"/>
Πάμε ξανά πίσω στο άλμπουμ. H μπάντα αντιμετώπισε και οικονομικές δυσκολίες κατά την παραγωγή του άλμπουμ επειδή η Elektra Records ήταν αρχικά διστακτική να τους δώσει ένα μεγάλο ποσό ως προϋπολογισμό, λόγω της σχετικά μέτριας αποδοχής του “Breaking the chains”, το οποίο για να λέμε και την αλήθεια ούτε καμία ιδιαίτερη επιτυχία γνώρισε, ούτε και τίποτα το σπουδαίο ήταν. Η Elektra Records πίεζε επίσης τη μπάντα να παραδώσει ένα άλμπουμ-επιτυχία, δεδομένου ότι το μέλλον τους με την εταιρεία εξαρτιόταν από αυτό. Έτσι οι DOKKEN έπρεπε να δουλέψουν με ένα πολύ περιορισμένο budget, γεγονός που πρόσθεσε άγχος και ένταση στην μπάντα σε μια ήδη δύσκολη διαδικασία ηχογράφησης συνειδητοποιημένοι ότι η αποτυχία θα μπορούσε να σημαίνει το τέλος της καριέρας τους με μια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία..
Οι διαφωνίες μεταξύ Dokken και Lynch κατέληξαν σε επικούς καυγάδες όσον αφορά τον ήχο της κιθάρας και κατ’ επέκταση τον ήχο του συγκροτήματος φυσικά, σε σημείο που αποφάσισαν να ηχογραφούν ξεχωριστά προκειμένου να μην τσακώνονται. Ο τραγουδιστής ήθελε πιο προσιτό ήχο, ο κιθαρίστας ήθελε η κιθάρα του να «οδηγεί» το ύφος του συγκροτήματος. Ο Don Dokken, αργότερα δήλωσε ότι ένιωθε τρομακτική πίεση κατά την ηχογράφηση του “Tooth and Nail”. Δυσκολευόταν με τις υψηλές προσδοκίες και τις εσωτερικές συγκρούσεις, αισθανόταν απομονωμένος από την υπόλοιπη μπάντα, καθώς οι εντάσεις ειδικά με τον Lynch, τον έκαναν να θέλει να είναι απομονωμένος, όταν ερχόταν η ώρα να ηχογραφήσει τα φωνητικά. Παράλληλα οι ίδιες εντάσεις οδήγησαν και σε αλλαγή παραγωγού. Αρχικά, ο Tom Werman, ο οποίος έκανε τις παραγωγές για τους MOTLEY CRUE και CHEAP TRICK, προσλήφθηκε για την παραγωγή του “Tooth and nail.” Ωστόσο, ο George Lynch και ο Don Dokken, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν ήταν ικανοποιημένοι με την προσέγγιση του Werman, με αποτέλεσμα να καλέσουν τον Michael Wagener!
Τελικά, και με παράδοξο τρόπο αυτή η σύγκρουση λειτούργησε δημιουργικά και θετικά με αποτέλεσμα να υπάρξει μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στις δύο αυτές τάσεις. Στην επίλυση όλων αυτών, καθοριστικό ρόλο έπαιξε και ο ερχομός του Jeff Pilson, ο οποίος αντικατέστησε τον Juan Croucier μετά την αποχώρησή του για να ενταχθεί στους RATT. Η άφιξη του Pilson έφερε ενέργεια στη μπάντα, έπαιξε βασικό ρόλο στη σύνθεση των τραγουδιών αλλά και οι διπλωματικές του ικανότητες βοήθησαν να μετριαστούν κάπως οι εσωτερικές εντάσεις, και λειτούργησε σε πολύ μεγάλο βαθμό πυροσβεστικά στην διάρκεια των ηχογραφήσεων του “Tooth and nail”. Όμως τίποτα από όλα αυτά τελικά δεν είναι ορατά όταν ακούς το άλμπουμ, το οποίο δείχνει τις δυνατότητες της μπάντας να γίνει πρωταγωνιστής εκείνα τα χρόνια στην Αμερικάνικη metal σκηνή και να γνωρίσει επιτυχία. Παράδοξο; Ναι είναι παράδοξο για μια μπάντα με τόσες εντάσεις να κυκλοφορεί ένα τόσο καλό άλμπουμ, και όχι μόνο αυτό, θα ακολουθήσουν και ακόμα δυο ακόμα καλύτερα. Δεν ξέρω τι συμπέρασμα μπορεί κανείς να βγάλει από αυτή την ιστορία, αλλά προσωπικά εμένα με εντυπωσιάζει. Όμως ακόμα και σήμερα εάν ακολουθήσει κανείς δηλώσεις τους, θα διαπιστώσει πόσο χάος υπάρχει στις σχέσεις τους, πόση ένταση και πόσος θυμός.
Αν από το άλμπουμ ήταν να ξεχωρίσει ένα τραγούδι αυτό σίγουρα ήταν το “Alone again” μια μπαλάντα που έγινε μεγάλη επιτυχία για την μπάντα, και ένα από τα κλασικά hit των 80s, φτάνοντας στο Νο. 64 στο Billboard Hot 100 και μέχρι σήμερα κρατά μια χαρά η μπογιά της. Επίσης τα “Just got lucky” (νο 27 στο Billboard mainstream rock chart), “When heaven comes down”, “Into the fire”, “Turn on the action”, “Don’t close your eyes” είναι υποδείγματα εμπορικού hard n heavy ήχου, κλασικά DOKKEN τραγούδια που άντεξαν στον χρόνο και έκτισαν την φήμη τους παγκοσμίως. Εμπορικά σίγουρα το άλμπουμ ήταν επιτυχία αφού έφτασε μέχρι το νο. 49 στο Billboard και αργότερα έγινε και πλατινένιο από την RIAA μιας και οι πωλήσεις του ξεπέρασαν το ένα 1.000.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δημήτρης Σειρηνάκης
