"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “High and mighty” – URIAH HEEP
ΕΤΑΙΡΙΑ: Bronze
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1976
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: URIAH HEEP
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Mick Box – Κιθάρες
Ken Henlsey – Πλήκτρα
David Byron – Φωνητικά
John Wetton – Μπάσο
Lee Kerslake – Ντραμς
Όταν η συζήτηση στρέφεται στους σπουδαίους δίσκους των URIAH HEEP, συνήθως ακούγονται τα ίδια άλμπουμ, “Look at yourself”, “Demons and wizards”, The Magician’s birthday”, “Sweet freedom”, “Firefly”, “Fallen angel”… Δίσκοι που δικαιολογημένα έχουν αποκτήσει φήμη και σχεδόν μυθική υπόσταση ανάμεσα στους φίλους του classic / hard rock. Το “High and mighty” κάπου εκεί ανάμεσα δείχνει σαν ένας δίσκος που καταδικάζεται να ζει στη σκιά των προκατόχων του και όχι μόνο. Αν κάποια άλλη μπάντα είχε κυκλοφορήσει έναν δίσκο στο επίπεδό του, σήμερα θα λέγαμε για μεγάλα χαμένα ταλέντα, για μια θαμμένη κλασική δουλειά, θα μιλούσαμε για τα γνωστά χαμένα διαμάντια, την καταραμένη μουσική βιομηχανία κλπ. Η αλήθεια να λέγεται όμως, εδώ έχουμε ένα άλμπουμ, με πολύ καλές στιγμές αλλά και με πολλές μέτριες, όμως αποτελεί ένα μικρό low point στην δισκογραφία τους. Και αυτό όχι μόνο γιατί είναι διάδοχος και συνέχεια της πιο δημοφιλούς εποχής της μπάντας. Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το “High and mighty” παραμένει ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δίσκους της μπάντας. Ένας δίσκος που σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής, έκρυβε πίσω του εντάσεις, αλλαγές και αβεβαιότητα, αλλά ταυτόχρονα περιείχε αρκετές στιγμές που υπενθυμίζουν γιατί οι URIAH HEEP είχαν κατακτήσει μια ξεχωριστή θέση στις καρδιές των οπαδών του σκληρού ήχου.
Το 1976 οι URIAH HEEP δεν ήταν πλέον οι φιλόδοξοι νεοφερμένοι που προσπαθούσαν να αποδείξουν την αξία τους. Είχαν ήδη διανύσει μια εντυπωσιακή πορεία, είχαν περιοδεύσει σε ολόκληρο τον κόσμο και είχαν χτίσει ένα πιστό κοινό που ακολουθούσε κάθε τους βήμα. Την ίδια στιγμή όμως, το μουσικό τοπίο άλλαζε, αλλά και η ίδια μπάντα έδειχνε σημάδια κόπωσης, εσωτερικής αναζήτησης, έντασης και εκνευρισμού. Ο rock n’ roll τρόπος ζωής είχε αρχίσει να δείχνει τα δόντια του σε μια παρέα από νεαρά παιδιά που θέλησαν να ζήσουν το όνειρο τους. Το “High and mighty” είναι το παιδί μιας ασταθούς περιόδου του συγκροτήματος. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του δίσκου είναι ότι αποτέλεσε τη μοναδική στούντιο δουλειά των κλασικών χρόνων της μπάντας όπου την παραγωγή την έκανε η μπάντα, δηλαδή ο ….Ken Hensley! Ο πολυτάλαντος Hensley είχε ήδη εξελιχθεί στον βασικό συνθέτη των URIAH HEEP. Η επιρροή του ήταν μεγαλύτερη από ποτέ και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα το όραμα του για την μπάντα. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος πιο άμεσος, πιο μελωδικός με πολύ μειωμένα τα prog στοιχεία και σε αρκετά σημεία πιο προσιτός σε σχέση με τις προηγούμενες επικές δημιουργίες. Αυτό ήταν αρκετό για να διχάσει μέρος του κοινού, αλλά ταυτόχρονα έδωσε στο άλμπουμ έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.
Όσο ενδιαφέρουσα κι αν ήταν η μουσική κατεύθυνση του συγκροτήματος, τα σύννεφα είχαν ήδη αρχίσει να συγκεντρώνονται πάνω από τους URIAH HEEP. Οι σχέσεις ανάμεσα στα μέλη δεν βρίσκονταν πλέον στο καλύτερο σημείο τους. Ο Hensley ήταν ήδη κουρασμένος από εσωτερικές καταστάσεις, ο David Byron αντιμετώπιζε σοβαρά προσωπικά προβλήματα με το αλκοόλ κυρίως, γεγονότα που επηρέαζαν τόσο τη λειτουργία της μπάντας όσο και τις ζωντανές εμφανίσεις. O Wetton επίσης είχε σοβαρά θέματα αλκοολισμού. Και υπήρχε ένα σοβαρό ζήτημα που ταλάνιζε την μπάντα στο σύνολο της. Τα songwriting credits. Από αυτά ένα μεγάλο μέρος πήγαινε προς την μεριά του Hensley, πράγμα που δεν έβρισκε σύμφωνους όλους μέσα στο συγκρότημα, καθώς σωστά ή λάθος το management τους, έβρισκε πολύ πιο ενδιαφέροντα αυτά που συνέθετε ο χαρισματικός αυτός μουσικός και απέρριπτε άλλες ιδέες. Πέρα από όλα αυτά, σήμερα γνωρίζουμε κάτι που οι περισσότεροι ακροατές δεν γνώριζαν όμως το 1976. Το “High and mighty” θα ήταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των URIAH HEEP με τον David Byron πίσω από το μικρόφωνο και αυτή η γνώση μας δίνει μια διαφορετική διάσταση σε ολόκληρη την ακρόαση.
Το “One Way or another” ανοίγει τον δίσκο με ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Πρόκειται για ένα από τα πιο δυνατά τραγούδια του άλμπουμ και μια υπενθύμιση ότι η μπάντα εξακολουθούσε να διαθέτει το ένστικτο για σπουδαία hard rock κομμάτια. Φυσικά είναι λογικό να μοιάζει σαν ένα μικρό αδερφάκι του “Gypsy”. Το “Weep in silence” αποτελεί ίσως την πιο συγκινητική στιγμή της κυκλοφορίας. Η χαρακτηριστική δραματικότητα των URIAH HEEP βρίσκεται εδώ σε πλήρη ανάπτυξη, θυμίζοντας γιατί το συγκρότημα ξεχώριζε πάντα από τους περισσότερους ανταγωνιστές του. Το “Misty Eyes” είναι μία από εκείνες τις μπαλάντες που περνούν συχνά απαρατήρητες, και αυτό είναι λογικό. Μια αδύναμη και μάλλον αδιάφορη σύνθεση. Στο “Midnight” η μπάντα δείχνει την ικανότητά της να συνδυάζει μελωδία και δυναμισμό, χωρίς να χάνει την ταυτότητα της, απλά μαθαίνει να βάζει όρια. Το out take “Name of the game” είναι εξαιρετικό με πάλι υπέροχα γεμίσματα από τον Box. Αυτό που ίσως εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ότι, παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε το συγκρότημα, η μουσική δεν ακούγεται κουρασμένη ή αδιάφορη ως επί τω πλείστον. Παρόλα αυτά, αν και δεν αποπνέεται η αίσθηση μιας μπάντας που εξακολουθεί να αναζητά νέους δρόμους, αλλά αναζητά λίγο διαφορετικό τρόπο και για αυτό τούτη την φορά θα βάλει καλούπια σε ότι κάνει. Μέχρι το όμορφο “Confession” που κλείνει το άλμπουμ, όλη αυτή η προσπάθεια του αυτοπεριορισμού είναι φανερή. Το άλμπουμ είναι φυσικά πιο συγκρατημένο και λιγότερο φαντασμαγορικό. Δεν διαθέτει τα τεράστια κομμάτια που καθόρισαν την προηγούμενη περίοδο του συγκροτήματος, αλλά προσφέρει μερικές καλοδουλεμένες συνθέσεις που αντέχουν στον χρόνο πολύ περισσότερο απ’ όσο συχνά τους αναγνωρίζεται. Όμως δεν πρόκειται για το αριστούργημα που θα αλλάξει τη γνώμη όσων δεν αγαπούν τους URIAH HEEP. Ούτε για κάποιο χαμένο διαμάντι που περιμένει να αναγνωριστεί ως ισάξιο των κορυφαίων στιγμών τους. Πρόκειται όμως για έναν τίμιο, ποιοτικό και συχνά υποτιμημένο δίσκο, ο οποίος αποτυπώνει μια ιστορική καμπή στην πορεία του συγκροτήματος.
Τελικά όμως πέρα από την μουσική του, έχει κάποια άλλα στοιχεία για εμάς τους πιο ρομαντικούς, που του δίνουν μια άλλη αξία:
- Θα είναι για πάντα ο δίσκος που έκλεισε την πρώτη μεγάλη εποχή των URIAH HEEP.
- Το αντίο του David Byron.
- Το μοναδικό άλμπουμ που παρήγαγε ο Ken Hensley.
- Η τελευταία φορά που αυτή η κλασική χημεία αποτυπώθηκε σε στούντιο πριν οι αλλαγές γίνουν αναπόφευκτες.
Δεν είναι τόσο τα τραγούδια του, αλλά το γεγονός ότι καταγράφει μια σπουδαία μπάντα τη στιγμή που γυρίζει μια σελίδα της ιστορίας της. Για όσους αγαπούν πραγματικά τους URIAH HEEP, αυτό από μόνο του αποτελεί έναν πολύ καλό λόγο για να επιστρέψουν ξανά και ξανά στο “High and mighty”.
Δημήτρης Σειρηνάκης
