"/>
ΟΚ, μπορεί στα γούστα μου να είναι ο λιγότερο αγαπημένος μου τραγουδιστής όλων όσων πέρασαν από τους ANNIHILATOR, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει. Το παλικάρι μπορεί, τέλος. Μια δεκαετία θα έμενε στη μπάντα άλλωστε. Επιπλέον, έχουμε το επίσης ρομαντικού περιεχομένου “Holding on” (άλλη μια μπαλάντα). Δεν έχω πρόβλημα με τις μπαλάντες (κάθε άλλο!), ειδικά των ANNIHILATOR ήταν πάντα σπουδαίες στιγμές (“Sounds good to me”, “Phoenix rising”, “It’s you”, “Innocent eyes”, “In the blood”, “Only be lonely”). Απλά αυτή είναι κάπως πιο βαρετή σαν σύνθεση. Τραγουδάει και ο Waters σε αυτό… Προσωπικά θα το έβγαζα από το δίσκο. Από εκεί και έπειτα, ακούγοντας το δίσκο, έχουμε δείγματα ότι οι πρώτες επιλογές για εκπροσώπηση του δίσκου δεν ήταν ιδιαιτέρως ενδεικτικές του περιεχομένου.
Έχουμε δύο ΟΔΟΣΤΡΩΤΗΡΕΣ που μας θυμίζουν ποια μπάντα ακούμε και γιατί την λατρεύουμε (“Demon dance”, “Rage absolute”), έχουμε δύο πολύ καλά κομμάτια πιο “περιπετειώδη” (“Dr. psycho” και το instrumental “The sounds of horror”). Έπειτα αρχίζουν τα πειράματα με διάφορα πραγματάκια, που είναι λίγο παράξενα. Στο πολλά υποσχόμενο “Both of me” έχεις εκείνο το σημείο όπου και καλά ακούς δύο τρομαγμένους πρωταγωνιστές να μιλάνε (θεωρητικά οι δύο “χαρακτήρες” του ατόμου), αλλά τραβάει παραπάνω, ε και χάνει τον σχιζοφρενικό αντίκτυπο που θα έπρεπε να έχει. Χώρια που είναι λίγο αχταρμάς, με τις πολλές παύσεις, οπότε κουράζει. Το “The nightmare factory” δουλεύει, παρότι αρκετά διαφορετικό για ANNIHILATOR, με τα πιο σκισμένα φωνητικά του Padden να μου αρέσουν εδώ.
Ένα άλμπουμ κάπως μπερδεμένο. Θέλω να πιάσω αυτό το κοινό, θέλω να μη χάσω και αυτούς που ήδη με ακούνε. Εν κατακλείδι ωστόσο, μιλάμε για το ξεκίνημα μιας άνισης περιόδου των ANNIHILATOR που κράτησε τρεις δίσκους (“All for you”, “Schizo deluxe”, “Metal”), που όσο ωραία άνοιξε τη χιλιετία, άλλο τόσο άνισα έκλεισε την πρώτη δεκαετία αυτής. Τρία άλμπουμ, που το τελευταίο δεν θα μου έλειπε αν δεν έβγαινε και ποτέ να σας είμαι ειλικρινής, ενώ τα δύο πρώτα, αν πάρεις τις σούπερ στιγμές τους, πετάξεις μέσα και το “Weapon X” (άχτι το έχω ο καψερός να με σχωρνάτε!), φτιάχνεις ένα πολύ ωραίο άλμπουμ. Ίσως όχι στα επίπεδα “Carnival diablos” / “Waking the fury”, αλλά σίγουρα πιο συνεκτικό και ανώτερο από αυτό εδώ το απλά ΟΚ/άνισο αποτέλεσμα. 20 χρόνια μετά, αυτό έχουμε να θυμόμαστε.
Did you know that?
– Στη περιοδεία είχαμε άλλη σύνθεση πάλι: Sandor de Bretan (μπάσο), Curran Murphy (κιθάρα) και Robert Falzano (drums).
– Ωραία καλούδια περιμένουν όποιον το έβαζε στον υπολογιστή του, με multimedia section: wallpaper, screensaver, live video, video από πρόβες και τα έξι video clip της μπάντας ως τότε.
Γιάννης Σαββίδης
