασχολούνταν με την μουσική παραγωγή. Μηχανικός ήχου κατά την παραμονή τους στο Musicland ήταν ο Rheinhold Mack, ή απλά Mack όπως έμεινε γνωστός στην ιστορία, ο resident ηχολήπτης του studio που έβαλε το χεράκι του σε πολλές από τις προαναφερθείσες κυκλοφορίες, ξεκινώντας συνεργαζόμενος με τον Tony Visconti όταν αυτός έκανε παραγωγή στο “Zinc Alloy and the hidden riders of tomorrow” των T-REX.
Πέρα από τα τρία τραγούδια που άφησε παρακαταθήκη ο Michael Schenker στους SCORPIONS, το συγκρότημα έγραψε άλλες τέσσερις συνθέσεις. To “Speedy’s coming” που ανοίγει το άλμπουμ, είναι τροχιοδεικτικό της πορείας που θα ακολουθούσε η μπάντα στα χρόνια που θα ακολουθούσαν. Όμως, ο μουσικός τους χαρακτήρας διένυε μία μεταβατική περίοδο και οι SCORPIONS δεν ήταν μία ακόμη αμιγώς hard rock πρόταση στον ακροατή, αλλά περισσότερο μία κατάσταση υπό εξέλιξη. Στα φωνητικά συνεισφέρουν και οι δύο κιθαρίστες, με τον Rudolf Schenker να ακούγεται στο κοινωνικό μήνυμα κατά της ανθρώπινης απληστίας, “They need a million”, ενώ ο Uli Jon Roth τραγουδάει στο “Drifting sun”, ενδεικτικό της αγάπης του για τον προσωπικό μουσικό του ήρωα, Jimi Hendrix. Γενικά το άλμπουμ εξακολουθεί να αντηχεί τις ψυχεδελικές τάσεις της δεκαετίας του ’60. Το “This is my song” που συμπληρώνει την τελική επτάδα του άλμπουμ, είναι ίσως το πιο «χίπικο» τραγούδι του άλμπουμ, αντλώντας κι αυτό έμπνευση από προηγούμενη δεκαετία.
Κι αν το μουσικό περιεχόμενο του άλμπουμ πατούσε σε πολλές βάρκες, η ιδέα για το εξώφυλλο ήταν τελείως αλλού, σύμφωνα με τον ίδιο τον Uli. «Μην με ρωτάτε τι αναπαριστά… Το αντιπάθησα από την αρχή, φαινόταν γελοίο τότε και φαίνεται γελοίο και τώρα», είχε πει σε συνέντευξη του. «Το είχαν σχεδιάσει οι ίδιοι γραφίστες από το Αμβούργο που έκαναν και το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ, που ήταν καλό, αλλά σε αυτό το άλμπουμ απέτυχαν οικτρά… Όσο για το νόημα, μόνο να μαντέψω μπορώ αλλά προτιμώ να μην το κάνω». Τα συμπεράσματα δικά σας!
To “Fly to the rainbow” κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου 1974 και αποτέλεσε μία νέα μουσική γέφυρα για το συγκρότημα, που χρησίμευσε σαν πλατφόρμα για να εξελιχθούν, αν αμφιταλαντευόταν σε σημεία, μεταξύ του hard rock ήχου και του πιο «πειραματικού» πρώτου άλμπουμ. Από την μια ακούγονταν λίγο progressive και kraut, από την άλλη προσπαθούσαν να γράψουν στο στυλ των DEEP PURPLE και των URIAH HEEP, όπως πολλοί συμπατριώτες τους με τις ίδιες βλέψεις. Το γεγονός ότι κυκλοφόρησε από την RCA, τους έδωσε μία ευκαιρία να ακουστούν παραπέρα και να ξεφύγουν από τα στενά όρια της χώρας τους, φτάνοντας μάλιστα μέχρι το ιαπωνικό νο. 83, όπου θα έκαναν μεγάλη επιτυχία μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’70, αλλά γενικά με το “Fly to the rainbow” δεν ασχολήθηκαν και πολλοί στις άλλες διεθνείς αγορές. Τα live που έδωσαν για την προώθηση του δίσκου τους βρήκαν, πάντως να γυροφέρνουν στην Γερμανία, ανοίγοντας για καλλιτέχνες κάπως αταίριαστους με τους ίδιους, όπως ο Edgar Broughton και ο Dr. Hook. Όσο για τα ίδια τα μέλη της μπάντας, θα υπήρχαν κι άλλες αλλαγές, μιας και ο ντράμερ Jürgen Rosenthal θα αποχωρούσε μετά την λήξη των υποχρεώσεων για το άλμπουμ, προκειμένου να κάνει την υποχρεωτική του στρατιωτική θητεία και την θέση του πήρε ο Βέλγος Rudy Lenners. Δύο χρόνια αργότερα, ο Rosenthal θα εντασσόταν στους ELOY του παλιού παραγωγού του, Frank Bornemann, όπου θα έπαιζε ντραμς και θα έγραφε στίχους σε μία σειρά άλμπουμ που ήταν τα πιο επιτυχημένα τους, από το “Dawn” (1976) μέχρι και το “Silent cries and mighty echoes” (1979).
Ίσως το “Fly to the rainbow” να μην βγήκε τέλειο, αλλά σίγουρα έστρεψε τους SCORPIONS στην σωστή κατεύθυνση, την οποία θα αξιοποιούσαν ακόμα περισσότερο στο “In trance” που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά.
Κώστας Τσιρανίδης
