"/>
Βέβαια, αυτά που κυκλοφόρησαν ως single, δεν είναι απαραίτητα και τα καλύτερα του δίσκου. Τόσο το “Mama’s fool” (που το έχω αγαπήσει μετά από πολλά ακούσματα, αλλά δεν φτάνει τα μεγαλεία τους), όσο και το “Need your lovin’” που δεν πλησιάζει κάτι “Song and emotion” ούτε κατά διάνοια. Από τα τρία single, μόνο το “A lot to lose” μπορώ να εκθειάσω. Οι τύποι ανέκαθεν το είχαν με τις power ballads, αναμιγνύοντας ηλεκτρική με ακουστική κιθάρα (ενίοτε και slide) και αυτό ανήκει στις πετυχημένες τους προσπάθειες.
Το “Earthmover” ίσως δεν ταιριάζει στους TESLA γενικότερα και είναι αχρείαστο. Όμως, στην εποχή του CD, με 14 τραγούδια και σχεδόν 70 λεπτά διάρκεια, συγχωρούνται και κάτι τέτοιες στιγμές. Πιο εύκολο είναι να τις συγχωρέσεις όταν τραγουδάει ο Jeff Keith. Αυτή η μοναδική φωνή, γεμάτη πάθος, εύρος και γρέζι που μετατρέπει κάτι μέτριο σε διαμάντι με το χάρισμα του Keith είναι υπερβολικά υπέροχη.
Μετά από 30 χρόνια είναι ευκολότερο να εκτιμήσεις το “Bust a nut”, έστω κι αν πρέπει να παραλείψεις μερικά από τα τραγούδια του. Όμως στα μέσα εκείνης της δεκαετίας τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά και μετά από μεγάλες διαφωνίες με την εταιρεία τους, την Geffen (που επίσης ήταν σε μεταβατική φάση) αποφάσισαν να το διαλύσουν. Άλλωστε με μια πολυεθνική, με τεράστια νούμερα προηγουμένως και μια dream team στο πλευρό τους (Q Prime management, τον John Kalodner στο A&R, τον Hugh Syme στην καλλιτεχνική επιμέλεια, κ.ο.κ.) οι απαιτήσεις όλων ήταν πολύ μεγαλύτερες.
Did you know that:
- Με το “Five man acoustical jam” να φέρνει τους TESLA ψηλά στα Αμερικάνικα chart, στο νούμερο 12 και το “Psychotic supper” ένα χρόνο αργότερα στο νούμερο 13, καταλαβαίνετε πόσο είχαν ανέβει οι μετοχές τους. Το “Bust a nut” έφτασε στο διόλου ευκαταφρόνητο νούμερο 20, αλλά δεν άντεξε για πολύ.
- Η περιοδεία τους, ξεκίνησε πολύ αργότερα, τον Φεβρουάριο του 1995 και μέρος από τον ενθουσιασμό της νέας δουλειάς, είχε εξαφανιστεί. Βέβαια, έδωσαν 160 συναυλίες σε 18 μήνες και προσπάθησαν πολύ να διατηρηθούν επίκαιροι.
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
