"/>
Μιας και δεν έχουμε πολλά τραγούδια ας τα δούμε ένα προς ένα. Το “Threads” που μας καλωσορίζει μπαίνει κιθαριστικά και με τα μπούνια, ενώ στρατολογεί όλα τα κλισέ του είδους. Πάρε τουλάχιστον 4-5 εναλλαγές με το καλημέρα, σόλο πλήκτρων και φωνητικά μετά από ενάμιση λεπτό. Παρόλα αυτά είναι σχετικά ευθύ τραγούδι για τα δεδομένα και πολύ ωραίο. Συνέχεια με το εξάλεπτο “Parker’s eyes” όπου δεν έχω να πω και πάρα πολλά καθώς είναι το μόνο κομμάτι που δεν με τρέλανε, αν και φωνητικά έχει πολλά ωραία σημεία. Το “Scarred” είναι ίσως η αγαπημένου μου στιγμή του δίσκου, ίσως φταίει που είναι αρκετά βαρύ κομμάτι και φέρνει λίγο από SYMPHONY X σε σημεία, ενώ έχει τόσο φοβερό ρεφραίν, όσο και instrumental γέφυρα.
Τα ζαφείρια μπορεί να μην θεωρούνται διαμάντια, αλλά το δεκαέξι λεπτών διάρκειας “Sapphire” σίγουρα μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι! Εξαιρετικό καθ’ολη τη διάρκειά του μέσα από την οποία παρελαύνουν όλα τα χαρακτηριστικά του δίσκου, ενώ οι στίχοι του το καθιστούν ώς ένα από τα καλύτερα τραγούδια που μιλούν περί αγάπης με άδοξο τέλος (αν παιχτεί αυτό back to back με το “Space-dye vest” θα αναστενάξουν μέχρι και τα τσιμέντα). Κλείσιμο με το “The Fullness of Time”, όπου ο τίτλος κάθε μέρους του εκφράζεται και μουσικά με μεγάλη επιτυχία. Το “Rage” είναι όντως μία επιθετική σύνθεση, το “Despair” είναι εύθραυστο με μπαλαντωειδή αρχή, στο “Release” ακούμε την μπάντα να ξεφαντώνει με αποκορύφωμα τα κουπλέ, ενώ στο “Transcendence” κυριαρχεί η μελωδία και τα πλήκτρα, με τους στίχους να ολοκληρώνουν το συναίσθημα της λύτρωσης και ολοκλήρωσης.
Εν κατακλείδι, όπως έχει γίνει κατανοητό μιλάμε για πολύ αξιόλογη δουλειά. Σίγουρα δεν είναι για όλους, το Progressive είναι αρκετά δύσκολο είδος, θέλει προσοχή και υπομονή. Αλλά ανταμείβει και με το παραπάνω. Ίσως θεωρηθεί αμαρτία, αλλά από αυτό το ιδίωμα δεν ακούω τόσο συγκροτήματα, όσο δίσκους. Παραδείγματι δεν δηλώνω φανατικός ολόκληρης της δισκογραφίας των DREAM THEATER, λατρεύω όμως κάτι “Awake”, “Images & words” και “Train of thought”. Το “The fullness of time” λοιπόν εύκολα συγκαταλέγεται στα άλμπουμ που θα βάλω και θα ευχαριστηθώ αβίαστα. Για τους πιο πιστούς φίλους του Progressive, μόνο ως μία τεράστια παιδική χαρά που μοιράζει απλόχερα χαμόγελα και πώρωση μπορώ να το δω.
Παύλος Παυλάκης
