ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Kiss of death” – MOTORHEAD
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: SPV/Steamhammer (Ευρώπη)/Sanctuary (Αμερική)
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Cameron Webb
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Φωνητικά/Μπάσο – Ian Fraser “Lemmy” Kilmister
Κιθάρες – Philip Anthony “Zööm” Campbell
Drums – Mikkey Dee (Michael Kiriakos Delaoglou)
Οι MOTORHEAD το 2006, είχαν ήδη στην πλάτη τους 29 χρόνια δισκογραφικής καριέρας, όντας ένα από τα συγκροτήματα που είχε καταφέρει να «ενώσει» κάτω από τη μουσική του σκέπη όλα τα μουσικά ιδιώματα και τους οπαδούς τους, κάτι που σαφώς λίγοι έκαναν. Είναι σίγουρο ότι κάθε οπαδός της ευρύτερης rock σκηνής, όποιο είδος μουσικής και να αρέσκεται να ακούει περισσότερο, έχει τουλάχιστον ένα άλμπουμ του γκρουπ στη δισκοθήκη του.
Δυο χρόνια πριν, το 2004, είδε το φως της δημοσιότητας το “Inferno”, μια από τις καλύτερες δουλειές του συγκροτήματος, προσωπικά θεωρώντας τον ένα πολύ σημαντικό δίσκο, εξαιτίας της πολύ υψηλής ποιότητας των συνθέσεων. Γκρουπ όμως όπως οι MOTORHEAD, οφείλουν να κοιτάζουν μόνο μπροστά, αφού οι οπαδοί θέλουν από αυτούς πάντα δουλειές με όσο το δυνατόν πιο άρτιο αποτέλεσμα. Σαφώς ένα σχήμα σαν αυτούς, με το περίσσιο ταλέντο που υπήρχε εξαρχής, είχε τον τρόπο να προσφέρει αφενός, συνεχώς το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, αφετέρου να μην βαριέται συνθετικά.
Έχοντας ήδη κυκλοφορήσει μια από τις αντιπροσωπευτικότερες δουλειές τους, θα μπορούσαν κάλλιστα να επαναλάβουν τους εαυτούς τους, δημιουργώντας ένα άλμπουμ συντήρησης του ονόματος τους στο προσκήνιο, και κανείς δεν νομίζω να είχε αντίρρηση ή αντίδραση σε αυτό. Άλλωστε είχαν συνεισφέρει τόσα πολλά με την μουσική τους όλα τα προηγούμενα χρόνια, που και να μην κυκλοφορούσαν άλλο ένα υπέροχο άλμπουμ, δεν θα γινόταν και κάτι τόσο κακό.
Οι ίδιοι όμως, βάση τελικού αποτελέσματος, είχαν άλλη άποψη. Το “Kiss of death”, η δέκατη ένατη δουλειά τους (ή δέκατη όγδοη αν θεωρήσουμε το “On Parole” σαν «μη επίσημη»),
ήταν άλλος ένας δίσκος που ονειρευόταν ο κάθε οπαδός του γκρουπ, κυρίως, αλλά και όσοι αρέσκονταν έστω και λίγο στην μουσική τους. Το συγκρότημα τήρησε αυτόν τον άτυπο κανόνα που οι δουλειές του δεν έχουν και πολλές συνθετικές διαφοροποιήσεις από την προηγούμενη, και έτσι ο οπαδός άκουγε ότι είχε ήδη συνηθίσει από την μπάντα, με τραγούδια που είχαν την χαρακτηριστική ταυτότητα που ήξεραν όλοι οι ακροατές.
Μετά από τόσα χρόνια επιτυχίας, δεν θα γινόταν να παρεκκλίνουν μουσικά από το σκληρό, «βρώμικο» rock n’ roll που είχαν θέσει οι ίδιοι σαν συνθετική βάση όλα τα χρόνια ή να αλλάξουν το μοτίβο δόμησης των τραγουδιών τους. Έτσι για άλλη μια δουλειά ο ακροατής θα απολάμβανε συνθέσεις με άκρως ξεσηκωτικά κιθαριστικά ριφ, ωραία solos, ευκολομνημόνευτα, σχεδόν «κολλητικά» ρεφραίν και μια συνεχή «ανεβαστική» διάθεση σε κάθε σημείο του δίσκου. Και φυσικά όλα τα κομμάτια, άλλοτε πιο γρήγορα και άλλοτε πιο mid-tempo, δεν είχαν καμία ηχητική πολυπλοκότητα ή αλλαγή ρυθμού, με ένα χαρακτηριστικό ριφ να δίνει την σπίθα και να έπεται η συνέχεια.
Έγραψαν και πάλι τραγούδια όπου ο έντονος δυναμισμός, η ενέργεια και ο υπαρκτός ηχητικός τσαμπουκάς γίνονταν γρήγορα αντιληπτά. Από την πρώτη μέχρι και την τελευταία νότα, ακούγοντας το δίσκο, ήθελες απλά να λικνιστείς στους ρυθμούς των μελωδιών. Παρόλο που είχαν κάνει τόσα άλμπουμ, οι συνθέσεις ακούγονταν φρέσκιες, εναρμονισμένες στο τότε παρόν, αλλά ακόμα και τώρα, σχεδόν 20 χρόνια μετά, ηχούν το ίδιο ωραίες έχοντας την ίδια διάθεση για άκρατη ακρόαση. Σαφώς μεγάλο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα, συνέβαλλε και η παραγωγή, η οποία κράτησε το γκρουπ σε υψηλά standards. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο όμως κατείχαν μόνο οι συνθέσεις. Τα “Sucker”, “One night stand”, “Devil I know”, “Trigger”, “Christine”, “Sword of glory”, “Be my baby” και “Going down”, θα μπορούσαν πολύ άνετα να είναι στην ίδια best of συλλογή με παλαιότερα ή και πολύ παλαιότερα τραγούδια, δείγμα του υψηλού συνθετικού επιπέδου τους. Αυτό που όμως για πολλούς «έκλεψε» πολύ άμεσα τις εντυπώσεις ήταν το “God was never on your side”, μια power μπαλάντα που ανέδειξε για μια ακόμα φορά την αισθαντικότητα έκφρασης του ηγέτη και τραγουδιστή του γκρουπ.
Οι MOTORHEAD δεν ήταν τυχαία τόσο διάσημοι, όντας ένα σχήμα που ήξερε ή είχε από πάντα τον τρόπο να δημιουργεί συνθέσεις που «αντέχουν» στο χρόνο, βρισκόμενες σε άλμπουμ που σε κρατούσαν καθηλωμένο από την αρχή μέχρι το τέλος. Άλλο ένα τέτοιο ήταν σίγουρα και το “Kiss Of Death”. Τα μέλη του γκρουπ ήταν και πάλι σε δαιμονιώδη φόρμα, κάτι που φάνηκε από το τελικό αποτέλεσμα. Στο δίσκο δεν υπάρχει κάποια άσχημη ή αδύναμη στιγμή, και έτσι θα μνημονεύεται πάντα σαν μια από τις καλύτερες της νεότερης καριέρας τους, μια δουλειά που στέκεται επάξια δίπλα στο ένδοξο παρελθόν τους, διασκεδάζοντας στο έπακρο τον κάθε ακροατή που θα ασχοληθεί μαζί του.
Did you know that:
– Στο άλμπουμ υπάρχουν και κάποιοι guests. Στο “God was never on your side” ο C.C. DeVille των POISON κάνει ένα σόλο κιθάρας και ο Zoltán “Zoli” Téglás από τους IGNITE κάνει επιπλέον φωνητικά, ενώ στο “Under the gun”, ο Mike Inez των ALICE ON CHAINS παίζει επιπλέον μπάσο.
– Στην περιορισμένη Ευρωπαϊκή έκδοση του άλμπουμ σε CD υπάρχει σαν bonus το “Whiplash” των METALLICA. Την παραγωγή στο τραγούδι έχει κάνει ο Bob Kulick, έναν μουσικό που γνωρίσαμε στους KISS, W.A.S.P., LOU REED, MICHAEL BOLTON και MEATLOAF, μεταξύ άλλων. Αυτή η έκδοση ήταν σε τρίπτυχο εξώφυλλο digipak, με αφίσα με καλλιτεχνικό σχέδιο. Το φυλλάδιο διέφερε ελαφρώς από αυτό της τυπικής έκδοσης, καθώς δεν υπήρχε πλινθοδομή γύρω από την κεντρική εικόνα, παρά μόνο ένα μαύρο περίγραμμα.
– Στην περιορισμένη Αμερικάνικη έκδοση του άλμπουμ σε CD υπάρχει σαν bonus το “R.A.M.O.N.E.S.” από το άλμπουμ “1916”, σε επαναηχογράφηση με τον Mikkey Dee στα drums.
– Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 4 στη Γερμανία, σηματοδοτώντας την υψηλότερη είσοδο του γκρουπ στα γερμανικά charts.
– Το άλμπουμ είναι το τελευταίο του γκρουπ που περιλαμβάνει πρωτότυπο εξώφυλλο από τον επί χρόνια δημιουργό/καλλιτέχνη εξωφύλλων Joe Petagno.
– Το τραγούδι “Kingdom of the worm” έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα του την Παρασκευή 19 Μαΐου, κατά τη διάρκεια της παρουσίας του Lemmy στην ραδιοφωνική εκπομπή “Jonesy’s Jukebox” του Steve Jones των SEX PISTOLS, στον Indie 103.1 FM.
– Όπως και όλα τα άλμπουμ τους εκείνων των χρόνων, τώρα πια οι αυθεντικές εκδόσεις βινυλίου είναι ακριβές προς αγορά.
Θοδωρής Μηνιάτης
