>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Operation: Mindcrime II” – QUEENSRYCHE
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2006
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Rhino / Warner Music
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Jason Slater
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Geoff Tate – φωνή
Michael Wilton – κιθάρες
Eddie Jackson – μπάσο
Mike Stone – κιθάρες
Το πρώτο μέρος του “Operation: Mindcrime” ήταν σίγουρα ένας δίσκος σταθμός για την ιστορία του heavy metal. Όπως συμβαίνει όμως σχεδόν πάντα με τα sequel, το δεύτερο μέρος ποτέ δεν μπορεί να φτάσει το μεγαλείο του πρώτου. Έχει αναλυθεί ανελλιπώς το πόσο μέτριος δίσκος είναι το “Operation: Mindcrime II”. Δεν θα αναλώσω τις επόμενες γραμμές στο να συγκρίνω το κάθε τραγούδι του πρώτου με του δεύτερο. Αυτή η σύγκριση είναι αχρείαστη, και σίγουρα υποβαθμίζει την προσπάθεια που έκανε ο Geoff Tate στο part II. Η αναφορά στον τραγουδιστή, αντί στο συγκρότημα, δεν είναι τυχαία, αφού ο Tate είναι αποκλειστικά ο κινητήριος μοχλός αυτής της δουλειάς.
Μπορεί ο δίσκος να φέρει το λογότυπο του συγκροτήματος, μπορεί όλα τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να αναφέρονται (εκτός του Rockenfield), όμως στην πραγματικότητα δεν είναι διόλου μία συλλογική δουλειά. Αντιθέτως είναι το μουσικό παιδί αποκλειστικά του τραγουδιστή, μαζί με τον Jason Slater, τον οποίο διάλεξε για να κάνει την παραγωγή και ουσιαστικά μαζί να συνθέσουν να ηχογραφήσουν και να κυκλοφορήσουν. Ίδιο τους τα πήγαν τόσο καλά που θα συνεργαζόταν μαζί αρκετές φορές και στο μέλλον. Παρά την ανώμαλη σχέση μεταξύ τους, οι QUEENSRYCHE είχαν περιοδεύσει το 2005, παίζοντας ολόκληρο το πρώτο “Mindcrime” και προετοιμάζοντας το έδαφος για το δεύτερο. Για όλους εμάς όμως που ελπίζαμε στο ότι το δεύτερο αυτό σκέλος θα είναι ισάξιο του πρώτου, το αποτέλεσμα μας απογοήτευσε οικτρά. Ούτε οι κιθάρες, ούτε οι φωνητικές γραμμές, ούτε τα τύμπανα μπορούσαν να συγκριθούν. Ακόμα και σε επίπεδο παραγωγής, όπως και οι μελωδίες ή τα χορωδιακά ρεφρέν μας έλειπαν και μας λείπουν.
Όταν το 1988 η QUEENSRYCHE κυκλοφόρησαν το “Operation: Mindcrime”, εμπορικά δεν περίμεναν ότι θα φτάσει την επιτυχία που τελικά έφτασε, όμως η επιτυχία αυτή δεν ήρθε όσο γρήγορα όσο θα ήθελαν. Συγκεκριμένα, ακόμα και στην περιοδεία με τους METALLICA, η ανταπόκριση του κοινού μπορεί να ήταν θετική αλλά οι πωλήσεις δεν έφταναν τα επιθυμητά νούμερα, με την πίεση από την εταιρεία τους να μεγαλώνει. Η καταξίωση ήρθε μετά την κυκλοφορία και την επιτυχία του επόμενου τους δίσκου ,του “Empire” το οποίο ήρθε δύο ολόκληρα χρόνια αργότερα. Ακόμα και με το “Promised land”, του 1994, οι QUEENSRYCHE είχαν τεράστια ανταπόκριση στην αγορά, δίχως να ακολουθούν μια συγκεκριμένη μουσική φόρμουλα.
Η καμπή όμως ήρθε μετά και συγκεκριμένα από το 1997 και το “Hear in the now frontier”, έως και το 2006 που κυκλοφόρησε το “Operation: Mindcrime II”. Αυτή η μουσική ατονία του συγκροτήματος μπορεί να αποδοθεί σε διάφορους παράγοντες. Η αποχώρηση του βασικού σύνθετη και κιθαρίστα Chris DeGarmo, η περιρρέουσα ατμόσφαιρα του δεύτερου μισού της δεκαετίας του 90, oι διαμάχες ανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος, αλλά και γενικότερη εμπορική κάμψη του μουσικού αυτού είδους εκείνη την περίοδο.
Έτσι σε πολλούς το δεύτερο αυτό μέρος έχει μείνει ως η πιο πετυχημένη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος μετά το 1994 κάτι με το οποίο εγώ προσωπικά διαφωνώ, διότι είτε σας αρέσει είτε όχι, άλμπουμ όπως το “Q2K” ή το “Hear…” είναι πολύ ανώτερα από αυτό. Δεν είναι ούτε επανάσταση, δεν είναι ούτε καινοτομία, δεν είναι ούτε καν νοσταλγία. Μουσικά το άλμπουμ αναμασάει πολλές από τις συνθετικές ιδέες τόσο του πρώτου μέρους όσο και των άλμπουμ που τόσο πολύ κατέκρινε το fan base του συγκροτήματος τα προηγούμενα χρόνια. Για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα πρέπει να αναφέρουμε ότι το “Operation: Mindcrime II” έχει αρκετές σοβαρές και ευχάριστες μουσικές ιδέες. Τραγούδια όπως το “I’m American” (όσο κι αν με εκνευρίζουν τα κακο-προγραμματισμένα τύμπανα), “One foot in hell”, “Hostage”, “The hands”, “Signs say go”, “Hostage”, “The hands” είναι αξιόλογα. Παράλληλα όμως πατάει αρκετά και στα προηγούμενα τρία άλμπουμ τα οποία ο περισσότερος κόσμος θάβει. Δεν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια για να βρούμε ομοιότητες με το “Q2K”, το “Hear in the now frontier” και το “Tribe”, σε συνθέσεις όπως το “Speed of light” και το “Signs say go” για παράδειγμα.
Η ιστορία, μας μεταφέρει 18 χρόνια αργότερα (όσα δηλαδή πέρασαν από την κυκλοφορία τους πρώτου μέρους). Ο Nikki βγαίνει από την φυλακή και έχει σκοπό να εκδικηθεί τον Dr. X. Βέβαια η ιστορία του “Operation: Mindcrime II” δεν είναι πολύ απλή. Αντιθέτως, έχει αρκετές αλλαγές σκηνικού, τροπής, κάποια περιστατικά τα οποία είναι τελείως απρόσμενα, αν και σε γενικές γραμμές η πλοκή δεν έχει μεγάλο βάθος. Ξεχωριστή αναφορά αξίζει να γίνει στο τραγούδι “The chase”, όπου ο Tate κάνει ντουέτο με τον θεό Ronnie James Dio, ο οποίος δέχτηκε να τραγουδήσει τα μέρη που αντιστοιχούν στον Dr. X για ένα και μόνο τραγούδι. Τόσο η χροιά του ταλαντούχου αυτού τραγουδιστή, όσο και η θεατρική του ερμηνεία αλλά και οι ερωταποκρίσεις με τον Tate, δημιουργούν μια καταπληκτική ατμόσφαιρα η οποία ανεβάζει πάρα πολύ την αξία αυτού του τραγουδιού.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά περίσσιες σάλτσες ή υπερβολικό αλατοπίπερο και δεν έχουν σχεδόν τίποτα να προσφέρουν στο τελικό αποτέλεσμα και στην υστεροφημία αυτής της κυκλοφορίας. Επειδή πιστοί φίλοι του συγκροτήματος υπάρχουν πάρα πολλοί στην χώρα μας, γνωρίζω ότι πολλοί απ’ αυτούς είναι κολλημένοι είτε στον τίτλο, είτε στην ιστορία, είτε στο ντουέτο, η απλά στην φωνή του Geoff Tate και εξυμνούν το άλμπουμ. Όμως αν πραγματικά βγάλουμε τις παρωπίδες και ασχοληθούμε με αυτό που έχει πραγματικά σημασία, δηλαδή τις ερμηνείες και τις συνθέσεις, τότε εύκολα θα κατανοήσουμε ότι η συγκεκριμένη κυκλοφορία με τα βίας ξεπερνάει το μέτριο. Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται πως η ομαδική δουλειά, δεν μπορεί να ξεπεραστεί από την μονόπλευρη προσπάθεια. Στην προκείμενη περίπτωση, δεν φτάνει ούτε κοντά. Δεν είναι τυχαίο, πως σήμερα, 20 χρόνια αργότερα, ουδείς ασχολείται με το δεύτερο μέρος, ενώ όλοι μας εξακολουθούμε να προσκυνούμε το πρώτο.
Did you know that:
- Οι εσωτερικές διαμάχες είχαν γιγαντωθεί για τα καλά. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση για το μονόπλευρο κουπί του Tate. Ναι, λατρεύουμε την φωνή του και εύκολα θα αγκαλιάζαμε την επέκταση της ιστορίας του Nikki, όμως μουσικά το άλμπουμ είναι ρηχό, άνευρο και σε μεγάλο βαθμό ακούγεται κυνικό. Αν και μέχρι σήμερα δεν έχουν μαθευτεί όλες οι λεπτομέρειες, λέγεται πως τόσο ο Wilton, o Jackson όσο και ο Rockenfield, ήταν αντίθετοι στο να ασχοληθούν με το concept και να επιστρέψουν στο μουσικό ύφος του “Mindcrime”.
- Η κόντρα με τον Scott Rockenfield είχε πια πάρει άλλη τροπή. Σε σημείο που ο drummer, δεν ακούμπησε… ούτε μπαγκέτα στο άλμπουμ. Ο τραγουδιστής προτίμησε να βάλει ακόμα και ψηφιακά τύμπανα (στο “I’m American”) από το να τον φέρει να παίξει. Βέβαια, ακόμα και τα μέρη του Michael Wilton στις κιθάρες και του Eddie Jackson στο μπάσο αντικαταστάθηκαν, ή απλά γράφτηκαν δίχως αυτούς.
- Η συνεργασία με τον Jason Slater θα συνεχιζόταν για αρκετά χρόνια, ακόμα και στα προσωπικά σχήματα του Geoff Tate.
- Το management επίσημα το έτρεχε η σύζυγος του Geoff Tate, η Suzan Tate (μήπως κάποιοι κάνουν παραλληλισμούς με τους SEPULTURA και την κυρία Cavalera;) κάτι που σίγουρα μεγάλωνε το χάσμα ανάμεσα στον τραγουδιστή και τους υπόλοιπους. Αυτή η ιστορία ξεκίνησε ένα χρόνο νωρίτερα, το 2005, όταν και άρχισε να ζωντανεύει η ιδέα για την προσέγγιση της ιστορίας του “Operation: Mindcrime”, κάτι που έμελλε να το παρατραβήξουν και να τους οδηγήσει στα δικαστήρια λίγα χρόνια αργότερα.
Γιώργος “One foot in Hell” Κουκουλάκης
