"/>
Τι ζήσαμε το κέρατο μου το τράγιο! Τι μακελειό ήταν αυτό;! Πως μας πετσόκοψαν έτσι μια μέρα μετά το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος;! H ανίερη σύμπραξη των MIDNIGHT και HELLRIPPER έχει περάσει στην ιστορία. Και ήταν μια εμφάνιση για τα βιβλία! Από αυτές που θα λέμε μελλοντικά πως γέννησαν νέους οπαδούς, μιας και ΠΟΛΥΣ κόσμος (μην σας πω, η συντριπτική πλειοψηφία), ήταν σε μικρότερες ηλικίες, πράγμα που μόνο ελπιδοφόρο μπορεί να χαρακτηριστεί. Επιπλέον, η φουρνιά αυτή, είχε ήδη αρχίσει να χτίζεται και στα δύο ξεχωριστά headline shows των δύο μπαντών το ‘24 με διαφορά μερικών μηνών. Το λέω γιατί ορισμένες φάτσες τις είδα τότε και τώρα. Που σημαίνει, συνέπεια, που σημαίνει, οπαδοί, που σημαίνει μέλλον. Και κάπου μέσα σε αυτό το κοινό που έκανε σχεδόν sold out το Κύτταρο, είδαμε τα όσα θα περιγραφούν γλαφυρά παρακάτω.
Στις 21:10 με το ρολόι, η Σκωτσέζικη αρμάδα των HELLRIPPER, ανεβαίνει στο σανίδι, δίνοντας το σύνθημα στον κόσμο από κάτω: “ALL HAIL THE GOAT”. Το circle pit δεν σταμάτησε στιγμή, με τον ηγέτη, λεβέντη James McBain να τα χάνει και να πωρώνεται ακόμα περισσότερο. Ζήτησε σε μια φάση περισσότερο “cause I’m a greedy Scottish cunt” (αμετάφραστο!), ε, και όλοι είχαμε πεθάνει στα γέλια! Για την ιστορία, το set κάλυψε όλη τη δισκογραφία των HELLRIPPER ως εξής: “Complete and total fucking mayhem” (“Hell’s rock’n’roll”), “Coagulating darkness” (“Bastard of hades”, “Within the everlasting hellfire”), “Black arts and alchemy” EP (“All hail the goat”, ομώνυμο), “The affair of the poisons” (ομώνυμο, “The hanging tree”), “Warlocks grim and withered hags” (“The nuckelavee”) και φυσικά το “Coronach” (“Hunderprest”, “Kinchyle (Goatkraft and granite)”, “Mortercheyn”). Συν μια φοβερή διασκευή στο “Mainline” των ZEKE, που άμα δεν μου το έλεγες, θα έλεγα πως είναι δικό τους!
Ακόμα πιο καταστροφικοί από την πρώτη φορά, η παικτική και συνθετική ωριμότητα του “Coronach” πότισε το παλιότερο υλικό, ενώ η πιο ευρύχωρη σκηνή του Κυττάρου έδειξε να πηγαίνει φουλ στους HELLRIPPER. Όπως είπε και μια ψυχή που εκτιμώ πολύ “ακόμα και εδώ να τελείωνε το live, θα ήταν σούπερ, αλλά έρχονται και οι MIDNIGHT τώρα!”. Ω ναι, φίλε, έρχονται οι MIDNIGHT. Ανεβαίνει το πανό, πίσω από τα τύμπανα, ανεβαίνει μετά και η τριάδα. Και αρχίζει το πάρτι….”Unholy and rotten” και τα μυαλά πονάνε! Από κάτω….τρομοκρατία, πόνος και φόνος. Από τα μεγαλύτερα circle pit στα οποία έχω μπει στο Κύτταρο (το μεγαλύτερο ήταν των RAZOR το 2015), από τα πιο βίαια κιόλας, ενώ ειδικά στο (EVIL, EVIL) “Evil like a knife” (από τα αγαπημένα μου κομμάτια των MIDNIGHT) τα κορμιά φεύγανε στον αέρα λες και ήταν ρουκέτες! Μιλάμε για άντρες γυναίκες, νέους και μεγάλους να δίνουν πόνο, με τον ίδιο τον Athenar να πωρώνεται μέχρι αηδίας!
Και εδώ ξεκινάει το μεγάλο, το μέγιστο κλου της βραδιάς: όλο το “Satanic royalty” από την αρχή ως το τέλος. Χωρίς διαφημίσεις, χωρίς λιπαντικό, χωρίς σάλιο, χωρίς έλεος. Μόνο με αγνή πώρωση, δείχνοντας πόσο υπέροχα έχει μεγαλώσει αυτά τα 15 χρόνια σε ένα μοντέρνο κλασσικό άλμπουμ. Στο ομώνυμο και στο “You can’t stop steel” (που βγήκε το καλώδιο του κιθαρίστα από τη βουτιά κάποιου και συνέχισαν κανονικά παρόλα αυτά), το Κύτταρο θύμιζε κερκίδα γηπέδου….όχι ότι στα υπόλοιπα πήγαινε πίσω! Στο “Violence on violence” ειδικά (ίσως το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου), η βία ξέφυγε με τα κορμιά να πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο! Ο Athenar, ως σωστός frontman, ξέρει πως να κερδίζει το κοινό του. Τη μια στιγμή, με σεξουαλικά αστεία (“we’re animals, we have hands to touch boobies, how do you say boobies in Greek?” ενώ όταν ο κιθαρίστας τους έδινε μπύρα σε κάτι κοπέλες στη πρώτη σειρά είπε το αμίμητο “He’s a giver, he’s a generous man, ladies”), που έρχονται και δένουν άρρηκτα με την αισθητική της μπάντας.
Από την άλλη, με το πόσο πολύ υποστηρικτικός είναι προς τους φίλους του στους HELLRIPPER, απαιτώντας όλο και δυνατότερο χειροκρότημα για εκείνους όταν ανέφερε το όνομα τους και την εμφάνιση τους. Τους αφιέρωσε και κομμάτι “They say “all hail the goat”, we say ALL HAIL HELL!” με το κοινό από κάτω σε φρενίτιδα. Το δε “Black rock’n’roll” (του rock’n’roll το κάγκελο γενικότερα!), έκανε όλο το Κύτταρο να χορέψει δυνατά. Φυσικά, οι ύστερες δουλειές δεν έμειναν ιδιαίτερα παραπονεμένες, με το υπέρτατο “Fucking speed and darkness” να έρχεται από το “Rebirth by blasphemy” και καπάκια το “F.O.A.L.” από το “Hellish expectations” με τον γράφοντα εν εξάλλω! Κάπου 70-75 λεπτά μετά, οι MIDNIGHT έχουν κατέβει θριαμβευτές από το σανίδι. Για την ακρίβεια, ο Athenar πήγε με crowdsurfing μέχρι το μπαρ για μπύρα (όπως μας είπε χαρακτηριστικά!), ενώ οι αγκαλιές που εισέπραξε από το κοινό παίζει να τον έκαναν πρακτικά αθάνατο από τα όσα χρόνια ζωής του δώσανε.
Η άποψη μου για τους MIDNIGHT, κάθε φορά επιβεβαιώνεται. Τιτάνια μπαντάρα, κλασσική πλέον, ενώ φυσικά, μιλάμε για τους αξιότερους διαδόχους αυτού που έκαναν κάποτε οι VENOM αλλά και οι MOTORHEAD. Επιπλέον, επιβεβαιωμένα φέρνουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο σε αυτές τις μουσικές, μιας και το μουσικό τους αμάλγαμα, είναι φτιαγμένο για thrashers, blacksters, punk-άδες και τα ρέστα. Ωμή δύναμη, σωστή νοοτροπία και σαρωτική επί σκηνής ενέργεια. Το αυτό ισχύει και για τους HELLRIPPER, που μπορεί πιο “περιπετειώδεις” μουσικά/αισθητικά, αλλά δεν ξεχνάνε ποτέ πως να είναι καταστροφικοί στο σανίδι. Δεν προκαλεί λοιπόν ουδεμία έκπληξη που αυτοί οι λεβέντες από τις δύο διαφορετικές πλευρές του Ατλαντικού, έχουν κάνει τόσο ωραίο χωριό! Και αποδειδειγμένα έτσι; Όχι για τα μάτια του κόσμου! Και κάπως έτσι, μια Τρίτη στο κέντρο της Αθήνας, έμοιαζε με ένα μικρό Σαββατοκύριακο. Ξύλο με φίλους, αγκαλιές, γκαρίδες και όμορφες στιγμές. Αυτά. Και εις άλλα, με υγεία!
YOU CAN’T STOP STEEL!
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου
