"/>
Σύμφωνα με τον Warwick, ο τίτλος δηλώνει το ένστικτο που πρέπει να έχεις, ώστε να πετύχεις τους στόχους σου και να ζεις πραγματικά ευτυχισμένος. «Η ζωή δεν είναι δίκαια, ποτέ δεν ήταν ποτέ δεν θα είναι. Μερικές φορές πρέπει να διαθέτεις ένστικτο δολοφόνου απλά για να επιβιώσεις, στο ‘κυνήγι’ της ευτυχίας. Επειδή κανένας δεν μπορεί να κάνει για σένα, αυτό που θα πρέπει να κάνεις εσύ». Δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για «εκπτώσεις», όταν μιλάμε για τα «θέλω» και τις «ανάγκες» μας. Αρκεί, βέβαια, αυτά να μην έρχονται σε σύγκρουση με βασικές αξίες της ανθρώπινης ύπαρξης και να μην προκαλούν κακό στον διπλανό μας, έτσι; Τσαγανό είπαμε να έχουμε, όχι να είμαστε καθίκια!
Στο «ζουμί» τώρα της υπόθεσης, αν δούμε το “The killer instinct” ως νέο δίσκο και υποθέσουμε ότι κυκλοφορούσε φέτος, όλοι οι hard rockers θα σκίζαμε τα ρούχα μας από ενθουσιασμό. Οι THIN LIZZY είναι παραπάνω από απλά «παρόντες» σε τούτο το διαμάντι, με στοιχεία από όλες τις περιόδους τους ως κουαρτέτο/κουιντέτο, όπως είναι «παρόντες» και οι THE ALMIGHTY, λόγω Ricky Warwick. Οι κέλτικες δισολίες, ο bluesy χαρακτήρας και τα «πολεμικά» τύμπανα των πρώτων ταίριαξαν τόσο ιδανικά με το sleaze συναίσθημα των δευτέρων που ακούγοντάς το ξανά, έτσι, για να το «φρεσκάρω» λίγο έστω κι αν δεν χρειαζόταν, άφησα πάλι το θαύμα μου!
Πόσο ταλέντο μαζεμένο σε ένα σχήμα… Το δίδυμο Warwick/Johnson συνθετικά έχει και πάλι συνεργαστεί άψογα, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό από το ντεμπούτο. Σχεδόν ολόκληρο το άλμπουμ του «ανήκει» και εκτός από αυτό, οι δυο μουσικοί βάζουν τα γυαλιά σε όποιον τολμά να αμφισβητήσει τις ικανότητες και τις προθέσεις τους. Ο Scott Gorham έχει μια πιο διακριτική παρουσία σε σχέση με τις μέρες του στους THIN LIZZY, τον «ακούς» όμως, δεν είναι ότι είναι αμελητέος, κάθε άλλο! Ο Robbie Crane με τον Jimmy DeGrasso (πόσο υποτιμημένος drummer, γαμώτο…), το τέλειο rhythm section.
Κάποια στιγμή, σε ανύποπτο χρόνο, είχα περιγράψει τον ήχο του “The killer instinct” ως «οι THIN LIZZY αποφασίζουν να παίξουν μουσική στην Άγρια Δύση». Ακόμη το πιστεύω αυτό! Σίγουρα ισάξιο, μην σου πω και καλύτερο του “All Hell breaks loose”, έχει τραγουδάρες που αν τις άκουγε ο Phil θα τις εκτιμούσε δεόντως και μα την αλήθεια, ποιος μου λέει εμένα πως αν υπήρχε ακόμη ο Μαύρος Πάνθηρας και είχε την Αδύνατη Σαυρούλα, δεν θα σκάρωνε έναν τέτοιο δίσκο;
Από τα καλύτερα hard rock επιτεύγματα της μετά-millenium εποχής.
Ορθά κοφτά.
Δημήτρης Τσέλλος
