"/>
Το αποτέλεσμα θα ήταν μία εξαιρετική μίξη πυρακτωμένου heavy metal και μελωδίας, με κάποιες γαλήνιες μπαλάντες εδώ κι εκεί. Είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Wagener βοήθησε το συγκρότημα προς αυτή την κατεύθυνση, έχοντας διαμορφώσει ο ίδιος το στυλ του μέσα από τα sessions με τους DOKKEN και τους ACCEPT, και αυτό ακούγεται στο άλμπουμ, το οποίο, με στρατευμένη στοχοπροσήλωση στην διάδοση του χριστιανισμού στο metal κοινό, ονομάστηκε “Soldiers under command”. Έμπνευση για τον τίτλο ήταν δύο φράσεις από την επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς τον Τιμόθεο: «Κακοπάθησε λοιπόν σαν καλός στρατιώτης του Ιησού Χριστού… Κανείς στρατευμένος δεν μπλέκεται στις υποθέσεις της καθημερινής ζωής, αν θέλει να είναι συνεπής απέναντι σ’ εκείνον που τον στρατολόγησε».
Από τα δέκα συνολικά τραγούδια του δίσκου, τα επτά είναι συνθέσεις του Michael Sweet, δύο τα συνέγραψε με τον αδελφό του και το κομμάτι “”Battle Hymn of the Republic” που κλείνει την δεκάδα είναι ένα στρατιωτικό τραγούδι των Βόρειων του Αμερικανικού Εμφυλίου.H πρώτη πλευρά ξεκινάει με ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια των STRYPER γενικότερα, το ομώνυμο “Soldiers under command”, που λειτουργεί τόσο ως μανιφέστο πίστης όσο και μουσική δήλωση. Εδώ κιόλας φαίνεται πως το συγκρότημα δεν είναι ένα απλό glam πυροτέχνημα, αλλά μία ιδιαίτερη οντότητα που παρά το θρησκευτικό μήνυμα περπατάει άνετα σε speed και power μονοπάτια. Αυτό ισχύει και για τα πιο «πιασάρικα» τραγούδια τους, όπως το “Makes me wanna sing”. Ψηλές νότες από τον Sweet, κολλητική μελωδία και tempo που το κάνει αυτό που λέμε «συναυλιακό» τραγούδι. Κάπως έτσι είναι και το “Together forever”, με μία πιο glam αισθητική, και τον Sweet εκφραστικό και τεχνικά εντυπωσιακό στην ερμηνεία του. Η πρώτη μπαλάντα του άλμπουμ, το “First love”, ξεχειλίζει από αγνότητα και ειλικρίνεια, ένας προθάλαμος για να κλείσει η πρώτη πλευρά του δίσκου με τον ύμνο “The rock that makes me roll”, αρκετά heavy αλλά και επαρκώς μελωδικό, με κιθάρες που θα μπορούσαν να βρίσκονται και σε τραγούδια των DOKKEN ή των RATT.
Αν ο ακροατής δεν ξενερώσει με τους στίχους και συνεχίσει να ακούει το “Soldiers under command”, θα διαπιστώσει ότι και η δεύτερα πλευρά είναι εξίσου δυνατή με την πρώτη. Ξεκινώντας με το ίσως πιο ραδιοφωνικό τραγούδι του άλμπουμ, το “Reach out” έχει μπόλικη ενέργεια και ένα δυνατό ρεφρέν και σόλο από τον Oz Fox, ο οποίος παίζει κυριολεκτικά παπάδες (no pun intended) σε ολόκληρο τον δίσκο. Ακόμα βαθύτερα στην χώρα του glam metal και του AOR, το εθιστικό “(Waiting for) A love that’s real” παίζει με τις λέξεις, κάτι που το κάνουν γενικά οι STRYPER, καθώς μπορούν να αναφέρονται είτε στον Θεό είτε στην ρομαντική αγάπη. Στην συνέχεια, ακολουθεί ένα ακόμα χαλαρωτικό διάλλειμα με την δεύτερη μπαλάντα του άλμπουμ, “Together as one”, με ηρεμία στο πιάνο αλλά και αρκετό συναίσθημα. Η καθαρή παραγωγή και τα φωνητικά κάνουν την δουλειά εδώ, για να περάσουμε στο ίσως πιο heavy τραγούδι του άλμπουμ, το “Surrender”. Δυνατά riff, καταιγιστικά ντραμς, ένα power διαμάντι που πολλοί το παραβλέπουν λόγω … STRYPER. Αν το έγραφαν άλλοι (ονόματα δεν λέμε) ίσως να έπαιζε πολύ περισσότερο.
Τέτοια μέρα, πριν 40 χρόνια κυκλοφόρησε το “Soldiers under command” και οι STRYPER εμφανίστηκαν στα ράφια των δισκοπωλείων, σε λευκό βινύλιο, με ένας άκρως ψαρωτικό εξώφυλλο, ποζάροντας μπροστά από ένα τακτικό τεθωρακισμένο όχημα, με φουλ οπλισμό, ξεκινώντας την άτυπη σταυροφορία τους μέσα στο κόσμο των απίστων. Το άλμπουμ έγινε σύντομα χρυσό στις ΗΠΑ, το πρώτο Christian Metal άλμπουμ που το κατάφερε αυτό, πουλώντας πάνω από μισό εκατομμύριο αντίτυπα, παρά την χλεύη και την απαξίωση που δέχτηκε το συγκρότημα από fans, ΜΜΕ και Εκκλησία! To MTV έπιασε επίσης γρήγορα το νόημα και το βίντεο του “Soldiers under command” άρχισε να βγαίνει συχνά στον τηλεοπτικό αέρα. Στο αμερικάνικο Billboard, το άλμπουμ έφτασε μέχρι το νο. 84, καθώς και στο νο. 5 της υποκατηγορίας “Top Christian Albums”. Έκανε και επιτυχία στην άλλη άκρη του κόσμου, στην Ιαπωνία, όπου οι STRYPER μετέβησαν την ίδια χρονιά και βιντεοσκόπησαν το ζωντανό “Live in Japan”, κατά την διάρκεια της περιοδείας που ακολούθησε την κυκλοφορία του “Soldiers under command”.
Το “Soldiers under command” δεν είναι ένα άλμπουμ που αξίζει την περιφρόνηση. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι μεγάλη δισκάρα, το πρώτο χτύπημα αυτού που θα ονομαζόταν “Christian Μetal” ή “White Metal” (πείτε το όπως θέλετε), μία επανάσταση κόντρα στην «επανάσταση». Προς υπεράσπιση τους, όσον αφορά την υιοθέτηση «χριστιανικού» χαρακτήρα για να βγάλουν φράγκα, είμαι σίγουρος πως είναι το μοναδικό συγκρότημα που επέλεξε ένα τόσο αντι-δημοφιλές θέμα στο metal για να το κάνει σημαία του και παρόλα αυτά να πετύχει και εμπορικά. Και παρά κάποιες υπερβολές στα φωνητικά ή το γλυκανάλατο στοιχείο της χριστιανικής μπαλάντας, οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ακροβατούν με ιδιαίτερη ικανότητα ανάμεσα στο glam, στο κλασικό heavy metal και στο power metal με στοιχεία speed εδώ κι εκεί, έχουν τις μελωδίες, έχουν την θετική ενέργεια, έχουν τις άρτιες συνθέσεις και την τεχνική ποιότητα. Τι άλλο να κάνουν; Σπαθιά να καταπιούν; Σε μια εποχή όπου το heavy metal συχνά ασχολούνταν με (και πουλούσε) το φανταστικό, την εξέγερση, την ηδονή και το θέαμα, ο συνδυασμός πνευματικότητας, μουσικής δεξιοτεχνίας και καλογραμμένων συνθέσεων των STRYPER, τους έκανε να ξεχωρίζουν με τον πιο απίθανο -και αξέχαστο- τρόπο.
Κώστας Τσιρανίδης
