"/>
Οι επανακυκλοφορίες των βινυλίων των SAVATAGE, ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία να ξαναρχίσει η συζήτηση και το ενδιαφέρον γύρω από το όνομα και την κληρονομιά των SAVATAGE. Ποιο είναι το feedback που είχες; Πρέπει να ξέρεις, μάλιστα, ότι σχεδόν όλοι τους, μπήκαν στο Top-10 των ελληνικών charts.
Ναι, νομίζω ότι πήγαν αρκετά καλά στη Γερμανία και σε κάποια άλλα μέρη. Νομίζω ότι πήγαν καλά, επειδή υπήρχε πολλή ιστορία πίσω από τις επανακυκλοφορίες. Το management μας έκανε πάρα πολύ καλή δουλειά ώστε να δείξει ότι αυτές οι επανακυκλοφορίες είναι κάτι πραγματικά special, κάτι σαν μουσείο των SAVATAGE. Είχαν επιπλέον κομμάτια, φωτογραφίες, προσεγμένο artwork, στίχους χειρόγραφους, κάτι σαν ένα γιγαντιαίο ιστορικό βιβλίο των SAVATAGE. Κάθε φορά που λάμβανα κι έναν δίσκο που έβγαινε, είχε πολύ πλάκα γιατί είχα συνεισφέρει πράγματα που είχα, πάσα, εισιτήρια, φωτογραφίες και ό,τι άλλο μπορούσα να προσφέρω, αλλά δεν έβλεπα το τελικό προϊόν μέχρι την ώρα που έφτανε στο σπίτι μου.
Ποιο τραγούδι σας βρίσκεις ότι είναι το πιο υποτιμημένο σε ολόκληρο τον κατάλογό σας;
Ενδιαφέρουσα ερώτηση. Δεν νομίζω ότι είχαμε ποτέ κάτι υποτιμημένο, αλλά τραγούδια που δεν ήταν όσο αναγνωρισμένα έπρεπε. Για παράδειγμα, το “When the crowds are gone”, με τον Jon Oliva που έβαλε το πιάνο στο heavy metal, ήταν μία πολύ σημαντική στιγμή για το heavy metal γενικότερα. Ναι, υπήρχαν οι QUEEN παλαιότερα που είχαν πλήκτρα στη μουσική τους, αλλά δεν υπήρχαν συγκροτήματα που να είχαν πιανίστα, κάτι που στην ουσία ήταν ο Jon Oliva, στη σύνθεσή τους. Υποτιμημένο θα μπορούσες να πεις και το “Gutter ballet”, το τραγούδι, που ήταν μία μοναδική ένωση του πιάνου με το heavy metal. Αν κοιτάξει κανείς και τα video clip αυτών των τραγουδιών, δεν θυμάμαι να είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο, όπου ορχήστρα να παίζει μ’ ένα metal συγκρότημα. Μπορεί να έχει ξαναγίνει, δεν θέλω να πάρουμε credit χωρίς να το αξίζουμε, αλλά εγώ προσωπικά, δεν το είχα ξαναδεί μέχρι τη στιγμή που το κάναμε. Τώρα, πλέον, το βλέπει κανείς σε φεστιβάλ, στην τηλεόραση και σε πολλές περιπτώσεις να υπάρχουν τέτοιου είδους συγκροτήματα μαζί με ορχήστρα. Γι’ αυτό σου λέω για τη διαφορά ανάμεσα σε υποτιμημένο και όχι τόσο αναγνωρισμένο τραγούδι. Όταν άκουγε κάποιος κιθαρίστας για πρώτη φορά τον Criss Oliva, καταλάβαινε αμέσως πόσο ξεχωριστός είναι. Από την άλλη, υπάρχει το “Beyond the doors of the dark”, όπου ο Jon Oliva, έχει μία από τις καλύτερες ερμηνείες στην ιστορία του heavy metal, για ένα τραγούδι, από την αρχή μέχρι το τέλος. Είχε τόσα διαφορετικά στοιχεία, οκτάβες και τόσα πράγματα που έκανε σε ένα και μόνο τραγούδι, που με κάνουν να πιστεύω ότι είναι μία από τις πιο υποτιμημένες φωνητικές ερμηνείες όλων των εποχών.
Ποια θα ήταν η μία συμβουλή που θα έδινες στον 18χρονο Chris Caffery σήμερα, μετά από τόση εμπειρία που έχεις πλέον;
«Μην ακούς τον αδερφό σου». Χαχαχα.
Γιατί; Τι σου έλεγε;
Ήταν εκείνος που μου έλεγε να παρατήσω τη δικιά μου μπάντα για να πάω να παίξω μαζί του. Εκείνα τα χρόνια, δεν ήταν «αποδεκτό» να είσαι σε περισσότερα από ένα συγκροτήματα. Θα έλεγα επίσης, ότι πρέπει να ακολουθείς το ένστικτό σου. Δεν ήμουν εγωιστής όταν πήρα εκείνη την απόφαση. Το ένστικτό μου, έλεγε ότι πρέπει να μείνω στους SAVATAGE. Είχα βασανιστεί πάρα πολύ για να πάρω εκείνη την απόφαση, επειδή κιόλας ο αδερφός μου είχε βαριά κατάθλιψη εκείνον τον καιρό, σε σημείο να σκέφτεται την αυτοκτονία. Αυτό που θα έλεγα στον 18χρονο Chris Caffery, θα ήταν να σκέφτεται λίγο περισσότερο, προτού πάρει πολύ σημαντικές αποφάσεις.
Βλέπεις ρεαλιστικά να υπάρχει καριέρα για τους SAVATAGE από δω και πέρα ή είμαστε σε μία φάση, πάμε και βλέπουμε;
Όπως είπα, πάω μέρα με τη μέρα. Ό,τι και να γίνει, γνωρίζω ότι σε λίγες μέρες θα είμαι στη Γερμανία και θα κάνω πρόβες με τους SAVATAGE για να παίξουμε σε μία σειρά συναυλιών. Ένα χρόνο πριν, ούτε που θα περνούσε από το μυαλό μου. Στον τέλειο κόσμο του Chris Caffery, θα ήθελα να είμαι 80 χρονών σαν τον Mick Jagger και να παίζω με τους SAVATAGE, αλλά δεν το βλέπω να συμβαίνει. Χαχαχα. Είμαι εδώ όμως, είμαι ευτυχισμένος που παίζουμε πάλι μαζί, ευγνώμων που οι οπαδοί μας είναι ακόμα εκεί, ευγνώμων και για τις οικογένειες O’ Neill και Oliva, που έκαναν τα πάντα για να ξανασυμβεί αυτό. Ας συμβεί ό,τι είναι να συμβεί και μην ξεχνάς ότι εσείς θα τα ξέρετε όλα πριν από μένα!
Ένα μήνυμα για τους Έλληνες οπαδούς που ανυπομονούν να σας δουν;
Έχει περάσει τόσος χρόνος… Μην με αφήσετε να πιώ τόσο ούζο, όσο είχα πιεί στο περασμένο Rockwave που είχαμε παίξει. Χαχαχα! Είχε πλάκα, γιατί είχαμε παίξει και δεν είχα ιδέα πόσο δυνατό είναι το ούζο. Είχα πιεί ένα τεράστιο ποτήρι ούζο με παγάκια, μετά βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο με τους CRADLE OF FILTH και ήμουν τόσο χάλια που νομίζω ότι με είχαν βγάλει και σε κάποιο από τα DVD τους! Χαχαχα! Πήγαινα στον Dani Filth και τον κορόιδευα για τα μάτια του και όταν γύρισα στο δωμάτιό μου, λιποθύμησα. Στις 6 το πρωί, ξύπνησα και πήγα σ’ ένα στούντιο για ένα τηλεοπτικό γύρισμα και στις 8 το πρωί ήμουν στην τηλεόραση. Με έβλεπαν οι υπόλοιποι στην τηλεόραση κι έτριβαν τα μάτια τους, πώς είχα καταφέρει να σηκωθώ τόσο νωρίς και να βγω στην εκπομπή. Ανυπομονώ να δω τους οπαδούς μας ξανά. Προσπαθώ να συγκρίνω την ενέργεια που έχουν οι Έλληνες οπαδοί μας και μπορώ να πω ότι μόνο στη Νότια Αμερική ίσως μπορούν να συγκριθούν. Βέβαια, οι Έλληνες είναι λίγο πιο τρελοί! Είστε τόσο ενθουσιώδεις… Έχω περάσει 15 χρόνια μένοντας με Έλληνα, έχοντας Έλληνες σπιτονοικοκύρηδες, με ελληνική δισκογραφική εταιρία… Έχω βρεθεί ακόμα και να πανηγυρίζω την κατάκτηση του Euro 2004 στο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα, μαζί με τρελούς οπαδούς και μάλιστα είχα κάψει το χέρι μου μ’ ένα καπνογόνο! Χαχαχα. Ανυπομονώ να σας δω και να περάσουμε λίγο χρόνο μαζί.
Σάκης Φράγκος
