ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Inside the Electric Circus” – W.A.S.P.
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΙΑ: Capitol Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Blackie Lawless
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Blackie Lawless – φωνητικά, ρυθμική κιθάρα
Chris Holmes – κιθάρα
Johnny Rod – μπάσο, δεύτερα φωνητικά
Steve Riley – ντραμς, δεύτερα φωνητικά
To “Inside the Electric Circus” κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1986, ως τρίτο άλμπουμ των W.A.S.P. μέσα σε τρία χρόνια, σε μια περίοδο κατά την οποία το αμερικανικό heavy metal βρισκόταν σε πλήρη εμπορική άνθηση, το hard rock είχε κατακτήσει το MTV και η εικόνα είχε αποκτήσει σχεδόν την ίδια βαρύτητα με τη μουσική. Η βιασύνη αυτή (συνέπεια θα την μετέφραζε μια δισκογραφική εταιρία…) φαίνεται στο αποτέλεσμα, που έχει ορμή και σιγουριά αλλά όχι φρεσκάδα. Ο Blackie Lawless είχε χτίσει την εικόνα του συγκροτήματος πάνω στην πρόκληση, με θεατρικές συναυλίες και στίχους που προκαλούσαν έντονες αντιδράσεις, και το ερώτημα ήταν αν πίσω από αυτή την εικόνα υπήρχε το μουσικό υπόβαθρο ώστε το συγκρότημα να σταθεί από μόνο του.
Με αλλαγή στη σύνθεση, τον Johnny Rod στο μπάσο, και τον ίδιο τον Lawless στη ρυθμική κιθάρα δίπλα στον Chris Holmes, το σύνολο ακούγεται πιο συμπαγές και πιο στραμμένο στα τραγούδια παρά στο “show”.
Ο δίσκος ανοίγει με τρόπο που ταιριάζει απόλυτα στον τίτλο του: ο Lawless, σε ρόλο παρουσιαστή τσίρκου, προειδοποιεί για τα παράξενα που περιμένουν τον ακροατή, και αμέσως μετά ξεκινά το γρήγορο ομώνυμο κομμάτι. Ηχητικά, το άλμπουμ στέκεται ανάμεσα στο heavy metal και στο hard rock των μέσων της δεκαετίας του 1980, και σε σχέση με τους δύο προηγούμενους δίσκους έχει δυνατά ρεφρέν, πιο προσεγμένες ενορχηστρώσεις και πιο λείο ήχο, χωρίς να χάνει το προκλητικό του ύφος. Η παραγωγή, που ανέλαβε ο ίδιος ο Lawless, είναι καθαρή για τα δεδομένα της εποχής, με τις κιθάρες να ακούγονται καθαρά και τη φωνή να βρίσκεται μπροστά. Οι δύο κιθάρες δίνουν στα τραγούδια όγκο: ο Lawless στρώνει το έδαφος με τα ρυθμικά μέρη και ο Holmes κάνει εξαιρετική δουλειά με riffs γεμάτα όγκο και σόλο γεμάτα ένταση, ενώ οι Rod και Riley κρατούν στιβαρά το ρυθμό, χωρίς επιδείξεις δεξιοτεχνίας. Ο Lawless τραγουδά με τραχιά, επιθετική φωνή, αλλά ξέρει να κρατά τη φωνή του μελωδική όταν έρχεται η ώρα του ρεφρέν, και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο όπλο του συγκροτήματος.
Το “I Don’t Need No Doctor”, τραγούδι που έχει ερμηνεύσει και ο Ray Charles, παίρνει εδώ μια ορμητική heavy μορφή, και δείχνει πόσο καλά μπορούν οι W.A.S.P. να μετατρέπουν ένα ξένο υλικό σε δικό τους. Το single του δίσκου “9.5.-N.A.S.T.Y.” στηρίζεται σε έναν βαρύ, αργό ρυθμό με προκλητικό χαρακτήρα και είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική στιγμή του δίσκου, συμπυκνώνοντας το ύφος και τον ήχο των W.A.S.P. που μέχρι στιγμής είχαμε γνωρίσει, ενώ τα “Restless Gypsy” και “Shoot from the Hip” προσφέρουν μια πιο άμεση ροκ ενέργεια, με ρεφρέν φτιαγμένα για να τα τραγουδά το κοινό στις συναυλίες του συγκροτήματος.
Όσο όμως ο δίσκος προχωράει, η συνθετική μηχανή αρχίζει να «ρετάρει» αισθητά.
Η διασκευή του “Easy Livin’” των URIAH HEEP, δίνει την εντύπωση κομματιού που γεμίζει τον δίσκο παρά να τον εμπλουτίζει. Σε ένα άλμπουμ δώδεκα κομματιών, που ήρθε μετά από δύο δίσκους μέσα σε δύο χρόνια, η επιλογή μιας ακόμα διασκευής μοιάζει με λύση ανάγκης, σαν να μην υπήρχαν αρκετές νέες ιδέες για να καλυφθεί η διάρκεια. Δεν είναι κακή εκτέλεση, είναι όμως η στιγμή που ο δίσκος βαριανασαίνει αντί να προχωρά, και ενισχύει την αίσθηση ότι το υλικό του δεν έχει την ίδια δύναμη σε όλη του τη διάρκεια. Ο ίδιος ο Blackie Lawless, αργότερα παραδέχτηκε ανοιχτά, ότι υπέκυψε στις εξαντλητικές πιέσεις του management και της Capitol Records. Αντί να κάνουν ένα απαραίτητο διάλειμμα μετά από δύο χρόνια ασταμάτητης περιοδείας, κλείστηκαν στο στούντιο με ελάχιστες ιδέες, κάτι για το οποίο μετάνιωσε.
Κομμάτια όπως το “I’m Alive” ή το “Sweet Cheetah” κινούνται στους γνώριμους γρήγορους ρυθμούς, αλλά οι δομές τους θυμίζουν ανακυκλωμένες φόρμες από το παρελθόν, απογυμνωμένες όμως από ορμή και ενθουσιασμό. Στην ίδια κατηγορία και το “Mantronic” που περνά σχεδόν απαρατήρητο, βασισμένο σε αδύναμο riff και ρεφρέν που ξεχνιέται αμέσως μετά την ακρόαση. Με τίτλο που υπόσχεται θεατρικότητα και βιβλική παρακμή, το “King of Sodom and Gomorrah” προσφέρει μεν μια επιθετικότητα, αλλά κινείται και αυτό σε εντελώς προβλέψιμα μονοπάτια.
Το άλμπουμ κλείνει τελικά με το “The Rock Rolls On”, ένα κομμάτι που συμπυκνώνει όλη την αμηχανία της κυκλοφορίας. Ενώ ως τίτλος προσπαθεί να περιγράψει την κλασική rock ‘n’ roll νοοτροπία της μπάντας, συνθετικά ακούγεται σαν μια τυπική, διεκπεραιωτική στιγμή. Αντί για ένα εκρηκτικό φινάλε που θα σου άφηνε την επιθυμία να ξαναπατήσεις το play (ή να ξαναβάλεις τη βελόνα στην αρχή, αν προτιμάτε…) το “The Rock Rolls On” απλώς κλείνει τον δίσκο χωρίς να αφήνει κανένα ουσιαστικό αποτύπωμα, επιβεβαιώνοντας πως η μπάντα είχε ξεμείνει εντελώς από καύσιμα.
Σίγουρα το “Inside the Electric Circus” δεν είναι ένας καταστροφικός δίσκος, ούτε του λείπει εντελώς η ενέργεια του mid-80s heavy metal. Δεν είναι το πιο τολμηρό έργο των W.A.S.P., και φυσικά, ούτε εκείνο που θα διάλεγε κανείς για να τους γνωρίσει, και σίγουρα οι συντελεστές του «τσίρκου» φαίνονται λίγο κουρασμένοι στο τέλος της βραδιάς. Είναι όμως ένας δίσκος γραμμένος στον αυτόματο πιλότο που λειτούργησε ως το αναγκαίο καμπανάκι κινδύνου που ανάγκασε τον Blackie Lawless να αναθεωρήσει πλήρως τη συνθετική του φιλοσοφία και να οδηγηθεί, λίγο αργότερα, στη δημιουργική αναγέννηση με το “The Headless Children”.
Did you know that:
- Ο ίδιος ο Blackie Lawless δεν έχει κρύψει ποτέ την αντιπάθειά του για αυτόν τον δίσκο. Σε μεταγενέστερες συνεντεύξεις του έχει δηλώσει χαρακτηριστικά: «Ήταν ένας κουρασμένος δίσκος από μια κουρασμένη μπάντα» (“a tired record done by a tired band“).
- Το εξώφυλλο του άλμπουμ έκρυβε μια απίστευτη ταλαιπωρία για τον Blackie: Αυτό που φοράει στο εξώφυλλο δεν είναι στολή leopard, αλλά body paint! Ο Lawless υποχρεώθηκε να μείνει εντελώς ακίνητος για σχεδόν 8 ώρες ώστε οι artists να ζωγραφίσουν πάνω στο γυμνό του σώμα τις ρίγες της τίγρης.
- Το “I Don’t Need No Doctor” ηχογραφήθηκε αρχικά από τους W.A.S.P. ως B-side κάποιου single και όχι για το “Inside the Electric Circus”. Σύμφωνα με τον Blackie Lawless, όταν τα στελέχη της Capitol Records άκουσαν τη διασκευή, ενθουσιάστηκαν τόσο που σηκώθηκαν και χειροκρότησαν. Έτσι, το τραγούδι συμπεριλήφθηκε τελικά στο άλμπουμ του 1986, ενώ αργότερα απέκτησε και video clip.
- Το “Easy Living” μετά από 40 χρόνια: Οι W.A.S.P. άνοιξαν την περιοδεία “1984 To Headless” στις 10 Σεπτεμβρίου 2026 με τη διασκευή του “Easy Livin’”, που δεν είχαν παίξει ποτέ ζωντανά μέχρι τότε.
- Αν και το “I Don’t Need No Doctor” πρωτοηχογραφήθηκε από τον Ray Charles, η εκτέλεση των W.A.S.P. είναι μουσικά πολύ πιο κοντά στη διασκευή των HUMBLE PIE του 1971.
Πέτρος Καραλής
