"/>
Το τελικό αποτέλεσμα φανέρωσε την πιο ευκολοάκουστη ηχητική τους πλευρά μέχρι τότε και προάγγελος του δίσκου των STORM, που ηχογραφήθηκε μετά από ένα εξάμηνο. Το κοινό τους στοιχείο είναι η ατμόσφαιρα που διαμορφώνουν οι κιθάρες που ακολουθούν μια γραμμική mid tempo συνθετική προσέγγιση, έχοντας μέχρι και ανάλογες απαγγελίες. Το καταληκτικό instrumental, “I en svart kiste”, μπορεί να θεωρηθεί προπομπός του “Fjelltronen” του WONGRAVEN project. Και τα δύο αυτά άλμπουμ κυκλοφόρησαν από τη Moonfog, την εταιρία που έστησε ο Satyr ως sub label της Tatra, αποφεύγοντας την αναζήτηση εταιρίας σε μια περίοδο που υπήρχαν πολλά underground labels για τις πρώτες black metal κυκλοφορίες από τη Νορβηγία. Αυτό το γεγονός δείχνει και τις δυνατότητες που υπήρχαν τότε για τους νεαρούς μουσικούς να στήσουν ακόμα και δική τους εταιρία. Βέβαια η κακή διανομή της Tatra εμπόδισε στο να γίνουν αυτά τα άλμπουμ περισσότερο γνωστά, κάτι που άλλαξε άρδην με την αναγνωρισιμότητα που απέκτησαν μετά την κυκλοφορία του “Nemesis divina” το 1996.
Καταληκτικά αυτό το άλμπουμ για εμένα παραμένει από τότε που κυκλοφόρησε ως ένα κολλάζ ιδεών που αφέθηκαν σε δεύτερη μοίρα μετά την επιλογή των καλύτερων που περιλαμβάνονται στο φοβερό πρώτο τους άλμπουμ. Είναι, όμως, αντιπροσωπευτικό δείγμα της τάσης που υπήρχε στη νορβηγική σκηνή εκείνης της εποχής για ένταξη της folk μουσικής.
Η remastered επανακυκλοφορία του με αλλαγμένο εξώφυλλο έχει ακόμα πιο ευκολοάκουστο ήχο, κάτι που μάλλον οφείλεται στο ότι ο Satyr ακολουθεί την ίδια προσέγγιση και στον σημερινό ήχο των SATYRICON.
Λευτέρης Τσουρέας
