"/>
Η μελαγχολία, η παραστατικότητα, το δραματικό στοιχείο της Βρετανικής σκηνής, που ήδη είχε ξεκινήσει να ξεχωρίζει στον extreme χώρο, μέσω των PARADISE LOST, των ANATHEMA και φυσικά των MY DYING BRIDE, παντρεύτηκε με thrash/death riffing και black metal αισθητική και απέδωσε ως καρπό της ένωσης, αυτό το υπέροχο μουσικό μνημείο.
Δεν είναι μόνο η μουσική που διαφέρει από την μετέπειτα πορεία του σχήματος, ακόμα και τα χαρακτηριστικά (πλέον) φωνητικά του Dani, εδώ δεν είναι και τόσο χαρακτηριστικά. Ίσα ίσα που και αυτά είναι πιο βαθιά, πιο μπάσα, πιο άγρια, ταιριάζοντας απόλυτα με το σύνολο του δίσκου
Τι είναι αυτό που κρατήθηκε όμως και σημάδεψε την αρχή της διαδρομής των FILTH; Μα φυσικά η θεματολογία. Από το πανέμορφο εξώφυλλο μέχρι και το στιχουργικό περιεχόμενο, όλη η του 18ου αιώνα, βαμπιρική αισθητική των Άγγλων είναι παρούσα, απλά με διαφορετικό περιτύλιγμα.
Ρομαντική ποίηση, μεγάλες εισαγωγές με πλήκτρα, επιρροές από τους VENOM μέχρι τους IRON MAIDEN, γυναικεία οπερετικά φωνητικά, είναι μερικά από τα στοιχεία που εισήγαγαν στο είδος οι FILTH, βγάζοντας ένα αξεπέραστο αριστούργημα, κάνοντας τους Βρετανούς να δείχνουν τους ματωμένους κυνόδοντές τους, όχι μόνο στην Νορβηγία αλλά και στον κόσμο. Πράγματα που πολλοί αναζητούν στο σήμερα, όπως η ωμότητα και η όχι και τόσο καθαρή παραγωγή, είναι μερικά από αυτά που χαρακτηρίζουν το άλμπουμ. Μπορεί ένα ντεμπούτο να είναι το αρτιότερο δημιούργημα ενός συγκροτήματος; Γιατί όχι. Ευτυχώς οι FILTH, δεν σταμάτησαν όμως εδώ.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
