"/>
Πόσο το λατρεύω αυτό το άλμπουμ! Σαν σήμερα, το 1998, οι ΑΡΧΟΝΤΕΣ SLAYER, κυκλοφόρησαν το πιο πειραματικό τους άλμπουμ. “Diabolus in musica”. Με τίτλο εμπνευσμένο από την νότα που απαγορευόταν τον Μεσαίωνα να παίζουν οι μουσικοί (συγκεκριμένα, η περίφημη ελαττωμένη πέμπτη), το συγκεκριμένο εκπληκτικό άλμπουμ, βρίσκει τους SLAYER να επηρεάζονται έντονα, από τις μπάντες με τις οποίες περιόδευσαν νωρίτερα στη δεκαετία, όπως οι BIOHAZARD και οι MACHINE HEAD, με τη γκρούβα να περνάει ακόμα πιο έντονα στη μουσική των Σφαγέων της καρδιάς μας! Πολλοί είπαν τότε την ομορφιά τους….”βοήθησε” και το γεγονός ότι πρόκειται για την μοναδική κυκλοφορία των SLAYER που δεν έχει το κλασσικό λογότυπο.
Αρχικός τίτλος “Violent by design”, ο οποίος απορρίφθηκε επειδή ο Kerry King τον θεώρησε πολύ συνηθισμένο. Αντ’ αυτού, επιλέχθηκε ο τίτλος “Diabolus in musica” που τους ήρθε με φαξ (οι νεότεροι αναγνώστες, ρωτήστε τους γονείς σας παρακαλώ πολύ!). Θα συμφωνήσω με τον πρόσφατα εορτάζοντα καράφλα, μια και το “Diabolus in musica” έρχεται και δένει με τη φύση των SLAYER, αλλά και του δίσκου, εν προκειμένω. Κυρίως γιατί οι SLAYER, πειραματίστηκαν με τα “απαγορευμένα” γκρουβάτα riffs. “Βάλανε βερμούδες οι SLAYER, χαλάσανε” λέγανε διάφοροι! Το ότι η ρίζα πολλών τέτοιων riff είναι οι ίδιοι οι SLAYER, φυσικά, είναι κάτι που περνάει στα ψιλά κατά πως φαίνεται! Οπότε, αντιδάνειο ολκής!
Ωραία, τώρα που σας δώσαμε να καταλάβετε τι παίζει ακριβώς, πάμε να το κατατάξουμε!
The “Diabolus in musica” countdown
11) “Love to hate” (3.06): Άχαρη θέση για ένα καθόλα αξιόλογο και σοβαρό κομμάτι, απλά είναι το υποδεέστερο των λοιπών 10 κομματιών. Ωραίο μπάσιμο που για κάποιο λόγο το εφέ που χρησιμοποιήθηκε μου θύμισε ALICE IN CHAINS. Για άλλους θα ήταν και single για τον δίσκο τους. Για τους SLAYER, ένα ακόμα πολύ καλό κομμάτι που τους βγήκε εγκαίρως σε έναν δίσκο που εμπλούτισε τον ήχο τους, φροντίζοντας παράλληλα να διατηρήσει την ταυτότητα τους.
YOU LOVE TO HATE ME, BUT YOU WON’T KILL ME
10) “In the name of God” (3.39): Ακόμα καλύτερο κομμάτι. Το λες και πρόδρομος του (υποδεέστερου κατ’εμέ) “God hates us all”, αλλά έχει ένα φοβερό solo στην αρχή. Η δε γκρούβα του, αποτελεσματική και πηγαίνει το κεφάλι πάνω κάτω σαν του Kerry King. Όπως πρέπει να είναι δηλαδή. Το δε κόψιμο στο φινάλε, είναι τόσο αναθεματισμένα πωρωτικό, που λες δεν γίνεται να το κάνουν να φαίνεται τόσο εύκολο! Το μοναδικό κομμάτι που ανησύχησε κάπως στιχουργικά τον Araya, χωρίς να στέκεται εμπόδιο στο να μπει στον δίσκο.
ANTICHRIST IN THE NAME OF GOD
9) “Death’s head” (3.30): Μετά την σφαλιάρα του “Bitter peace” ένα γκρουβάτο θέμα στα τύμπανα και κοφτές κιθάρες, αρκούν για να καταστρέψουν τον σβέρκο. Ο Bostaph, φυσικά, διαλύει τα δέρματα λες και του χρωστάνε λεφτά, ενώ ο Araya ακούγεται τρομερός! Μάλιστα, ακούμε πολύ έντονα το μπάσο του σε αυτό το κομμάτι, με τις παύσεις να είναι πανέξυπνη συνθετική ιδέα. Μια ιδέα η οποία εμφανίστηκε στους ύστερους δίσκους, όταν κατέβαζαν γκάζια (αλλά και σε γκάζια). Μια άλλη πτυχή των SLAYER, που καταστρέφει κάθε αμφιβολία στο διάβα της!
8) “Overt enemy” (4.40): Κρυφό χαρτί του δίσκου, αυτό εδώ. Δεν ξέρω πόσοι συζητάνε για το πόσο σπουδαίο κομμάτι είναι, αλλά γι αυτούς θα μιλήσω εγώ σήμερις. Τα φωνητικά του Araya που ακούγονται λες και περιμένει στο σοκάκι να σου ανοίξει το κεφάλι με βαριοπούλα. Τα υπέροχα solo, η riff-άρα στη μέση που επιταχύνει ελαφρώς το κομμάτι ίσα ίσα για να μην ξεχνιόμαστε, όλα φωνάζουν SLAYER στο σήμερα, με διάθεση να κοιτάξουν πολλούς “νέους” στα μάτια! Η δε πένα, στιχουργικά, στάζει φαρμάκι!
CAST OUT THE DEMIGOD, DETHRONE THE DEMAGOGUE
7) “Screaming from the sky” (3.13): Όταν οι SLAYER κατεβάζουν ταχύτητες, αφήνοντας τα μασίφ riffs να αναπνεύσουν, ή και τα πιο τεχνικά να αναδειχθούν, είναι μια αποθέωση. Ένας Araya, που ουρλιάζει μέχρι να τον ακούσει ο ουρανός ο ίδιος, με ορισμένα εφέ της εποχής, να προσθέτουν αυτό ακριβώς που χρειάζεται το κομμάτι. Ίσως τα κορυφαία solos στον δίσκο, με τους Hanneman/King να δείχνουν πράγματα παραπάνω από όσα τους αναγνωρίζει ο πολύς κόσμος!
6) “Scrum” (2.19): Ίσως τα καλύτερα τύμπανα του Bostaph στο δίσκο. Κομμάτι – σφαγείο, οι SLAYER κάνοντας αυτό που ξέρουν καλύτερα, να διαλύουν τα άλατα του σβέρκου σε υψηλές ταχύτητες, σε ένα ακόμα κρυφό χαρτί, κομμένο και ραμμένο για διάλυση συναυλιακών χώρων. Το “Dittohead” του δίσκου (ή το “Sex.murder.art” άμα προτιμάτε). Τα μικρά breaks, υπάρχουν μόνο για να παίρνεις μικρές αντίστοιχες ανάσες, σαν να είσαι στο ring και να τις τρως από τον Mike Tyson.
RIPPING FLESH, SPITTING TEETH!
5) “Perversions of pain” (3.31): Μπαίνει η ομοβροντία του Bostaph, ο σβέρκος παρακαλάει για έλεος παρόλο που το κομμάτι είναι mid-tempo στην ουσία, οι αρρωστημένες μελωδίες στο ρεφρέν αλλά και καπάκια από το ρεφρέν σε κάνουν και ανατριχιάζεις από τον τρόμο, προτού οι SLAYER αποφασίσουν ότι ήρθε η ώρα να σου θυμίσουν, ποιος κάνει κουμάντο, μαρσάροντας δίχως αύριο σε ένα πωρωτικότατο ξέσπασμα πέραν φαντασίας. Φυσικά τα αρπίσματα, κολακεύουν τα μάλα την ατμόσφαιρα του αρρωστημένου αυτού ύμνου, που διεκδικεί τον τίτλο του πιο περιπετειώδους του δίσκου.
PERVERSIONS OF PAIN, SEEP FROM MY EYES
4) “Desire” (4.19): Προσωπικό βίτσιο το συγκεκριμένο κομμάτι, παιδιά. Δεν έχω ακούσει κομμάτι για ερωτική επιθυμία, που να βγάζει τόση αρρώστια, τόσο τρόμο, τόσο το συναίσθημα ότι αίμα στάζει από το ταβάνι και κάτι, κάποιος, κάπως….περιμένει, γρυλλίζοντας πράγματα που μάλλον είναι οι τελευταίες λέξεις που θα ακούσεις προτού πεθάνεις. Φυσικά θα το άκουγα από τους SLAYER, φυσικά θα το άκουγα έτσι. Τα αρπίσματα στο ρεφρέν είναι φανταστικά και πανέξυπνα, προσθέτοντας στον προαναφερθέντα τρόμο. Το πως παίζει με τις δυναμικές ο Bostaph….για σεμινάριο!
DESIRE, I WOULD KILL FOR YOU
3) “Stain of mind” (2.02): ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ RIFF-ΑΡΑ, από αυτές που πολλές nu metal/groove metal/οτιδήποτε μπάντες, θα σκότωναν άνθρωπο να είχαν γράψει. Και πάνω από όλα, ένα κομμάτι τόσο ατόφια και φρέσκα SLAYER, που εκπροσώπησε σοφά το δίσκο σαν πρώτο single. Πανέξυπνα παίζουν με τη γκρούβα εδώ οι Σφαγείς, το μυαλό όχι απλά λεκέ δεν έχει, αλλά πονάει για τη πάρτη τους! Υπάρχει ένα πολύ ωραίο performance video στο “Soundtrack to the apocalypse”, μια και κανένα κομμάτι του δίσκου, δεν είχε κανονικά επίσημο video clip.
LET THE PUREST STAIN OF MIND WASH THE VIRTUE FROM YOUR EYES
2) “Point” (4.13): Ο επίλογος σε ένα εκπληκτικό άλμπουμ. Όχι σβήσιμο, όχι χαλάρωση, όχι πια δάκρυα….μόνο τσιτωμένες φλέβες, μάτι που γυαλίζει και ένας Araya να θέλει να γευτεί τον ίδιο σου τον θάνατο. Άμα στο “point is where all die” δεν σου γυρίσει το μάτι με κάποιον τρόπο, δεν βγάλεις αφρούς από το στόμα, γρυλλίζοντας σαν άγριο ζώο σε περίοδο οίστρου, άμα δεν φύγεις με κεφαλιά στον κοντινότερο τοίχο, τότε….συγχαρητήρια! Έχεις φτάσει σε επίπεδο γαλήνης όπου οι μοναχοί στο Θιβέτ είναι τραμπούκοι μπροστά σου. Κομμάτι έγκλημα και τιμωρία μαζί. Τελεία.
NO JUDGEMENT, JUST PUNISHMENT
1) “Bitter peace” (4.32): Ένα από τα 10 αγαπημένα μου κομμάτια SLAYER όλων των εποχών. ΖΗΛΕΥΩ όσους τυχερούς το έχουν ακούσει ζωντανά. Από την ασήκωτη γκρούβα της εισαγωγής και του μεσαίου μέρους, στα γκάζια όπως μόνο οι SLAYER ξέρουν να τα γράφουν, με ένα από τα πιο πωρωτικά ρεφρέν που έχουν γράψει ποτέ. Ο δε τίτλος, σύμφωνα με τον Jeff, μιλάει για όσους κατά βάθος θέλουν πόλεμο, όχι ειρήνη. Έτσι, παρόλο που η ειρήνη υπάρχει, αφήνει μια πικρή επίγευση, μια και ανά πάσα ώρα και στιγμή, αυτό μπορεί να τελειώσει.
MURDER WITHIN THE SKIN, ENGRAVE THE ART OF WAR
BONUS ROUND:
Δύο κομματάρες που μπήκαν σε διάφορες εκδόσεις σαν bonus και θα ανέβαζαν κατακόρυφα το επίπεδο του δίσκου, είναι το αρρωστημένο “Wicked” και το γκρουβάτο “Unguarded instinct”. Παρατίθενται για την ευχαρίστηση σας.
O δίσκος, με τα χρόνια μεγάλωσε, μέστωσε, αγκαλιάστηκε….28 χρόνια είναι αυτά στο κάτω κάτω της γραφής! Επίσης, τους έφερε για δεύτερη φορά στην χώρα μας, σε δύο συναυλίες που ακόμα συζητιούνται με support τους νεοσύστατους τότε SYSTEM OF A DOWN. Εγώ από την άλλη, το αγκάλιασα από την αρχή, γιατί μίλησε στη τσαντισμένη καρδιά μου με το δικό του τρόπο. Και εξακολουθεί να το κάνει, καλή ώρα στην ακρόαση που μόλις τελείωσε ενώ γράφονται αυτές οι τελευταίες γραμμές. Εύχομαι να σας θύμισα πράγματα και καταστάσεις, κυρίως όμορφες. Στη τελική, για SLAYER μιλάμε.
Γιάννης Σαββίδης
