ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Theli” – THERION
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jan Peter Genkel / Gottfried Koch
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά / Κιθάρες / Πλήκτρα – Christofer Johnsson
Κιθάρες – Jonas Mellberg
Μπάσο – Lars Rosenberg
Drums / Φωνητικά – Piotr Wawrzeniuk
Υπάρχουν όλες οι μπάντες που απαρτίζουν το Symphonic Metal, και υπάρχουν και οι THERION οι οποίοι δεσπόζουν μόνοι τους στην δικιά τους κορυφή. Μία μπάντα η οποία παίζει μπάλα μόνη της, μιας και κανείς δεν έχει καταφέρει να κάνει κάτι αντίστοιχο, πόσο μάλλον τόσο επιτυχημένα. Η αρχή αυτής της πορείας έσκασε ως σεισμός μεγατόνων με το “Theli” που ταρακούνησε το μουσικό σύμπαν, και ταύτισε το συγκρότημα με το οπερατικό στοιχείο. Σε μία συνθήκη η οποία θα μπορούσε κάλλιστα να μην δουλέψει όπως έπρεπε, επομένως πρέπει να ευχαριστήσουμε τα άστρα που ευθυγραμμίστηκαν ώστε ο δίσκος αυτός να γίνει εμπορική επιτυχία.
Ο Christofer Johnsson ξεκίνησε τη μπάντα από Death Metal αφετηρία, και για τέσσερις full-length κυκλοφορίες αυτό ήταν το είδος που υπηρετούσε. Η τέταρτη από αυτές, το “Lepaca Kliffoth”, ήταν και η πρώτη κυκλοφορία υπό τη στέγη της Nuclear Blast, το οποίο σε καμία περίπτωση δεν ήταν αποτυχία, αλλά δεν μοσχοπούλησε κιόλας. Ο Christofer πιστεύοντας πως το Death δεν είχε κάτι άλλο να του προσφέρει δημιουργικά, είχε βρεθεί σε σταυροδρόμι, το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει μέχρι και στη διάλυση των THERION. Οι ορχηστρικές ιδέες καθώς και η επιτυχία του “The beauty in black” τα οποία υπήρχαν στο Lepaca όμως, έδωσαν μία νέα σπίθα στον δημιουργό. Θέλησε λοιπόν να γράψει ένα άλμπουμ όπου οι χορωδίες θα ήταν ο κύριος τραγουδιστής, αδιαφορώντας για τα περιοριστικά όρια των ιδιωμάτων.
Το πρόβλημα φυσικά ήταν πως έπρεπε να πείσει την Blast να χρηματοδοτήσει το project, επενδύοντας ένα από τα μεγαλύτερα ποσά που είχε δώσει μέχρι τότε. Τα χρήματα θα πήγαιναν στη δουλειά ενός συγκροτήματος που μέχρι τότε κινούνταν στα πλαίσια του underground, σε ένα ηχητικό πείραμα που ήταν τεράστιο ρίσκο για την εποχή. Ευτυχώς για όλους, ο Σουηδός συνθέτης είναι πεισματάρης και τελειομανής, η εταιρεία τον πίστεψε, και το αποτέλεσμα ήταν μία ηχητική επανάσταση η οποία ήρθε συνοδευόμενη από την εμπορική επιτυχία, σηματοδοτώντας μία νέα εποχή γεμάτη καταξίωση για το συγκρότημα.
Το “Theli” βέβαια είναι τόσο μεγάλο, που ξεχωρίζει ακόμα και από την μετέπειτα δισκογραφία του group. Καταφέρνει να ανελιχθεί στην κορυφή των προτιμήσεων αρκετών οπαδών, πράγμα ακραίο αν αναλογιστούμε πως κάπου εκεί μέσα υπάρχουν τα “Vovin”, “Secret of the runes” και “Lemuria” μεταξύ άλλων. Σε αυτό οφείλεται το γεγονός πως δεν είναι δίσκος μίας καθιερωμένης ηχητικής κατεύθυνσης με προηγούμενο. Στο “Vovin” ήταν σχεδόν ξεκάθαρη η κατεύθυνση που έπρεπε να ακολουθηθεί. Στο “Theli” πάλι όχι. Γεφύρωσε παρελθόν με μέλλον, διατηρώντας κάποια στοιχεία από την πρότερη εποχή όπως τα φωνητικά του Christofer, ενώ ακόμα και το μουσικό κομμάτι στηρίζεται πολύ σε Metal φόρμες διατηρώντας την επιθετικότητά του. Έτσι, συνθέσεις όπως τα “Cult of the shadows”, “In the desert of Set” και “Invocation of Naamah” συνυπάρχουν με το μαγευτικό δεκάλεπτο έπος “The siren of the woods”. Σε ενδιάμεσες καταστάσεις, το “Nightside of Eden” είναι το απόλυτο ατμοσφαιρικό και goth άσμα, ενώ τα τρία instrumental έχουν περισσότερο χαρακτήρα από ολόκληρες δισκογραφίες, με αποκορύφωμα το “Grand finale/ Postludium”. Δεν ξέχασα κάτι, όπως γίνεται στις εμφανίσεις τους επί σκηνής, έτσι άφησα κι εγώ το καλύτερο για το τέλος. “To mega therion” λοιπόν και τα λόγια είναι περιττά μπροστά σε αυτό το ασύλληπτο μεγαλούργημα που συνδυάζει στον υπέρτατο βαθμό ένταση, λυρισμό, χορωδίες, καθαρά και επιθετικά φωνητικά, δημιουργώντας μία αψεγάδιαστη σύνθεση που σε εξίμισι λεπτά συνδυάζει τα πάντα.
Αυτό το αριστούργημα λοιπόν, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, κλείνει φέτος τα 30 του χρόνια. Είναι μια κυκλοφορία που δεν θα αλλοιωθεί από τόν χρόνο, ενώ δεν έχει συναγωνισμό ούτε από άλλες μπάντες, αλλά ούτε και από το ίδιο το συγκρότημα που το συνέθεσε. Και το γεγονός πως δεν έγινε/γίνεται προσπάθεια δημιουργίας κάτι αντίστοιχου, δίνει τεράστιο κύρος στον Christofer, ο οποίος πάντα προσπαθεί να επεκτείνει τους συνθετικούς του ορίζοντες, είτε αρέσει είτε όχι. Με αυτήν ακριβώς την αυθάδεια κατάφερε να δημιουργηθεί το “Theli”, και μπορεί χωρίς αυτό το Symphonic Metal να έβρισκε κάπως τον δρόμο του, το σίγουρο είναι όμως πως η σκληρή μουσική θα ήταν πολύ πιο φτωχή.
Παύλος Παυλάκης
