ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Triumph or Agony” – RHAPSODY OF FIRE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Magic Circle Music / SPV
ΠΑΡΑΓΩΓΟΙ: Luca Turilli, Alex Staropoli, Sascha Paeth
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Fabio Lione – φωνητικά
Luca Turilli – κιθάρες
Alex Staropoli – πλήκτρα
Patrice Guers – μπάσο
Alex Holzwarth – τύμπανα
Το “Triumph or Agony” των μέχρι τότε γνωστών ως RHAPSODY είναι από εκείνους τους δίσκους που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Όχι επειδή είναι απαραίτητα ο πιο επιδραστικος ή οι πιο εμπορικός δίσκος της πλούσιας καριέρας των Ιταλών symphonic metallers, αλλά επειδή ως δίσκος όρισε μια ολόκληρη νέα εποχή για το ακόμη ανερχόμενο -τότε- σχήμα. Το “Triumph or Agony”, κυκλοφορώντας το 2006, σε μια περίοδο που το ευρωπαϊκό power metal είχε ήδη αφήσει πίσω του την πρώτη μεγάλη έκρηξη των 90s αλλά και την κορύφωση της επιτυχίας του είδους στα late 90s-early 00s, βρήκε το συγκρότημα (ως “RHAPSODY OF FIRE” πλέον) να έχει να αντιμετωπίσει κάτι πολύ πιο δύσκολο από την απλή κυκλοφορία ενός ακόμα δίσκου: έπρεπε να αποδείξουν ότι ο τεράστιος, συμφωνικός και κινηματογραφικός τους κόσμος μπορούσε να συνεχίσει να λειτουργεί χωρίς να έχει χάσει τη μαγεία του μετά την αρχική εκρηκτική τους είσοδο στην σκηνή το 1997 και ενώ έκλειναν σχεδόν μια δεκαετία στον χώρο.
Το “Dar-Kunor” ανοίγει τον δίσκο με τον τρόπο που μόνο οι RHAPSODY (OF FIRE) μπορούσαν να κάνουν: συμφωνική εισαγωγή, χορωδίες, αφήγηση και μια αίσθηση ότι σε λίγα δευτερόλεπτα πρόκειται να ανοίξει μπροστά σου μια κινηματογραφική ακουστική περιπέτεια. Και πράγματι, ακολουθεί το “Triumph or Agony”, ένα από τα χαρακτηριστικότερα δείγματα της συγκεκριμένης περιόδου τους, με τις κιθάρες του Turilli να συνυπάρχουν υπέροχα με τα μεγαλοπρεπή πλήκτρα και την ορχηστρική προσέγγιση του Staropoli και τη φωνή -σήμα κατατεθέν- του Fabio Lione. Σημειώνουμε εδώ πάντως ότι το ύφος του δίσκου ήδη φαίνεται σαφώς πιο σκοτεινό από εκείνο των πρώτων ημερών του σχήματος.
Το “Heart of the Darklands” συνεχίζει σε πιο άμεσο heavy/power αλλά και neoclassical μοτίβο, ανεβάζοντας τις ταχύτητες και την ποσότητα των μελωδιών που εμφανίζονται κυριολεκτικά από παντού με σχεδόν «χορευτικό» τρόπο μετά το intro οδηγώντας βέβαια σε ένα περιπετειώδες ρεφραίν που καταλήγει ξανά στο riff του intro. Συνέχεια με τις φλογέρες και τα φλάουτα του “Old Age of Wonders” που λειτουργεί περισσότερο σαν την ήρεμη στιγμή πριν την καταιγίδα καθώς το “The Myth of the Holy Sword” που ακολουθεί ξεκινά με τα τύμπανα να μας εισάγουν σε ένα κάπως πιο folk verse που δεν ακούμε τόσο τις ηλεκτρικές κιθάρες όσο ένα πιο επικολυρικό mid-tempo αφηγηματικό ρυθμικό rock έπος που στη συνέχεια βέβαια μετατρέπεται -ως συνήθως- σε εκείνο το γνώριμο μείγμα ταχύτητας, κλασικής μουσικής και επικών χορωδιών που έκανε τους Ιταλούς να ξεχωρίσουν από σχεδόν οποιοδήποτε άλλο συγκρότημα της ευρωπαϊκής power metal σκηνής.
Ιδιαίτερη θέση κατέχει το “Il Canto del Vento”. Είναι μια όμορφη ιταλόφωνη μπαλάντα και μάλιστα αποτελεί μια ξεχωριστή στιγμή στη δισκογραφία τους, καθώς αν δεν κάνω λάθος είναι το πρώτο τραγούδι της μπάντας που δεν γράφτηκε από τους Turilli και Staropoli αλλά από τον Fabio Lione. Από εκεί και πέρα, το “Silent Dream” και το “Bloody Red Dungeons” μας επαναφέρουν στα γνωστά cinematic/power metal μονοπάτια των Ιταλών με ένταση, αλλαγές και ξεσπάσματα, πριν το μπαλαντοειδές “Son of Pain” μας οδηγήσει στο μεγάλο φινάλε. Και όταν φτάνει η στιγμή του “The Mystic Prophecy of the Demonknight”, οι RHAPSODY OF FIRE μας παραδίδουν μια δεκαεξάλεπτη μελοδραματική mini-suite χωρισμένη σε επιμέρους ενότητες, ένα χαρακτηριστικό δείγμα της λογικής τους να αντιμετωπίζουν το power metal σαν κινηματογραφικό soundtrack. Η συμμετοχή του Christopher Lee στην αφήγηση, μαζί με τη χρήση μεγάλης ορχήστρας και χορωδίας, ενισχύει ακόμα περισσότερο αυτή την αίσθηση σε ένα από τα πιο φιλόδοξα άσματα της καριέρας τους. Το κλείσιμο του δίσκου με το “Dark Reign of Fire” απλά λειτουργεί σαν ένα «μουσικό επιδόρπιο», καλοδεχούμενο αλλά όχι απαραίτητο.
Συνοψίζοντας, στο “Triumph or Agony” οι RHAPSODY OF FIRE είναι σίγουρο ότι δεν ενδιαφέρονταν να περιορίσουν τις υπερβολές τους. Αντίθετα, τις κάνουν μόνιμο πλέον μέρος της ταυτότητάς τους. Η ορχήστρα, οι χορωδίες, τα πομπώδη πλήκτρα, οι κιθάρες και οι αφηγήσεις αποτελούν όλα μαζί τον ίδιο τον πυρήνα της μουσικής τους που πλέον καταλήγει σε πιο «δαιδαλώδη» μονοπάτια. Και ίσως αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο χαρακτηριστικό του δίσκου. Το “Triumph or Agony” είναι μια μεγαλοπρεπής, υπερβολική και απολύτως αναγνωρίσιμη συνέχεια της αισθητικής που είχαν δημιουργήσει. Ένας δίσκος που ακούγεται σαν soundtrack μιας φανταστικής ταινίας η οποία δεν γυρίστηκε ποτέ, αλλά υπάρχει ολοκληρωμένη μέσα στη μουσική.
Το μόνο πρόβλημα που εντοπίζεται, αν μου επιτραπεί ένας πιο χρονικά απομακρυσμένος σχολιασμός, μιας και πέρασαν 20 χρόνια πλέον από τον δίσκο, είναι ότι η μπάντα είναι φανερό ότι έχει απομακρυνθεί από τις πιο πετυχημένες εμπορικά και συνθετικά συνταγές των πρώτων δίσκων που είχαν μια διαφορετική αναλογία μουσικών συστατικών που παρά την μεγαλοπρέπεια τους παρέμεναν πιο απλοποιημένα ως τελικό αποτέλεσμα. Η ενίσχυση όμως των όποιων «υπερβολών» που η μπάντα ήδη κάνει στο “Triumph or Agony” οδήγησε στα μελλοντικά «σχίσματα» του συγκροτήματος -λόγω μουσικών και άλλων διαφωνιών μεταξύ των μελών- με αποτέλεσμα να έχουμε μέχρι σήμερα αν τα καταγράφω επαρκώς τους RHAPSODY, τους LUCA TURILLI RHAPSODY, τους RHAPSODY OF FIRE, τους LIONE/TURILLI RHAPSODY και δεν ξέρω εγώ τι άλλο…
Did you know that:
-Το “Triumph or Agony” ήταν το πρώτο άλμπουμ που κυκλοφόρησε επίσημα με το όνομα RHAPSODY OF FIRE, μετά την αλλαγή ονόματος από RHAPSODY.
-Το “The Mystic Prophecy of the Demonknight” διαρκεί 16:26 και αποτελείται από πέντε επιμέρους ενότητες.
-Στον δίσκο συμμετέχει ο Christopher Lee στην αφήγηση, συνεχίζοντας τον ρόλο του μέσα στο fantasy σύμπαν της μπάντας.
-Η περιορισμένη έκδοση περιλάμβανε επιπλέον τα “Defenders of Gaia”, “A New Saga Begins (Radio Edit)” και την ιταλική εκδοχή του “Son of Pain”.
Δημήτρης Μελίδης
