>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Storm” – THEATRE OF TRAGEDY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ: AFM Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rico Darum και THEATRE OF TRAGEDY
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Raymond – Φωνητικά
Nell – Φωνητικά
Vegard – Κιθάρες
Frank – Κιθάρες
Lorentz – Πλήκτρα, πιάνο
Hein – Τύμπανα
Το “Storm” κυκλοφόρησε σε μια περίοδο που οι THEATRE OF TRAGEDY είχαν ήδη αλλάξει αρκετά τον ήχο τους σε σχέση με τα πρώτα τους χρόνια. Από τις πιο βαριές και σκοτεινές δουλειές της δεκαετίας του ενενήντα, είχαν περάσει σε μια πιο καθαρή version του εαυτού τους, πιο ηλεκτρονικά γοτθική, πιο SISTERS OF MERCY. Το “Storm” συνεχίζει αυτή την πορεία, αλλά δείχνει και μια προσπάθεια επιστροφής σε πιο ατμοσφαιρικά στοιχεία. Κινείται μεν σε πιο ήρεμους ρυθμούς, αλλά επιτρέπει το σκοτάδι να αναδυθεί από μέσα του.
Η φωνή είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του δίσκου. Η Nell Sigland, στην πρώτη της εμφάνιση με τους Νορβηγούς, δίνει μια ήρεμη και καθαρή ερμηνεία, που ταιριάζει με τη μουσική κατεύθυνση του άλμπουμ. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει την Liv, αλλά εστιάζει στο να αποδώσει σωστά το ύφος των τραγουδιών. Σε αντίθεση με παλαιότερες περιόδους του συγκροτήματος, λείπει το έντονο contrast ανάμεσα σε αντρικά και γυναικεία φωνητικά, κάτι που αλλάζει αρκετά τη συνολική αίσθηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο δίσκος χάνει σε ενδιαφέρον. Αντίθετα, αποκτά μια πιο ενιαία ταυτότητα. Κέρδισε αυτή η ταυτότητα την βάση των οπαδών των TRAGEDY; Όχι, προφανώς.
Η οπερετικότητα, η δραματικότητα, το αίσθημα παλιάς γοτθικής ταινίας τρόμου με την σκιά του Vincent Price να πλανάται και να περιφέρεται ανάμεσα στα κομμάτια, δεν είναι παρά φαντάσματα ενός πρότερου μεγαλείου. Όμως αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αν εξαιρέσει κανείς ότι ξεκάθαρα το κοινό τους θα στερούνταν αυτό που τους προσέφεραν με τόση μαεστρία οι THEATRE OF TRAGEDY του παρελθόντος.
Στιχουργικά, το “Storm” κινείται σε πιο προσωπικούς και άμεσους δρόμους. Δεν υπάρχουν οι περίπλοκες αναφορές και το παλιό ύφος που χαρακτήριζε τις πρώτες δουλειές του συγκροτήματος. Οι στίχοι είναι πιο απλοί και επικεντρώνονται σε συναισθήματα και καταστάσεις που μπορούν να γίνουν κατανοητές χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Αυτό κάνει τον δίσκο πιο προσιτό, αλλά ίσως να αφαιρεί κάτι από το μυστήριο που υπήρχε παλαιότερα. Παρόλα αυτά, η επιλογή αυτή φαίνεται συνειδητή και ταιριάζει με τη γενικότερη κατεύθυνση της μουσικής. Κάτι όμως λείπει.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αν το άλμπουμ δεν κουβαλούσε πάνω του το όνομα των THEATRE OF TRAGEDY, θα ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον, gothic rock άλμπουμ, με την ανάλογη νοσταλγική και γλυκόπικρη ατμόσφαιρα, η οποία φυσικά και έχει το κοινό της και δεν είναι καθόλου αμελητέο. Δυστυχώς όμως κάποιες “φανέλες” είναι πολύ βαριές και καλώς ή κακώς δεν επιτρέπουν τόσο εύκολα πειραματισμούς.
Οι PARADISE LOST το έκαναν, οι ANATHEMA, αυτοί και αν το έκαναν και οι δύο κάπου κέρδισαν κάπου έχασαν, με τους LOST να μένουν όμως οι μόνοι ουσιαστικά όρθιοι στο παιχνίδι.
Και όμως, το “Storm” είναι ένα άλμπουμ που θα μπορούσε να καταλήξει κλασικό. Δεν είναι βαρετό, δεν είναι κακό, δεν είναι μονότονο. Έχει και έμπνευση και έναν φρέσκο αέρα που ίσως έρχεται από την Sigland. Γιατί κατατάσσεται στις μέτριες δουλειές των TRAGEDY; Κρατάει στοιχεία και από τις δύο πλευρές και τα συνδυάζει με τρόπο που βγάζει νόημα. Είναι μια δουλειά που έχει συνοχή και χαρακτήρα. Με τον καιρό, ίσως να κερδίσει την εκτίμηση όσων του δίνουν την ευκαιρία.
Φανούρης Εξηνταβελόνης
