"/>
Αρχικά οι υπεύθυνοι της Neat Records όταν άκουσαν το κομμάτι, τρομοκρατήθηκαν από τη διάρκεια και τη δομή του και δεν ήθελαν να το κυκλοφορήσουν. Η επιμονή όμως των VENOM να ηχογραφηθεί το κομμάτι ατόφιο χωρίς περικοπές απέδωσε τελικά καρπούς.
Ο δίσκος προκάλεσε σοκ όταν βγήκε, φανταστείτε ότι το ομώνυμο κομμάτι καταλάμβανε μόνο του την πρώτη πλευρά του βινυλίου, κάτι εντελώς ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή. Προσθέστε και το επιβλητικό εξώφυλλο που παραπέμπει σε δερματόδετη Σατανιστική Βίβλο (The book of Armageddon όπως γράφει στη “ράχη” του) και έχετε μια πλήρη εικόνα. Όσο για την δεύτερη πλευρά, εδώ έχουμε τους VENOM που ξέρουμε και αγαπάμε από τα δύο προηγούμενα άλμπουμ. Και μπορεί το ομώνυμο κομμάτι να επισκιάζει τα υπόλοιπα τραγούδια του δίσκου, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε και εδώ κάποια πολύ δυνατά κομμάτια. Ιδανικό ξεκίνημα της δεύτερης πλευράς και γκολ από τα αποδυτήρια με το speedαριστό και κλασικό πλέον “Rip ride”. Η, ας πούμε, πιο τεχνική πλευρά των VENOM έρχεται ξανά στην επιφάνεια με το τρομερά υποτιμημένο “Genocide” και το απρόσμενα μελωδικότατο solo του Mantas αλλά και με το ακόμα πιο ψαγμένο “Cry wolf”. Συνέχεια με το “Stand up (and be counted)”, τραγούδι άκρως συναυλιακό, αφιερωμένο στους Legions, όπως έλεγαν χαρακτηριστικά οι VENOM τους οπαδούς τους, που όμως έχω την εντύπωση ότι χωλαίνει ελαφρώς σε σύγκριση με τα υπόλοιπα. Αντίθετα, το “Women, leather and hell” είναι σαφώς ανώτερο και επαναφέρει τους VENOM στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις των υψηλών ταχυτήτων , ξεκάθαρα όμως τα “Rip ride”, “Genocide” και “Cry wolf” είναι τα κρυμμένα διαμαντάκια του δίσκου. Αφήνω για το τέλος , ποιο άλλο, το διαβόητο “Aaaaaarrghh” , που έρχεται να ισοπεδώσει κάθε ίχνος τυχόν σοβαρότητας μέσα από μία οχλαγωγία θορύβου και χαβαλέ, που πάντα διέκρινε τους VENOM. Ένα από τα πιο χιουμοριστικά τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ, μια κατηγορία από μόνο του!
Προφανώς και οι αντιδράσεις ήταν τότε διχασμένες καθώς οι οπαδοί δυσκολεύτηκαν αρχικά να χωνέψουν αυτήν την πτυχή των VENOM, άσχετα αν πια ο δίσκος θεωρείται κλασικός . Από την άλλη, οι VENOM (τουλάχιστον εκείνη την εποχή) πάντα έκαναν του κεφαλιού τους, μη λογαριάζοντας τίποτα και κανέναν. Και η ιστορία τους δικαίωσε με τον καλύτερο τρόπο. Δυστυχώς όμως, το “At war with Satan” έκλεισε ένα κεφάλαιο τριών εκπληκτικών πρώτων δίσκων, καθώς το “Possessed” που ακολούθησε ένα χρόνο αργότερα ήταν σαφώς κατώτερο των προσδοκιών. Αυτά όμως θα τα πούμε μια άλλη στιγμή. Τώρα….
Once more, the Creature is summoned to deliver the declaration of war:
AT WAR WITH SATAN
Did you know that:
- Σύμφωνα με τον Cronos, όταν έκανε στο στούντιο μια μίξη της εισαγωγής του “At war with Satan” από το “Black metal” με το κανονικό κομμάτι, η συνολική διάρκεια ήταν…. (μαντέψτε!) 21.12! Τελικά η συνολική διάρκεια είναι μερικά δευτερόλεπτα παραπάνω, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν μειώνει το συγκεκριμένο εγχείρημα, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε και εσείς στο παρακάτω link
- Προφανώς λόγω της πολυπλοκότητας αλλά και της μεγάλης του διάρκειας, το “At war with Satan” δεν έχει παιχτεί ποτέ ολόκληρο ζωντανά παρά μόνο αποσπασματικά.
- Από το… θράσος των VENOM δεν γλύτωσε ούτε ο William Shakespeare, αφού έφτασαν οι αθεόφοβοι να παραφράσουν στο οπισθόφυλλο τις θρυλικές ατάκες που λένε οι μάγισσες στο “Macbeth”.
- Αρκετές είναι οι διασκευές που έχουν γίνει στα κομμάτια του δίσκου, εγώ προσωπικά ξεχωρίζω αυτή των FORBIDDEN στο “Rip ride” ενώ εξαιρετική θεωρείται και η επανηχογράφηση του από τους VENOM στα πλαίσια του bonus disc του “Cast in stone”.
- Σε περίπτωση που (ΠΟΛΥ ΚΑΚΩΣ) δεν έχετε αυτό το άλμπουμ στην κατοχή σας, αναζητήστε μια από τις επανεκδόσεις του από το 2002 και έπειτα, όπου θα βρείτε επιπλέον μερικά διαφημιστικά σποτ για το άλμπουμ, δύο εκτελέσεις του “Manitou”, και τα “Warhead”, “Lady lust”, “The seven gates of Hell”, “Woman”, “Dead of night” σε ένα χορταστικό πακέτο.
Θοδωρής Κλώνης
